Jaja dinozaura z epoki jurajskiej. Niezwykłe odkrycie sprzed 150 mln lat w Portugalii

W zachodniej Portugalii znalezione zostały skamieniałe jaja dinozaura liczące 150 mln lat, przekazało w dniu 13 stycznia portugalskie Towarzystwo Historii Naturalnej w Torres Vedras. Do odkrycia doszło na jednym z klifów w pobliżu popularnej wśród turystów plaży Santa Cruz, w gminie Torres Vedras.

Jaja dinozaura z epoki jurajskiej

.Carlos Natario z Towarzystwa Historii Naturalnej w Torres Vedras, który natrafił na znalezisko, wyjaśnił, że wygląd jaj dowodzi, że z części z nich wykluły się młode. Władze towarzystwa, które nie sprecyzowały liczby znalezionych jaj zapowiedziały, że zostaną one w najbliższym czasie poddane badaniom laboratoryjnym.

„Już teraz można powiedzieć w oparciu o ogólną charakterystykę kształtu jaj i porowatość ich skorup, że gniazdo to założył dinozaur z jednego z mięsożernych gatunków” – przekazali portugalscy naukowcy. W ocenie paleontologów w niektórych jajach dinozaura mogą znajdować się jeszcze ślady zarodków tego zwierzęcia.

Szczątki embrionalne we wnętrzu jaj?

.„Ich obecność zostanie zbadana przy użyciu tomografii komputerowej, aby obejrzeć wnętrze jaj w trójwymiarowym modelu i sprawdzić, czy znajdują się tam jakieś zachowane szczątki embrionalne” – przekazała portugalska instytucja naukowa.

Paleontolodzy przypuszczają, że zwierzę mogło złożyć jaja na brzegu rzeki. Zwrócili uwagę, że w przeciwieństwie do innych znalezionych gniazd dinozaura nowe odkrycie dowodzi, że w tym przypadku jaja mogły zostać częściowo zakopane przez dorosłego osobnika.

Zachowania ratownicze u zwierząt

.Na temat zachowań altruistycznych i ratowniczych u poszczególnych gatunków zwierząt na łamach “Wszystko Co Najważniejsze” pisze prof. Ewa J. GODZIŃSKA w tekście “Czego możemy nauczyć się od zwierząt?“.

“Ważną podkategorią ryzykownych zachowań altruistycznych są tak zwane zachowania ratunkowe, czyli przychodzenie z pomocą konkretnym osobnikom, które znalazły się w niebezpieczeństwie. W r. 2002 polscy badacze Wojciech Czechowski, Ewa J. Godzińska i Marek Kozłowski zainicjowali współczesne badania takich zachowań, opisując, jak robotnice trzech gatunków mrówek ratują towarzyszki atakowane przez drapieżne larwy mrówkolwa. Szerokie spektrum zachowań ratunkowych zostało też opisane u wielu innych gatunków mrówek i u licznych kręgowców, takich jak różne gryzonie i naczelne, słonie, mangusty, psy, dziki, walenie i niektóre ptaki. W badaniach tych obserwowano i analizowano nie tylko przychodzenie z pomocą osobnikom zaatakowanym przez drapieżnika, lecz również pomoc w uwalnianiu się z różnych naturalnych i sztucznych pułapek”.

“Ofiarność i gotowość do angażowania się w ryzykowne akcje na rzecz innych osobników nie jest naiwnością, lecz ważnym przystosowaniem. Jest tak dlatego, że dla każdego osobnika ważniejsze od indywidualnego przeżycia jest tzw. dostosowanie łączne, czyli łączna zdolność do przekazania swoich genów kolejnym pokoleniom, niezależnie od tego, czy są one ulokowane w jego własnym ciele, czy też w ciałach innych osobników. Jedną z najważniejszych form altruizmu jest więc nepotyzm, czyli działania przynoszące korzyść krewnym altruisty. Drugim ważnym czynnikiem decydującym o opłacalności zachowań altruistycznych jest gotowość ich beneficjentów do odwzajemniania uzyskanych przysług”.

”Ofiarność i rycerskość podobają się płci przeciwnej. Zwierzęta mogą jednak zachowywać się w sposób altruistyczny także z innych powodów. Ryzykowne zachowania altruistyczne stanowią bowiem sygnał wysokiej jakości osobnika i w związku z tym mogą przynosić mu korzyści poprzez podnoszenie jego atrakcyjności dla płci przeciwnej. Zjawisko to zostało dobrze udokumentowane między innymi przez długoletnie badania zachowań dżunglotymali arabskich. Ptaki te uprawiają lęgi zespołowe, w których osobniki podporządkowane nie mają bezpośredniego dostępu do rozrodu, lecz pełnią funkcję pomocników pomagających w wychowywaniu potomstwa osobników dominujących”.

.”Dżunglotymale odstraszają wrogów naturalnych, w szczególności jadowite węże, stosując wobec nich tak zwane nękanie, czyli celowe przybliżanie się do intruza i konfrontację z nim. Nękanie węży to niesłychanie ryzykowne zadanie. Jednak tylko te ptaki, które nie stronią od udziału w takich odważnych akcjach, mogą zdobyć tak zwany prestiż społeczny, bez którego nie są w stanie uzyskać dostępu do rozrodu. W związku z tym nawet osobniki dominujące, które uzyskały już dostęp do rozrodu, konkurują aktywnie z osobnikami podporządkowanymi o możliwość pełnienia niebezpiecznej funkcji strażnika. Uwaga: różnica pomiędzy walką o dominację i poszukiwaniem prestiżu społecznego polega na tym, że w pierwszym przypadku osobnik rywalizuje z członkami tej samej grupy społecznej, a w drugim walczy z zewnętrznymi wrogami swojej grupy, by w ten sposób obwieścić swoją wysoką jakość i stać się atrakcyjnym kandydatem na partnera do rozrodu” – pisze prof. Ewa J. GODZIŃSKA.

PAP/Marcin Zatyka/MJ