Kim był Jan Bianga?

„Jan Bianga był więziony przez Niemców w obozach koncentracyjnych tylko dlatego, że był jednym z nas, był Polakiem takim, jak my” – powiedział prezydent Karol Nawrocki podczas otwarcia II Memoriału im. Jana Biangi w Klubie Bokserskim Brzostek Top Team w Gdańsku.

Jan Bianga – pięściarz, trener boksu, patriota

Podczas otwarcia II Memoriału im. Jana Biangi prezydent przypomniał postać polskiego boksera i trenera pięściarstwa, który – jak zaznaczył – był więziony w niemieckich obozach koncentracyjnych „za to, że był Polakiem i do Polski był przywiązany”.

„Jan Bianga, który nie był gotowy podpisać volkslisty, bo w jego sercu była Polska, w jego żyłach płynęła polska krew i był gotowy pójść cierpieć za to, że był przywiązany do Polski; ciężko pracować w kamieniołomach, być więzionym przez Niemców w obozach koncentracyjnych tylko dlatego, że był jednym z nas, był Polakiem takim, jak my” – podkreślił prezydent Karol Nawrocki.

„Dzisiaj spotyka się świat z jednej strony wielkich wartości skupionych wokół Jana Biangi (…). Obok świata wartości jest świat sportu, ale też wielkiego sukcesu. Brawa dla wszystkich sportowców, którzy za moment będą tutaj w tym ringu walczyli, a wszyscy wiemy ile siły, determinacji, ciężkiego treningu, potu i krwi to kosztuje” – dodał.

Prezydent Karol Nawrocki życzył sportowcom samych zwycięstw, choć – jak zastrzegł – „ktoś będzie musiał przegrać”. „Niech żyje polski boks, niech żyje sport, a przede wszystkim niech żyje nasza wspaniała, wolna, niepodległa i suwerenna Rzeczpospolita” – dodał na koniec prezydent.

Kim był Jan Bianga – młodość boksera

.Jan Bianga urodził się 26 stycznia 1910 r. w Sopocie. Od 16. roku uprawiał boks w klubie Sportverein Schutzpolizei Danzig EV we Wrzeszczu, a trzy lata później przeszedł do Gedanii, gdzie powołano sekcję bokserską. W 1930 i 1931 roku zdobył brązowe medale mistrzostw Polski w wadze koguciej, a w latach 1930-32 wygrywał w tej kategorii mistrzostwa Pomorza. W 1934 roku sięgnął po wicemistrzostwo kraju w piórkowej, a w 1938 ponownie stanął na najwyższym podium na Pomorzu.

W 1934 roku zwyciężył w wadze piórkowej w Igrzyskach Polaków z Zagranicy Wolnego Miasta Gdańska. Od 1933 do 1937 roku brał udział w drużynowych mistrzostwach Polski. W sumie stoczył 176 walk, z czego 155 wygrał, 12 zremisował, a dziewięć przegrał. Od 1938 roku zaczął szkolić młodych bokserów. Wtedy też rozpoczęła się jego współpraca z trenerem Feliksem Stammem.

Kim był Jan Bianga – dorosłość patrioty

.1 września 1939 roku Niemcy aresztowali go i osadzili w Viktoriaschule. Po tygodniu został wywieziony na granicę niemiecko-litewską, dotarł do Kowna, a następnie do Łucka. Na początku października powrócił do Gdańska.

Za odmowę współpracy z Gestapo był ponownie aresztowany. Przeszedł przez obozy w Nowym Porcie, Stutthofie, Sachsenchausen, a od 28 maja 1940 roku był więźniem obozu koncentracyjnego Mauthausen-Gusen. Obóz został wyzwolony przez Amerykanów i w sierpniu 1945 roku powrócił do Sopotu.

Po wojnie był trenerem młodych bokserów w HKS i Ogniwie Sopot, Flocie Gdynia, Gwardii i Polonii Gdańsk oraz Gedanii. Został także asystentem Stamma w kadrze narodowej w latach 1953-55 i 1961. Zmarł w 1982 roku w Sopocie.

Wartości patriotyczne kluczem dla przyszłości narodu

.”Jeśli chcemy mieć państwo silne, musimy nauczyć się przekazywać zdolności i elementy wykonawcze polityk, które budują realną wartość” – pisze Paweł KURTYKA na łamach Wszystko co Najważniejsze w tekście „Patriotyzm a racja stanu. Sztafeta pokoleń„.

„Czym jest racja stanu? Nie można tego rozstrzygnąć bez wskazania, jakie przyświecają dziś Polsce cele strategiczne, niezależne od poglądów politycznych, ideologii i innych determinantów powodowanych ludzkimi sympatiami. Takie, które mogłaby wskazać na przykład odpowiednio wyposażona w dane sztuczna inteligencja. Piszę tu o pojęciu makro, o skali geopolitycznej, oderwanej od sporów, których istotność jest liczona w latach czy miesiącach.”

„Niezależnie od tego, która opcja ideologiczna znajduje się przy władzy, w podobny sposób powinna postrzegać obiektywny interes państwa polskiego. Jednym z przykładów z przeszłości takiego właśnie interesu była chociażby kwestia akcesji do NATO i UE, walnie wspierana przez wszystkie siły polityczne w Polsce oraz przeważający ogół społeczeństwa. Obecnie jest nim chociażby kwestia wojny na Ukrainie i stanowiska, jakie Polska powinna zająć wobec tego konfliktu.”

.”W mojej opinii nie ulega najmniejszej wątpliwości to, iż w aspekcie polityki wewnętrznej należy wzmacniać Polskę tak, by uczynić z niej siłę zdatną do prowadzenia działań wojennych, skutecznego oporu i eksportera stabilności w regionie – zarówno tej militarnej, jak i gospodarczej. „Wzmacniać Polskę” oznacza nie tylko kupować i inwestować. Wzmacniać to również doceniać ludzi kompetentnych, siłę i sprawność tworzonych przez nich instytucji. To inwestować w nich, budować kapitał ludzki osób, które prowadzą polskie sprawy. Czy taka polityka obecnie jest prowadzona? Z drugiej strony w aspekcie polityki międzynarodowej Polska nigdy wcześniej od 1993 r. (tj. roku, w którym ostatni rosyjski żołnierz opuścił nasze terytorium) nie miała większych wyzwań. Wspieranie Ukrainy po to, by ona pokonała Rosję, jest tylko przyczynkiem do szerszego tła. Rosja jest głównym przeciwnikiem i wrogiem Polski, który od połowy XVII w., a w szczególności od 1667 r., ogranicza naszą przestrzeń w tej części świata – doprowadził do rozbiorów i upadku I Rzeczypospolitej. Rosja zaczęła wówczas dominować w Europie Środkowo-Wschodniej, w najdalej idący sposób pod koniec II wojny światowej, gdy przesunęła granice swych wpływów aż do połowy dzisiejszych Niemiec. Ponowne odtworzenie w przestrzeni między Morzem Czarnym a Morzem Bałtyckim silnego pasa buforowego, oddzielającego Rosję od serca Europy, jest obiektywnym geopolitycznym interesem państwa polskiego i realną stawką w grze, która toczy się na naszych oczach. Dlatego powinniśmy z całych sił wspierać Ukrainę, dążyć do tego, by była silnym państwem współtworzącym ów pas.” – pisze dalej Paweł KURTYKA.

LINK DO TEKSTU: https://wszystkoconajwazniejsze.pl/pawel-kurtyka-patriotyzm-a-racja-stanu

PAP/TD