Łódzkie Spotkania Baletowe 2026 [Program]

Zespoły baletowe z Wielkiej Brytanii, Niemiec i Portugalii wystąpią w kwietniu na XVIII Łódzkich Spotkaniach Baletowych, organizowanych przez Teatr Wielki w Łodzi. Wydarzenie otworzy prapremierowa „Supernova” – dyptyk przygotowany przez balet łódzkiej opery w choreografii Jacka Przybyłowicza.

Łódzkie Spotkania Baletowe 2026

.Łódzkie Spotkania Baletowe odbędą się w dniach 11-30 kwietnia; jej program przedstawiono na konferencji prasowej w dniu 27 stycznia. – Gwiazdą 27. edycji festiwalu będzie English National Ballet, który 15 i 16 kwietnia pokaże dwuczęściowy wieczór choreograficzny do utworów przygotowanych przez Williama Forsythe’a i Crystal Pite. William Forsythe jest przez wielu wskazywany jako największy choreograf końca XX i początku XXI wieku. To artysta, który przeszedł bardzo daleko idącą, trwającą wiele lat, metamorfozę (…) Z tancerza klasycznego stać się wiodącym, awangardowym choreografem współczesnym, to jest niezwykłe – podkreślił kurator festiwalu, choreograf Jacek Przybyłowicz.

Utwór Forsythe’a „Playlist (EP)” łączy klasykę baletu z zaskakującą dla widza ścieżką dźwiękową, którą tworzą utwory utrzymane w stylu pop, r&b i house. W drugiej części występu English National Ballet zaprezentowane zostanie dzieło „Body and Soul” choreografki Crystal Pite, która sięgnęła po muzykę Fryderyka Chopina.

Na scenie łódzkiej opery zaprezentuje się także Gauthier Dance/Dance Company Theatrehaus Stuttgart. Jednym z dwóch widowisk przygotowanych przez zespół z Niemiec będzie „Turning of Bones” w choreografii Akrama Khana, dyrektora i założyciela działającej w Londynie Akram Khan Company.

Czym jest Gauthier Dance?

.Gauthier Dance jest spoiwem różnych współczesnych treści i form choreograficznych z najwyższej półki; zaproszenie tego zespołu po raz pierwszy do Polski, na Łódzkie Spotkania Baletowe, gwarantuje zestaw wyśmienitych i wspaniałych nazwisk. Poza spektaklem Akrama Khana, będziemy mogli zobaczyć drugi program – „Elements”. To cztery etiudy nawiązujące do żywiołów wody, ognia, ziemi i nieba – zaznaczył Przybyłowicz.

Jak dodał, w każdej edycji Festiwalu organizatorzy starają się, by w programie nie zabrakło baletu klasycznego. W tym roku jego reprezentantem będzie Companhia Nacional de Bailando z Portugalii, która pokaże balet w trzech aktach, będący choreograficzną adaptacją klasycznej, XIX-wiecznej portugalskiej powieści „Os maias”.

Występy gości z zagranicy poprzedzi premiera dyptyku „Supernova” przygotowanego przez zespół baletowy Teatru Wielkiego w Łodzi. Pierwsza część – Bedroom Folk z choreografią Sharon Eyal i Gaia Behara do muzyki Oriego Lichtika – powstała pierwotnie w Netherlands Dans Theather. Druga – Echoes – z choreografią Przybyłowicza do muzyki Adama Walickiego zostanie pokazana po raz pierwszy. Zdaniem kuratora Spotkań dyptyk jest prezentacją „retrofuturystycznej wizji świata”.

Łódzkie Spotkania Baletowe to taneczne biennale, organizowane w Łodzi od 1968 r. Jego ideą jest upowszechnianie sztuki baletowej i aktualnych osiągnięć choreograficznych, zarówno w balecie klasycznym, jak i różnorodnych nurtach tańca współczesnego.

Jak mazurki Chopina oczarowały Szwedów

.Gdyby nie Fryderyk Chopin, mazurek mógłby pozostać jedynie przelotną modą taneczną. Tymczasem stał się dla niego głęboko osobistym, intymnym wyrazem uczuć jako polskiego kompozytora emigranta – pisze Anastasia BELINA.

Mazurek, którego początki sięgają XVI wieku, był polskim tańcem wiejskim z równin Mazowsza, tańczonym przez Mazurów, mieszkańców tego regionu. Istniały trzy podstawowe formy tego tańca: szybki, żywy mazurekcechujący się wyraźną i zróżnicowaną artykulacją, szybki i zabawny oberek oraz melodyjny, melancholijny kujawiak. Wszystkie trzy wywodzą się ze starodawnej polki, tańca w metrum trójdzielnym z mocnymi akcentami (często towarzyszącymi stukaniu obcasem) na drugim lub trzecim takcie. Duma i pewna dzikość wykonania sprawiały, że nastrój tego tańca różnił się od bardziej spokojnego walca. W XVII i XVIII wieku mazurek rozprzestrzenił się z ludowych zakątków na sale balowe całej Europy, a w XIX wieku dotarł nawet do Ameryki. Był też bardzo popularnym tańcem w całej dziewiętnastowiecznej Rosji, spotykanym także w błyszczących salach balowych szlacheckich posiadłości i pałaców. 

.Oczywiście kiedy mówimy o mazurku, pierwszym kompozytorem, który przychodzi nam na myśl, jest Fryderyk Chopin (1810–1849). Gdyby nie on, mazurek mógłby pozostać jedynie przelotną modą taneczną. Tymczasem stał się dla Chopina głęboko osobistym, intymnym wyrazem uczuć jako polskiego kompozytora emigranta mieszkającego w Paryżu. Począwszy od pierwszych kompozycji, aż po ostatnią (op. 68, nr 4, napisaną kilka tygodni przed śmiercią), jest to jedyna forma, którą Chopin komponował regularnie przez całe życie; tuż za nią plasują się nokturny. Chociaż polscy kompozytorzy, tacy jak Maria Szymanowska, Karol Krupiński i Józef Elsner, już wcześniej pisali mazurki, to geniusz muzyczny Chopina wyniósł ten wiejski taniec do rangi sztuki. Jego mazurki inspirowały różnych kompozytorów, od Glinki i Bałakiriewa, po Debussy’ego i Skriabina. W Polsce były kultywowane jeszcze w utworach Szymanowskiego, Maciejewskiego, Gradsteina i innych. 

PAP/MJ