Karol Nawrocki na Jasnej Górze. Prezydent wziął udział w pielgrzymce kibiców
Jasna Góra, duchowa stolica Polski. Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej Karol Nawrocki bierze udział w XVIII Ogólnopolskiej Patriotycznej Pielgrzymce Kibiców pod hasłem „Ciebie Boga Wysławiamy”. Bóg, Honor, Ojczyzna – napisał 10 stycznia 2026 r. na portalu „X” rzecznik prasowy prezydenta RP Rafał Leśkiewicz.
Karol Nawrocki na Jasnej Górze
.Prezydent RP Karol Nawrocki w dniu 12 stycznia wziął udział w Patriotycznej Pielgrzymce Kibiców na Jasną Górę 2026. Do wydarzenia tego odniósł się w swoich mediach społecznościowych rzecznik prasowy prezydenta RP Rafał Leśkiewicz. „Jasna Góra, duchowa stolica Polski. Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej Karol Nawrocki bierze udział w XVIII Ogólnopolskiej Patriotycznej Pielgrzymce Kibiców pod hasłem „Ciebie Boga Wysławiamy”. Bóg, Honor, Ojczyzna” – napisał Rafał Leśkiewicz.
W Patriotycznej Pielgrzymce Kibiców na Jasną Górę każdego roku bierze udział tysiące polskich kibiców, patriotów, którzy przybywają do Częstochowy z całej Polski na to wyjątkowe wydarzenie. Pielgrzymkę te w 2026 r. zakończy wieczorne „racowisko”, w trakcie którego nastąpi uroczyste odśpiewanie hymnu narodowego na błoniach jasnogórskich. Odbywająca się w 2026 r. Patriotyczna Pielgrzymka Kibiców to już XVIII edycja tego wydarzenia.
Pielgrzymka, czyli obraz ludzkiej egzystencji
.Pielgrzymowanie jest obrazem i ekspresją jednego z najistotniejszych doświadczeń naszej ludzkiej egzystencji: nieustannego bycia w drodze. W drodze, na której przenika się to, co stałe, z tym, co zmienne; pewność celu i zmienność środków. Nieprzypadkowo jednym z najważniejszych toposów naszej kultury jest homo viator – człowiek wędrowiec, człowiek wiecznie w drodze, szukający swojego miejsca w świecie. I nieprzypadkowo od jakiegoś czasu o Kościele ziemskim mówi się jako o Kościele pielgrzymującym – pisze Dominik DUBIEL SJ
Od zarania dziejów ludzie nosili w sobie tęsknotę za transcendencją. Tak rodził się typ myślenia, który ukształtował mniej czy bardziej rozwinięte systemy religijne, w mniejszym czy większym stopniu „odbijające promień owej Prawdy, która oświeca wszystkich ludzi” (Nostra aetate 2). Cechą łączącą wyznawców różnych religii jest podejmowanie praktyk mających na celu duchowe zbliżenie wyznawcy do Istoty Najwyższej. Pośród religijnych aktywności ważne miejsce zajmują różne formy modlitewne i medytacyjne oraz określone postawy i działania moralne. Poszukiwanie bliskości Absolutu może wyrażać się również w różnych gestach i czynnościach, do których zaliczają się pielgrzymki do miejsc świętych.
Pielgrzymując, wierny niejako publicznie deklaruje swoją przynależność do danej grupy wyznaniowej. Trud podróży do świętego miejsca i osiągnięcie celu, jakim jest znalezienie się w miejscu wyjątkowej obecności Istoty Najwyższej, stanowią unikatowe i wiecznie inspirujące doświadczenie. Toteż pielgrzymowanie jest czynnością o podłożu duchowym, przekraczającą granice czasów i przestrzeni, narodowości i konfesji religijnych.
.Pielgrzymowano w starożytnej Grecji, Egipcie i Rzymie. Pielgrzymka do miejsc świętych (wśród których wyjątkową pozycję zajmuje rzeka Ganges i położone nad jej brzegami miasto Waranasi) stanowi jedną z ważnych czynności hinduizmu. Wśród Arkan ad-din, czyli pięciu filarów islamu, znajduje się pielgrzymka do Mekki. W historii Izraela tradycja pielgrzymowania sięga Abrahama i jego drogi do Ziemi Obiecanej. Swoistym archetypem pielgrzymki jest droga Narodu Wybranego wędrującego przez pustynię po wyzwoleniu z niewoli egipskiej. W dziejach Izraela istniały różne miejsca święte, do których przybywali pobożni Żydzi, jednak od czasu scentralizowania kultu w Jerozolimie w VII w. p.Ch., to właśnie świątynia stała się miejscem uznawanym za uprzywilejowaną przestrzeń przebywania JHWH i miejscem pielgrzymek Izraelitów. Ślady tych ostatnich odnajdujemy jeszcze w Nowym Testamencie, gdzie czytamy o Jezusie z Nazaretu, który od dzieciństwa przychodził na pielgrzymki do Jerozolimy.
MJ
