Pozostałości Bazyliki Witruwiusza zostały odnalezione

Pozostałości Bazyliki Witruwiusza – rzymskiego architekta żyjącego w I wieku przed naszą erą – odnaleziono w mieście Fano we włoskim regionie Marche. O odkryciu poinformowały w poniedziałek miejscowe władze. Podkreśla się, że jest to odkrycie o historycznym znaczeniu dla świata.

„Od ponad 2 tysięcy lat czekaliśmy na to odkrycie”

.Witruwiusz, czyli Marcus Vitruvius Pollio, był autorem traktatu o architekturze, inżynierem. Uważany jest za jednego z ojców zachodniej teorii architektury. Był również konstruktorem machin wojennych i twórcą tzw. człowieka witruwiańskiego, czyli obrazu proporcji ludzkiego ciała, wpisanego w okrąg i kwadrat. Własną wersję tego rysunku upowszechnił później Leonardo da Vinci.

Podczas prac wykopaliskowych w Fano w prowincji Pesaro i Urbino znaleziono kolumny o dużych rozmiarach. To pozostałości Bazyliki Witruwiusza – ogłosił burmistrz miasta Luca Serfilippi podczas zdalnego połączenia z włoskim ministrem kultury Alessandro Giulim.

„Od ponad 2 tysięcy lat czekaliśmy na to odkrycie i znaleźliśmy Bazylikę Witruwiusza. Jestem dumny z wykonanej pracy” – powiedział burmistrz.

Pozostałości Bazyliki Witruwiusza pochodzą z 19 roku przed naszą erą

.Minister Giuli stwierdził zaś, że jest to odkrycie „na miarę grobowca Tutanchamona”.

– To niezwykłe odkrycie naprawdę stanowi coś nadzwyczajnego w historii archeologii, architektury i struktury miasta Fano – zaznaczył.

Bazylika została ukończona w 19 roku p.n.e.

Agencja Ansa podkreśliła, że według naukowców świątynia jest jedynym budynkiem, nad którym pracował rzymski architekt. Jak zaznaczają, twierdzenie to opierają na tym, że Witruwiusz sam wyraźnie wspomniał o tej budowli.

Z czasem bazylika zniknęła, a jej dokładna lokalizacja stała się wielką tajemnicą.

Grobowiec kopułowy sprzed 1800 lat. Pierwsze takie odkrycie w regionie Adıyaman

.Podczas prac archeologicznych realizowanych na wiejskim obszarze dystryktu Besni w prowincji Adıyaman w południowo-wschodniej Turcji archeolodzy odkopali unikatową strukturę, jaką okazał się liczący 1800 lat grobowiec kopułowy.

rcheolodzy prowadzący wykopaliska w dystrykcie Besni odsłonili unikatowy grobowiec kopułowy, który jak wynika z wstępnych szacunków przeprowadzonych przez badaczy pochodzi z II wieku n.e. i tym samym powstał w przybliżeniu około 1800 lat temu. Zaskakujące odkrycie archeologiczne jest dziełem zespołu archeologów z Muzeum w Adıyaman. Badacze przybyli natychmiast na teren, który okazał się być cennym miejscem archeologicznym, po otrzymaniu informacji o pozostałościach architektonicznych w pobliżu wsi Yukarı Söğütlü.

W trakcie badań naukowcy szybko natknęli się na starożytny grobowiec kopułowy, który składa się z wielu komór grobowych oraz został wykuty w skalistym zboczu lokalnego wzgórza. Jedną z najbardziej uderzających cech architektonicznych tej konstrukcji jest jej kunsztownie wykonana kopułowa forma. Co nie powinno dziwić jednym z centralnych i dominujących elementów architektonicznych grobowców kopułowych, jak sama nazwa wskazuje, jest ich kopuła, która nakrywała bezpośrednią przestrzeń pochówkową. Tego typu grobowce były popularne w starożytności, w szczególności w świecie grecko-rzymskim. Tradycja takich pochówków była kontynuowana w Cesarstwie Wschodniorzymskim (Bizancjum).

Jak stwierdzili eksperci, kopuła stanowiąca fundamentalną i integralną część grobowca z Adıyaman świadczy o wysokich umiejętnościach technicznych społeczności, która stworzyła to miejsce pochówku, a także o tym, iż pochowana w tym grobowcu osoba musiała należeć do elity oraz cieszyć się statusem społecznym na wysokim poziomie. Badacze poinformowali, że w najbliższym czasie skierują odpowiedni wniosek do Regionalnej Rady ds. Ochrony Dziedzictwa Kulturowego w Şanlıurfa o rejestrację tej konstrukcji i wpisanie jej na listę regionalnych zabytków, dzięki czemu będzie możliwe zapewnienie tej strukturze szczególnej ochrony.

Przedstawiając szczegóły dotyczące niedawnego zaskakującego odkrycia z Besni dyrektor Muzeum w Adıyaman, Mehmet Alkan, zaznaczył, iż w przypadku tej struktury tak naprawdę powinniśmy mówić o całym kompleksie grobowców, z czego jeden z nich jest grobowcem kopułowym. To właśnie on jest też jego zdaniem najbardziej imponującym miejscem pochówku składającym się na to stanowisko. Wejście do komory zdobią po obu stronach łukowate nisze grobowe, które łączą wąskie kolumny.

W górnej części grobowca z kolei znajdują się misternie wyrzeźbione gzymsy – to one wieńczyły budowlę i pełniły funkcję dekoracyjną i porządkującą przestrzeń. Najczęściej biegną wzdłuż górnej krawędzi ścian pod kopułą (gzyms obwodowy) lub wyznaczają początek kopuły lub łuków (gzyms impostowy). Mogą także podkreślać nisze grobowe lub sarkofagi. Poza funkcją estetyczną gzymsy symbolicznie oddzielają „świat ziemski” od „niebiańskiego” i wzmacniają reprezentacyjny charakter grobowca.

W przekonaniu dyrektora Mehmeta Alkana kopułowa forma grobowca, a także szereg innych cech tego miejsca pochówku, wskazują, że pochowany w nim został możnowładca lub arystokrata. Grobowiec ten powstał w okresie rzymskim w historii Anatolii, a dokładnie w II wieku n.e.  Badacz podkreślił, że projekt i styl konstrukcji sprawiają, że jest to przykład rzadkiej konstrukcji w regionie, jaka nigdy wcześniej nie została udokumentowana w prowincji.

Tekst dostępny na łamach Wszystko co Najważniejsze: https://wszystkoconajwazniejsze.pl/pepites/grobowiec-kopulowy-sprzed-1800-lat-pierwsze-takie-odkrycie-w-regionie-adiyaman/

PAP/MB