Édouard Balladur nie żyje. Były premier Francji miał 97 lat
Édouard Balladur nie żyje. Były premier Francji, minister gospodarki i kandydat w wyborach prezydenckich w 1995 roku zmarł 31 sierpnia 2026 roku w wieku 97 lat. Należał do najważniejszych przedstawicieli francuskiej prawicy czasów François Mitterranda i Jacques’a Chiraca.
Kim był Édouard Balladur
.Édouard Balladur urodził się 2 maja 1929 roku w Smyrnie (obecnie Izmir w Turcji) w lewantyńskiej rodzinie pochodzenia ormiańskiego, która uzyskała obywatelstwo francuskie. Osiedlił się w Marsylii w latach 30. XX wieku. Absolwent paryskiego Instytutu Nauk Politycznych (Sciences Po) i Narodowej Szkoły Administracji (ENA) rozpoczął pracę w Radzie Stanu w 1957 roku. Karierę polityczną rozpoczął w latach 60. XX wieku jako doradca Georges’a Pompidou, najpierw w gabinecie premiera od 1964 roku, gdzie współtworzył rozporządzenia dotyczące partycypacji pracowników i zabezpieczenia społecznego oraz uczestniczył w negocjacjach w Grenelle w 1968 roku, a następnie jako zastępca sekretarza generalnego od 1969 roku i sekretarz generalny Kancelarii Prezydenta Republiki w latach 1973–1974.
Po śmierci prezydenta Pompidou w 1974 roku zrezygnował z zajmowania wysokich stanowisk w administracji państwowej i przeszedł do sektora prywatnego, gdzie kierował m.in. spółkami przemysłowymi oraz spółką zarządzającą tunelem Mont Blanc. Blisko związany z Jacques’em Chirakiem i Zgromadzeniem na rzecz Republiki (RPR), już w 1983 roku przedstawił koncepcję konstytucyjnej możliwości kohabitacji. Wybrany na posła z Paryża w 1986 roku, został ministrem stanu oraz ministrem gospodarki, finansów i prywatyzacji w rządzie Chiraca w latach 1986–1988. Prowadził wówczas liberalną politykę, której istotnym elementem był szeroko zakrojony program prywatyzacji znacjonalizowanych przedsiębiorstw.
Édouard Balladur i wybory prezydenckie w 1995 roku
Po miażdżącym zwycięstwie prawicy w wyborach parlamentarnych w marcu 1993 roku François Mitterrand mianował go premierem. Rozpoczął się wówczas drugi okres kohabitacji, trwający od 29 marca 1993 do 17 maja 1995 roku. Jego rząd kontynuował reformy gospodarcze i prywatyzację oraz wspierał integrację europejską, opowiadając się za traktatem z Maastricht, reagując na kryzys Europejskiego Systemu Walutowego i uczestnicząc w negocjacjach GATT. Popularny dzięki wyważonemu i uspokajającemu stylowi, kandydował w wyborach prezydenckich w 1995 roku, wspierany przez centrową UDF i część prawicowego RPR, ale zajął trzecie miejsce w pierwszej turze z wynikiem 18,58 proc. głosów, za socjalistą Lionelem Jospinem oraz Jacques’em Chirakiem. Następnie ustąpił ze stanowiska premiera.
Był następnie kilkakrotnie wybierany na posła z okręgu paryskiego, a ostatni mandat sprawował do 2007 roku. W latach 2002–2007 pełnił funkcję przewodniczącego Komisji Spraw Zagranicznych Zgromadzenia Narodowego. W 2007 roku Nicolas Sarkozy mianował go przewodniczącym Komisji Refleksji nad Modernizacją i Zrównoważeniem Instytucji. Édouard Balladur, wybitny przedstawiciel neogaullizmu i liberalnej prawicy oraz autor wielu esejów politycznych, pozostał jedną z szanowanych postaci Piątej Republiki również po wycofaniu się z czynnego życia politycznego.
Politycy wspominają Édouarda Balladura
Politolog Alain Duhamel tak opisał byłego premiera: „Miał cechy męża stanu, ale nie był dobrym politykiem, dlatego nie zdołał wygrać wyborów prezydenckich”. Były centrowy premier François Bayrou dodał, że „znakomicie rozumiał funkcjonowanie państwa”. Przewodniczący centroprawicowych Republikanów Bruno Retailleau tak wspominał Édouarda Balladura: „Był przywiązany do swoich prawicowych i liberalnych przekonań, a zarazem do pewnego umiaru w ich wyrażaniu. Pozostawał wolny od współczesnych ekscesów polityki, w której anatema zastąpiła debatę, obelga — argumentację, a demagogia — powagę”.
Nathaniel Garstecka
