Okowita - Bruksela zaakceptowała napój z Polski

Okowita

Okowita ziemniaczana może stać się polską specjalnością na unijnym rynku napojów spirytusowych – wskazano w opublikowanym komunikacie Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi, odnosząc się do zamiany przepisów UE dot. wyrobów alkoholowych. Nowe regulacje zaczną obowiązywać od 13 maja br.

Zamiany przepisów UE dot. wyrobów alkoholowych

.Jak poinformował resort rolnictwa, od 13 maja 2024r wchodzą w życie nowe przepisy UE, które wprowadzają nowe definicje napojów spirytusowych, które będą mogły być produkowane w Unii Europejskiej. Regulacje – jak wskazano – pozwolą na lepsze informowanie konsumentów.

Wyjaśniono, że stare przepisy unijne UE z 2019 roku dotyczące napojów spirytusowych nie zawierały np. odrębnej kategorii dla okowit ziemniaczanych produkowanych w Polsce. „W 2019 r. Komisja Europejska stała na stanowisku, że napoje spirytusowe wytworzone z destylatu ziemniaczanego mogą być klasyfikowane jako okowity z owoców. Taka klasyfikacja, z uwagi na ograniczenia w definicji okowity z owoców, nie obejmowała wszystkich metod produkcji destylatów ziemniaczanych stosowanych w Polsce” – wskazało MRiRW w komunikacie.

Resort zaznaczył też, że w 2022 r., z inicjatywy Polski, w KE rozpoczęto rozmowy w sprawie określenia odrębnej definicji dla okowit ziemniaczanych, które będą mogły być, podobnie jak whisky/whiskey, destylowane do poniżej 94,8 proc. objętości.

Okowita

.Resort rolnictwa podkreślił, że dzięki uwagom Polski, w oznakowaniu takiego wyrobu będzie możliwe stosowanie zarówno nazwy prawnej: „okowita z ziemniaków” jak i „okowita ziemniaczana”. „Wydaje się, że ta grupa okowit może stać się polską specjalnością na unijnym rynku” – napisano.

W nowej definicji wskazano, że okowita z ziemniaków jest to napój spirytusowy wytwarzany wyłącznie w drodze fermentacji alkoholowej i destylacji bulw ziemniaków do poniżej 94,8 proc. objętości tak, aby destylat posiadał aromat i smak pochodzący od użytych surowców. (minimalna zawartość alkoholu to 38 proc. objętości). W definicji zaznaczono, że okowita ziemniaczana nie może zawierać dodatku alkoholu ani aromatów, a do barwienia można użyć wyłącznie karmelu. Dodano, że w celu dopełnienia ostatecznego smaku, wyrób można dosłodzić, przy czym produkt końcowy nie może zawierać więcej niż 10 gramów produktów słodzących na litr. Dla okowity z ziemniaków określono również limit zawartości metanolu.

Resort rolnictwa przypomniał, że podczas dyskusji między państwami członkowskimi zaistniała potrzeba określenia odrębnych kategorii napojów spirytusowych produkowanych z surowców, które nie zostały określone wprost w prawie UE jako produkty rolne. Wyjaśniono, że chodziło o sok z brzozy i sok z klonu, a także o chleb. Przypomniano, że zasada dotycząca możliwości produkcji napojów spirytusowych jedynie z surowców pochodzenia rolniczego została wprowadzona, aby nie zezwolić na wykorzystywanie produktów spożywczych odpadowych, czyli np. obierek z ziemniaków.

„Wprowadzenie nowej definicji okowity z soku brzozowego lub soku klonowego wynikało z potrzeby uwzględnienia specyfiki rynku takich wyrobów dostępnych w Estonii. Natomiast w przypadku wykorzystania chleba do fermentacji alkoholowej i destylacji określono, że surowiec ten musi być świeży, aby do produkcji napoju spirytusowego nie było wykorzystywane pieczywo przeterminowane, czyli niezdatne do spożycia przez ludzi” – napisano w komunikacie.

Wskazano, że po wejściu w życie nowych przepisów, na etykietach spirytusowych wyrobów gotowych konsumenci znajdą następujące nowe nazwy: okowita z soku brzozowego, okowita z soku klonowego, okowita z soku brzozowego i soku klonowego, okowita z chleba.

Tradycja jako ważny przejaw dziedzictwa kulturowego

.Sekretarz Generalna Polskiego Komitetu ds. UNESCO, Alicja JAGIELSKA-BURDUK i przewodniczący Polskiego Komitetu ds. UNESCO, prof. Michał KLEIBER, na łamach „Wszystko co Najważniejsze” zaznaczają, że: „Zgodnie z konwencją niematerialne dziedzictwo kulturowe jest stale odtwarzane i przekazywane z pokolenia na pokolenie przez wspólnoty i grupy społeczne w relacji z ich otoczeniem, środowiskiem, historią, oddziaływaniem przyrody. Dla niektórych społeczności dziedzictwo niematerialne jest źródłem tożsamości i ciągłości istnienia. W konwencji wyróżnia się trzy kluczowe komponenty opisu dziedzictwa niematerialnego: przejaw dziedzictwa (jego manifestację), wspólnoty i grupy z nim związane oraz przestrzeń kulturową”.

„Celem ochrony dziedzictwa niematerialnego jest utrzymanie ciągłości tradycji, które nieodłącznie związane są z udziałem jednostki lub grupy w ich kultywowaniu, aby przetrwały. Ciągłość obejmuje też zmiany zachodzące w elementach dziedzictwa niematerialnego, które jak każdy „żywy organizm” mogą ewoluować. Dlatego też nie należy mówić o stałości ugruntowanego dziedzictwa niematerialnego, ponieważ zmiany są jego immanentną częścią”.

„Na podstawie Konwencji utworzono dwie listy międzynarodowe i rejestr dobrych praktyk: Listę reprezentatywną niematerialnego dziedzictwa kulturowego ludzkości, Listę elementów dziedzictwa wymagającego pilnej ochrony i Rejestr dobrych praktyk w zakresie ochrony niematerialnego dziedzictwa kulturowego. Obecnie na Liście reprezentatywnej niematerialnego dziedzictwa kulturowego ludzkości znajduje się pięć wpisów polskich: szopkarstwo krakowskie (2018), bartnictwo (2020), tradycja dywanów kwiatowych na procesje Bożego Ciała (2021), sokolnictwo, żywa tradycja ludzkości (rozszerzenie wpisu międzynarodowego) (2021), oraz flisactwo (2022). Pierwszy polski wpis dotyczył szopkarstwa krakowskiego. Kluczową rolę odgrywają jego depozytariusze, w tym przypadku twórcy szopek, podtrzymujący od pokoleń tradycję i promujący szopkarstwo. Krakowskie szopki są wyjątkowe w skali świata i wyróżniają się zarówno pod względem kunsztu wykonania, w tym figur często zawierających miniatury budynków historycznych z dodatkową mechaniczną konstrukcją, sprawiającą, że prezentowana scena wedle intencji twórców staje się dynamiczna, wręcz ożywa. Niezwykłym elementem polskiego dziedzictwa jest niewątpliwie tradycja sypania dywanów kwiatowych podczas pochodów procesji Bożego Ciała w Spycimierzu. Mieszkańcy usypują barwne kompozycje z kwiatów na trasie procesji, zgodnie z tradycją sięgającą dwustu lat. Przykładem wspólnoty tradycji w skali globalnej jest natomiast rozszerzenie dwa lata temu decyzją Międzyrządowego Komitetu ds. Ochrony Niematerialnego Dziedzictwa Kulturowego wpisu o nazwie „sokolnictwo” o dodatkowe kraje, w tym Polskę”.

„Wśród zagranicznych wpisów znajdujących się na Liście reprezentatywnej niematerialnego dziedzictwa kulturowego ludzkości warto wymienić chociażby te związane z muzyką i tańcem, jak np. tango (2009), flamenco (2010) czy rumba na Kubie, jako połączenie muzyki, tańca oraz związanych z nimi praktyk kulturowych (2016)”.

„Niektóre wpisy dziedzictwa niematerialnego mają swoje źródło w związkach człowieka z naturą, kulturą rolniczą czy tradycją zbiorów. Przykładowo na ostatniej sesji wpisano na listę tradycyjne nawadnianie – wiedzę i technikę odnoszące się do rozprowadzania wody z naturalnie występujących zbiorników bądź cieków na pola. Na Liście reprezentatywnej znalazły się również liczne przejawy tradycji i dziedzictwa kulinarnego. Od 2021 roku na liście tej znajduje się np. zupa joumou z Haiti, której podstawowym składnikiem jest dynia ozdobna. Niegdyś była to potrawa właścicieli niewolników, po wyzwoleniu się kraju spod dominacji francuskiej została uznana za symbol wolności. Wypada zwrócić uwagę, że był to wpis szczególny, przyjęty w trybie przyśpieszonym, gdy kraj wnioskujący był w trudnej sytuacji humanitarnej w rezultacie trzęsienia ziemi oraz huraganu. W 2022 r. na liście umieszczono z inicjatywy Francji umiejętności zawodowe i kulturę związane z bagietką. Wpis obejmuje wyrób bagietki, tradycję jej kupowania oraz wykorzystanie do różnych potraw” – piszą Alicja JAGIELSKA-BURDUK i prof. Michał KLEIBERw tekście „Tradycja jako ważny przejaw dziedzictwa kulturowego„.

PAP/Ewa Wesołowska/WszystkocoNajważniejsze/eg

Materiał chroniony prawem autorskim. Dalsze rozpowszechnianie wyłącznie za zgodą wydawcy. 3 maja 2024