Książkomaty przyjęły się w Poznaniu

Książkomaty są coraz bardziej popularne wśród poznańskich czytelników. Z danych przekazanych przez poznański magistrat wynika, że mieszkańcy Poznania, od momentu powstania tych urządzeń, skorzystali z nich ponad 11 tys. razy – czyli średnio wykonywano 100 operacji każdego dnia.

Książkomaty – fani literatury są zachwyceni

.Książkomaty to urządzenia, w których można odbierać zamówione elektronicznie z biblioteki książki, oddawać te wypożyczone, a także korzystać z oferty tytułów zaproponowanych przez bibliotekarzy. W każdej maszynie są 93 skrytki, jedna może pomieścić kilka książek. We wszystkich bibliotecznych książkomatach łącznie jest ok. 3 tysięcy miejsc na lektury.

Książkomaty zapewniają możliwość korzystania z oferty biblioteki nowym i dotychczasowym użytkownikom w tych częściach Poznania, gdzie brakuje jej placówek. Aby zamawiać książki, odbierać je i zwracać niezbędna jest karta czytelnika, którą można wyrobić bezpłatnie w każdej filii.

Z książkomatów, które uzupełniają ofertę Biblioteki Raczyńskich w Poznaniu, można korzystać od maja 2022 roku. „Przez trzy lata funkcjonowania tych maszyn poznanianki i poznaniacy skorzystali z nich ponad 11 tysięcy razy – to średnio sto operacji każdego dnia. Najpopularniejsze urządzenie znajduje się na ul. Zamenhofa – odebrano z niego i włożono do niej książki 17 tysięcy razy. Na kolejnych miejscach plasuje się książkomat na os. Lecha (13 tys. operacji) i ten na pętli tramwajowej na Górczynie (11 tys.)” – podał magistrat.

Pętle tramwajowe lub okolice supermarketów – tam znajdziesz książko maty

.Wskazano też, że najpopularniejszym dniem, w którym odwiedzane są książkomaty, jest środa, a Biblioteka Raczyńskich odnotowuje regularnie ponad 4 tys. operacji w tych maszynach miesięcznie. Z przekazanych danych wynika również, że „dzięki urządzeniom do placówki zapisało się prawie 2,5 tys. nowych czytelników”.

W Poznaniu książkomaty nie są usytuowane bezpośrednio przy bibliotecznych filiach, ale tam, gdzie mieszkańcy mają słabszy dostęp do oferty bibliotecznej. Lokalizacje książkomatów to miejsca licznie odwiedzane przez mieszkańców, na przykład pętle tramwajowe lub okolice supermarketów.

Literatura ma moc, by otwierać umysły i łagodzić, prowadząc do pokoju

.W maju 1933 roku palono książki. I to nie kilka, tysiące. W całych Niemczech posłuszni studenci gromadzili się przy wielkich ogniskach, by wrzucać do płomieni dzieła takich autorów jak Erich Maria Remarque czy laureat Nagrody Nobla Thomas Mann. Obok nich płonęły także książki Ernesta Hemingwaya, Jacka Londona czy Helen Keller.

Te publiczne spektakle odbywały się w atmosferze niemal rytualnej, przypominającej dawną gorączkę, z jaką palono czarownice i heretyków; miały w sobie coś, z pogańskich obrzędów i ich chuci. Najbardziej pamiętny z tych aktów miał zaś miejsce w Berlinie, gdzie około czterdziestu tysięcy ludzi zebrało się, by usłyszeć Josepha Goebbelsa, który, krzycząc „Nie dla dekadencji i moralnego upadku!”, poprowadził tłum do wielkiego ogniska, złożonego z książek.

Co ma to wspólnego z tym, co widzimy dzisiaj? W końcu zdaje się, że książek już palić nie trzeba; zastąpiły je głupawe filmiki na Instagramie i TikToku oraz wypowiadający się na każdy temat celebryci. Słowo, zastąpił obraz, a rozum, emocja. Opisał to Dukaj w „Po piśmie”.

Od wydarzeń w Niemczech minął prawie wiek; niespełna sto lat później rozgrywa się jednak na naszych oczach kolejny niepokojący spektakl, który pod pozorem moralności zyskuje na sile. W Ameryce, kraj ogarnia fala zakazów książek, cenzury i, w niektórych miejscach, groźby ich palenia; dotyczy to także – a może zwłaszcza – uniwersytetów. Biblioteki szkolne i publiczne są czyszczone z pewnych pozycji, często na podstawie jednej skargi – najczęściej dotyczącej książek poruszających tematy seksualności, płci, Holokaustu czy rasizmu, napisanych przez autorów z danej mniejszości, którzy czują się urażeni w ten czy inny sposób; nadpisywanie historii trwa w najlepsze. Bibliotekarze rezygnują z pracy lub zostają zwolnieni; niektórzy są szykanowani, a innym się grozi. Pod różnoraką przykrywką mnożą się skargi na stare książki, równolegle z próbą oczyszczenia programów nauczania historii z czegokolwiek, co mogłoby wywołać u niektórych uczniów poczucie „wstydu” a u innych poczucie dumy innej niż ta, która obecnie króluje w mainstreamie.

Cenzura nie jest niczym nowym – ataki na książki i pisarzy są starsze, niż może się nam wydawać. A jednak nigdy wcześniej nie przybrały takiej skali, takiego tempa i charakteru. Może nie jest to literatura najwyższej próby, ale sposób w jaki J.K. Rowling była szykanowana i atakowana niech będzie tylko niewielką miarą tego, co się dzieje.

Coś jednak różni ten zorganizowany i mocno partyzancki atak od wcześniejszych prób cenzury. To nie jest tylko kwestia kilku książek uznanych za nieodpowiednie dla młodzieży. To czystka idei.

Przeciwnicy literatury postanowili, że pewne z nich zawierają pomysły, które mogą zaburzyć starannie na nowo porządkowany świat; inni zaś uznali, że literatura zagraża staremu obrazowi świata, opartemu na seksizmie, rasizmie i dyskryminacji. Dla obu grup książki są niebezpieczne, bo zmuszają do myślenia. Są też niebezpieczne dla polityków i technologicznych możnowładców, wybijają bowiem z zastanych przekonań i dobrze-znanego-świata.

Na naszych oczach toczy się bowiem nowa „wojna idei”. Podobnie jak każda wojna, ta również, choć może przede wszystkim, dotyczy kontroli, strachu i władzy. Ci, którzy chcą ograniczyć dostęp do literatury, wiedzą, że kontrola nad ideami to kontrola nad społeczeństwem, nad umysłami. Dlatego co roku czekam na ogłoszenie literackiego Nobla — to jeden z najlepszych wskaźników tej walki. Przede wszystkim dlatego, że wskazuje, gdzie w danym momencie jest wrażliwość świata; wrażliwość, której tak bardzo w każdej wojnie potrzeba.

Podczas II wojny światowej, kiedy naziści palili książki i ludzi, w Stanach Zjednoczonych podjęto niezwykłą decyzję: zaczęto rozdawać książki. W 1943 roku, w ramach programu zainicjowanego przez konsorcjum amerykańskich wydawców, miliony egzemplarzy książek były drukowane i rozdawane żołnierzom. Celem było podniesienie morale i zachęcenie do czytania, bo, jak głosiło motto programu: „Książki to broń w wojnie idei”.

Stając wobec kolejnej wojny o idee, musimy pamiętać, jak ważne są książki. Uczą, informują i inspirują. Aby wygrać tę wojnę, trzeba walczyć o prawo do czytania tego, co chcemy. Trzeba po prostu więcej czytać, mniej poddawać się interaktywnym emocjom.

Tekst dostępny na łamach Wszystko co Najważniejsze: https://wszystkoconajwazniejsze.pl/michal-klosowski-ksiazki-to-bron-w-wojnie-idei-dlatego-co-roku-czekam-na-ogloszenie-literackiego-nobla/

PAP/ LW