Globalne ocieplenie winowajcą największego wymierania w historii Ziemi?

Globalne ocieplenie winowajcą największego wymierania w historii Ziemi?

359 milionów lat temu świat odradzał się po masowym wymieraniu. Gdy planeta ocieplała się po jednej z kolejnych epok lodowcowych, nastąpiło kolejne wymieranie, pozornie bez powodu. Teraz zarodniki roślin paproci, zachowane w starożytnych osadach jeziornych ze wschodniej Grenlandii, sugerują winowajcę: utrata ochronnej warstwy ozonowej planety, narażająca życie powierzchniowe na działanie promieniowania ultrafioletowego.

Uczeni od dawna twierdzili, że istnieją dwa sposoby wymierania życia na Ziemi: uderzenie asteroidy lub masowe erupcje wulkaniczne. Dopiero 2 lata temu znaleziono dowody na to, że 252 miliony lat temu złoża soli syberyjskiej – w wyniku wybuchów wulkanów – przedostały się do stratosfery. Reakcje chemiczne zatarły warstwę ozonową, uniemożliwiając dalszy rozwój planety.

Naukowcy z Uniwersytetu Waszyngtońskiego i Uniwersytetu Stanforda twierdzą, że około 96% gatunków morskich uległo zagładzie podczas Wielkiego Wymierania. To samo spotkało ponad dwie trzecie gatunków lądowych. Kataklizm odbił swoje piętno również w ekosystemie roślin. Rezultaty badań, zapisów paleooceanograficznych oraz danych laboratoryjnych wskazują, że masowe wymieranie w oceanach z okresu permu spowodowane było globalnym ociepleniem, które pozbawiło morskie stworzenia możliwości oddychania.

John Marshall, palinolog z Uniwersytetu Southampton twierdzi, że ocieplenie klimatu powodowało silne burze letnie, które również mogły wstrzykiwać do stratosfery mieszankę wody i soli zubożając warstwę ozonową. Gdy promienie UV zabijały lasy, spływ substancji odżywczych do morza powodował zakwity planktonu i glonów, które w niekontrolowanym sprzężeniu zwrotnym tworzyły więcej soli niszczących ozon [LINK]

Elliot Atlas, chemik atmosferyczny z University of Miami, który bada tę dynamikę, jest sceptyczny wobec teorii Marshalla, twierdząc, że wymaga ona znacznie bardziej rygorystycznych testów na modelach.

Materiał chroniony prawem autorskim. Dalsze rozpowszechnianie wyłącznie za zgodą wydawcy. 1 czerwca 2020
Oprac. MS