Festiwal w Wenecji 2025. Zloty Lew dla Jima Jarmuscha

„Father, Mother, Sister, Brother” Jima Jarmuscha, tryptyk o rozpadzie rodzinnych więzi rodzinnych, otrzymał Złotego Lwa dla najlepszego filmu podczas gali zamknięcia 82. festiwalu w Wenecji. Srebrnym Lwem – Wielką Nagrodą Jury uhonorowano „The Voice of Hind Rajab” Kaouther Ben Hani. Festiwal w Wenecji 2025 to międzynarodowy festiwal filmowy, który w stolicy włoskiego regionu Wenecja Eugeńska odbywa się od 1932 roku.

Festiwal w Wenecji 2025

.Nagrodzony Złotem Lwem „Father, Mother, Sister, Brother” Jima Jarmuscha to kameralny, poetycki tryptyk o rozpadzie więzi rodzinnych, w którym wystąpili m.in. Tom Waits, Cate Blanchett, Charlotte Rampling i Vicky Krieps. Film, choć zebrał pozytywne recenzje, nie był typowany na zwycięzcę konkursu głównego.

Zaskoczenie werdyktem wyraził sam reżyser. Jak przyznał, nagrody nigdy nie stanowiły dla niego motywacji do pracy, ale docenia ten niespodziewany zaszczyt i jest bardzo wdzięczny jurorom za docenienie jego kina. Jarmusch podkreślił też, że przyjmuje statuetkę w imieniu całej obsady i ekipy. – Zgadzam się ze stwierdzeniem, że sztuka nie musi odnosić się bezpośrednio do polityki, by była polityczna. Sztuka może uczyć empatii, budować więzi, a to już pierwszy krok do rozwiązania problemów, z którymi się borykamy. Dziękuję za docenienie naszego cichego, spokojnego filmu. Dawniej w tym miejscu Akira Kurosawa odbierał nagrodę za całokształt twórczości. Był starszym człowiekiem, a jednak powiedział, że nadal nie wie, jak robić filmy. Mam podobne odczucia. Uczę się tego za każdym razem – stwierdził.

„The Voice of Hind Rajab” ze Srebrnym Lwem

.Srebrnym Lwem – Wielką Nagrodą Jury uhonorowano „The Voice of Hind Rajab” Kaouther Ben Hani. Dzieło, które wywołało na Lido największe poruszenie, zostało poświęcone sześcioletniej Palestynce, która zginęła w wyniku izraelskiego ataku w Strefie Gazy. W filmie wykorzystano oryginalne nagranie głosu dziewczynki błagającej o pomoc pracowników Palestyńskiego Czerwonego Półksiężyca. Tunezyjska reżyserka zadedykowała nagrodę właśnie im, podkreślając, że są prawdziwymi bohaterami ratującymi ludzkie istnienia. – Głos Hind jest głosem Gazy, wołaniem o ratunek. Będzie rozbrzemiewał tak długo, aż sprawiedliwości stanie się zadość, a osoby odpowiedzialne za te zbrodnie zostaną pociągnięte do odpowiedzialności. Wszyscy tu zgromadzeni wierzymy w siłę kina. To ono daje nam siłę, by opowiadać historie – zwróciła uwagę.

Kaouther Ben Hania przytoczyła słowa Nelsona Mandeli: „Wiemy, że nasza wolność jest niepełna bez wolności Palestyńczyków”. – Film, który stworzyliśmy, nie jest wyłącznie wyrazem pamięci. Jest wezwaniem do działania. Matka Hind i jej młodszy brat nadal przebywają w Strefie Gazy. Ich życie w dalszym ciągu jest zagrożone. Podobnie jak życie wielu dzieci, matek i ojców, którzy codziennie budzą się pod tym samym niebem strachu. Wzywam światowych przywódzców, aby ich uratowali – zaapelowała. Słowa solidarności z Palestyną padały tego wieczoru ze sceny jeszcze wielokrotnie.

Nagroda specjalna jury trafiła do „Below the Clouds” Gianfranco Rosiego. Za najlepszy scenariusz wyróżniono Valérie Donzelli i Gillesa Marchanda za „A pied d’oeuvre”. Z kolei statuetkę za reżyserię odebrał Benny Safdie, twórca „The Smashing Machine” o amerykańskim zapaśniku i zawodniku mieszanych sztuk walki Marku Kerrze. – Chciałem, aby ten obraz był ćwiczeniem z empatii. Jeżeli potrafimy wczuć się w sytuację kogoś, kto wydaje się niepokonany, to możemy wczuć się w sytuację każdego. A empatia jest obecnie ważniejsza niż kiedykolwiek – ocenił Safdie.

Xin Zhilei – najlepsza aktorka Festiwalu w Wenecji 2025

.Najlepszą aktorką okrzyknięto Xin Zhilei za kreację w „The Sun Rises on Us All”. Najlepszym aktorem został Toni Servillo, który wystąpił w „La grazia”. Nagroda imienia Marcello Mastroianniego dla najlepszej młodej aktorki powędrowała do Luny Wedler za rolę w „Silent Friend”.

Laureatów konkursu głównego wyłoniło jury w składzie: amerykański reżyser i scenarzysta Alexander Payne (przewodniczący), francuski reżyser i scenarzysta Stéphane Brizé, włoska reżyserka i scenarzystka Maura Delpero, rumuński reżyser, scenarzysta i producent Cristian Mungiu, irański reżyser i scenarzysta Mohammad Rasoulof, brazylijska aktorka i scenarzystka Fernanda Torres oraz chińska aktorka Zhao Tao.

W trakcie uroczystości poznaliśmy również zwycięzców sekcji Orizzonti, poświęconej nowym głosom kina. Statuetkę dla najlepszego filmu przyznano „On The Road” Davida Pablosa. Za najlepszą reżyserię doceniono Anuparnę Roy za „Songs of Forgotten Trees”. Nagrodę specjalną jury odebrał Akio Fujimota za „Lost Land”, statuetkę za scenariusz – Ana Cristina Barragan za „The Ivy”, a nagrody aktorskie -Benedetta Porcaroli („The Kidnapping of Arabella”) i Giacomo Covi („A Year of School”). Najlepszym filmem krótkometrażowym okazał się „Without Kelly” Lovisy Siren.

Filmy w konkursie Orizzonti ocenili: francuska reżyserka i scenarzystka Julia Ducournau (przewodnicząca jury), włoski reżyser Yuri Ancarani, argentyński krytyk filmowy Fernando Enrique Juan Lima, australijska reżyserka Shannon Murphy oraz amerykański artysta i filmowiec RaMell Ross. 82. festiwal w Wenecji odbywał się w dniach 27 sierpnia – 6 września.

Film może być przekazicielem mądrości życiowej

.Do najwybitniejszych produkcji z gatunku dramatów sądowych należy film Dwunastu gniewnych ludzi. Obraz niemal całkowicie pozbawiony dynamicznej akcji, rozgrywający się w jednym pomieszczeniu, ukazuje dwunastu przysięgłych, którzy muszą uzgodnić jednomyślny wyrok w sprawie o morderstwo. Początkowo ustalenie werdyktu wydaje się szybkie, proste, jednoznaczne. Jednak jeden z przysięgłych ma wątpliwości co do słuszności oskarżenia i przedstawionego przebiegu morderstwa. Szuka argumentów, prowadzi jakby własne śledztwo, wgłębia się w szczegóły opisu tragicznego wydarzenia i powoli przekonuje do swych racji pozostałych przysięgłych, którzy ostatecznie uniewinniają niesłusznie oskarżonego.

Arcydzieło Lumeta akcentowało konieczność głębokiego i wszechstronnego namysłu przed wydaniem sądowego wyroku oraz przestrzegało przed pochopnym osądem. Choć fabuła filmu dotyczyła amerykańskiego systemu wymiaru sprawiedliwości, to jednak w sensie najbardziej ogólnym przekazywała mądrość o nieuleganiu pozorom, sugestiom i rozmaitym manipulacjom; postulowała zaś nie tylko sprawiedliwość, ale i roztropność oraz męstwo. Główny bohater analizowanego obrazu, przysięgły nr 8 (Henry Fonda) dobrał odpowiednie środki, aby udowodnić niemożność popełnienia zbrodni przez oskarżonego, a także musiał wykazać się męstwem w przeciwstawieniu się całej grupie.

Film Erin Brockovich przedstawiał autentyczną bohaterkę, kobietę o niskim statusie społecznym, która – jako pomoc biurowa w kancelarii prawnej – podjęła skuteczną walkę z gigantem przemysłowym. Dynamiczna Erin Brockovich (Julia Roberts) zajęła się sprawą zatruwania środowiska naturalnego przez koncern energetyczny, co skutkowało chorobami mieszkańców. Energiczna, śmiała, operatywna kobieta doprowadziła do tego, że sąd przyznał ofiarom 333 miliony dolarów, co stanowiło największe odszkodowanie w historii USA. Prowadzona przez Erin Brockvich walka o sprawiedliwość wymagała odwagi, uporu, determinacji i wiary – mimo złych doświadczeń – w praworządność.

Istotnym przejawem mądrości jest dzielenie się nią z innymi. W sposób szczególny mądrość łączy się z wiedzą w profesji pedagogicznej. Ideałem jest nauczyciel, który potrafi być równocześnie wychowawcą uczniów i podopiecznych. W tradycji akademickiej istnieje szczególna relacja mistrz-uczeń, która wykracza poza schemat zdobywania wiedzy, albowiem dotyczy także kształtowania charakteru i osobowości.

.Kino niejednokrotnie pokazywało zarówno fikcyjnych, jak i prawdziwych nauczycieli oraz wychowawców, których mądrość stanowiła fundament odnoszonych sukcesów pedagogicznych. Jednym z klasycznych i najpiękniejszych obrazów tego rodzaju dramatu obyczajowego jest film Nauczyciel z przedmieścia. Fikcyjny bohater, bezskutecznie poszukujący pracy młody, czarnoskóry inżynier, Mark Thackeray (Sidney Poitier) zostaje zatrudniony w szkole średniej w uboższej dzielnicy Londynu. Z oddaniem przygotowuje dość niesforną klasę maturzystów do dorosłego życia. Mimo początkowych trudności nie zraża się, jest konsekwentny, pomysłowy, niekonwencjonalny. Klasa przekonuje się, że jej nowemu nauczycielowi naprawdę zależy na dobru młodzieży. Doświadczywszy jej wdzięczności pedagog rezygnuje z wcześniej wymarzonej pracy.

Tekst dostępny na łamach Wszystko co Najważniejsze: https://wszystkoconajwazniejsze.pl/prof-grzegorz-lecicki-madrosc-filmu/

PAP/Daria Porycka/MJ