Rzymianie handlowali skamielinami

Analiza badanych na marokańskiej wyspie Mogador ruin domu dowodzi, że Rzymianie interesowali się przeszłością oraz gromadzili skamieliny, które trafiały do nich prawdopodobnie w ramach wymiany handlowej.

Rzymianie, którzy gromadzili skamieliny

.Wynika to ze studium, opublikowanego w naukowym piśmie „Journal of Island and Coastal Archaeology”; badania odbyły się pod kierunkiem archeologów z Uniwersytetu w Bremie. Naukowcy zbadali ruiny domu obywatela Imperium Rzymskiego, w którym – pomiędzy fragmentami rzymskiej ceramiki, szkła oraz metalu – znalezione zostały dwie skamieniałe muszle morskich bezkręgowców, liczące co najmniej 140 mln lat.

Według archeologów istnieje domniemanie, że Rzymianie zamieszkujący wyspę Mogador mogli korzystać ze skamieniałych przedmiotów w celach leczniczych lub podczas rytuałów.

Za hipotezą taką, jak dodali, przemawia fakt znalezienia w dekadzie lat 60. XX w. na tej samej wyspie amfory z czterema ukrytymi w niej skamieniałościami bezkręgowców. Wówczas znalezisko to interpretowano jako używane przez Rzymian „do celów profilaktycznych”, służące do „odpędzenia chorób”.

Badacze uważają, że Rzymianie mogli nie tylko kolekcjonować skamieniałości bezkręgowców, ale również nimi handlować.

„Temat ten jest mało znany, dlatego zalecane są dalsze badania w celu zrozumienia symbolicznej, duchowej lub ekonomicznej roli tych przedmiotów w starożytnym świecie” – napisali autorzy studium.

Dwa skamieniałe bezkręgowce z wyspy Mogador to okazy z gatunku Lamellaerhynchia rostroformis, których wiek szacowany jest na ponad 140 mln lat. Badacze uznali, że obie skamieniałości nie wykazują śladów ingerencji człowieka, a ich znalezienie na wyspie dowodzi, iż zostały znalezione prawdopodobnie w kontynentalnej części Maroka i przetransportowane na wyspę w ramach wymiany handlowej.

Archeolodzy przypuszczają, że znalazcami skamieniałych zwierząt, które trafiły na Mogador byli sezonowi pasterze z kontynentalnej części Maroka. Na wyspę, jak zakłada jedna z hipotez, skamieliny trafiły dzięki handlarzom, którzy powszechnie dostarczali rzymskiej elicie Mogadoru drewno sandałowe. 

Stratyfikacja społeczna w starożytności

.Na temat nierówności społecznych w starożytnym świecie na łamach “Wszystko Co Najważniejsze” pisze prof. Carles LALUEZA FOX w tekście “Archeologia nierówności“.

“Tutenchamon za życia był mało znanym faraonem. Istnieją dowody na to, że pochowano go w pośpiechu. Trumna, w której znaleziono mumię Tutenchamona, została wykonana z litego złota i waży ponad 100 kg. Trudno sobie wyobrazić, jak imponujące musiały być pochówki tak potężnych władców starożytnego Egiptu, jak Cheops, Totmes III czy Ramzes II. Niestety, wszystkie one zostały splądrowane jeszcze w starożytności”.

“Wbrew powszechnemu przekonaniu większość archeologów powiedziałaby, że poszukiwanie skarbów nie jest ich głównym celem; chcą zrozumieć codzienne życie minionych cywilizacji. Mimo to skrajności – bajeczne bogactwa królów i trudna egzystencja zwykłych ludzi – pozwalają zrozumieć to, co można uznać za jeden z głównych celów archeologii: badanie ewolucji życia społecznego w starożytności”.

“Jedną z najbardziej oczywistych metod jest analiza składu inwentarzy grobowych. Bogate pochówki mogą jednak nie być nie tyle dowodem zróżnicowania społecznego, ile próbą zademonstrowania znaczenia i odrębności danej grupy w stosunku do innych. Rozwarstwienie społeczne może opierać się na bogactwie, ale także na osobistym prestiżu i władzy. Dlatego nie zawsze można ocenić różnice społeczne, porównując wyłącznie pochówki”.

”Niektórzy archeolodzy próbowali zastosować zasady ekonomii do zbadania różnic społecznych i porównania danych z różnych miejsc. W badaniu kierowanym przez Samuela Bowlesa z Instytutu Santa Fe, opublikowanym w „Nature” w 2017 r., próbowano odpowiedzieć na to pytanie, stosując współczynnik Giniego – najczęściej używany do pomiaru nierówności dochodów – w odniesieniu do dużej liczby stanowisk archeologicznych, zarówno w Starym Świecie, jak i w obu Amerykach. Na liście stanowisk znalazły się takie miejsca, jak Çatalhöyük w Turcji, Pompeje we Włoszech i Teotihuacán w Meksyku; autorzy określili wymiary domów jako szacunkowe wskaźniki bogactwa tamtejszych społeczeństw” – pisze prof. Carles LALUEZA FOX.

Cały tekst: https://wszystkoconajwazniejsze.pl/prof-carles-lalueza-fox-archeologia-nierownosci/

PAP/ LW