Jednym z mniej oczywistych kryzysów, z jakimi mierzy się Europa, jest ten związany z mapami. Nie chodzi rzecz jasna o kartografię w sensie technicznym — satelity działają bez zarzutu, granice są precyzyjnie nanoszone, współrzędne nie kłamią, jesteśmy w stanie dojechać z punktu A do punku B we w miarę przewidywalny sposób. Problem jest głębszy: Europa wciąż patrzy na świat przez mapy, które przestały odpowiadać rzeczywistości i idee, które dawno się wytarły.