Peru przygotowuje się na wizytę Leona XIV

Papież Leon XIV prawdopodobnie odwiedzi Peru w listopadzie lub w pierwszym tygodniu grudnia – powiedział przewodniczący tamtejszego episkopatu, biskup Carlos Garcia Camader, który niedawno spotkał się z papieżem w Watykanie.

Czy papież Leon XIV odwiedzi Peru w 2026 roku?

.Wizyta przyciągnęłaby olbrzymie rzesze wiernych, chcących zobaczyć Leona XIV, który przed wyborem na papieża spędził wiele lat w tym południowoamerykańskim kraju – oceniła agencja Reutera.

Pochodzący z USA Robert Prevost, zanim został papieżem, był m.in. biskupem diecezji Chiclayo na północnym zachodzie Peru. Od 2015 roku ma peruwiańskie obywatelstwo.

Na konferencji prasowej w Limie biskup Garcia ocenił szanse na wizytę Leona XIV w Peru na 80 proc. Zażartował przy tym, że jeśli papież odwiedzi kraj, na 100 proc. pojedzie do Chiclayo. Biskup Garcia wraz z większością peruwiańskich biskupów był w ubiegłym tygodniu w Rzymie na spotkaniach z urzędnikami watykańskimi, w ramach tzw. wizyty ad limina. Papież zaskoczył ich, zapraszając na wspólny lunch – przypomniał Reuters, oceniając to jako niezwykły zaszczyt.

Nie tylko Ameryka Południowa

.Zapowiedź pielgrzymki papieża Leona XIV do Peru to nie jedyna informacja, jaką podają media w kontekście planowanych papieskich podróży. Sam papież, wracając ze swojej pierwszej pielgrzymki do Turcji i Libanu, wspomniał o marzeniu odwiedzenia Algierii w 2026 roku, co odsłania jeden z kluczowych wektorów jego pontyfikatu: powrót do źródeł chrześcijańskiej tożsamości połączony z konsekwentnym wyborem dialogu. Tekst Michała Kłosowskiego pokazuje, że nie chodzi tu o kolejną wizytę dyplomatyczną ani o gest czysto historyczny, lecz o wielowarstwowy symbol, w którym osobista biografia papieża splata się z geopolityką, pamięcią męczeństwa i aktualnymi wyzwaniami relacji chrześcijańsko-muzułmańskich, podobnie jak w przypadku planowanej wyprawy do Peru.

Algieria pojawia się w tym ujęciu jako miejsce wyjątkowe: peryferyjne w sensie kościelnych statystyk, a jednocześnie centralne dla historii chrześcijańskiej myśli. To ziemia św. Augustyna, postaci uznawanej nie tylko za jednego z Ojców Kościoła, ale wręcz za architekta intelektualnych fundamentów Zachodu. Leon XIV, augustianin z formacji i duchowej tożsamości, nazywając siebie „synem Augustyna”, sięga po język, który w Algierii rezonuje znacznie szerzej niż w Europie: Augustyn funkcjonuje tam jako postać kulturowa, a nie wyłącznie chrześcijańska, budząc zainteresowanie i dumę również wśród muzułmanów.

Zapowiadana pielgrzymka miałaby znaczenie polityczne, ale w najlepszym tego słowa znaczeniu. Zaproszenie ze strony prezydenta Abd al-Madżida Tabbuna i dobre relacje dyplomatyczne z Watykanem wskazują, że Algieria widzi w papieżu nie tylko przywódcę religijnego, lecz także partnera w rozmowie o pokoju, kulturze i stabilności regionu Maghrebu. W tym sensie wizyta Leona XIV wpisywałaby się w linię „dyplomacji duchowej”, znanej już z poprzednich pontyfikatów, ale osadzonej w nowym kontekście.

Szczególnie mocnym wątkiem tekstu jest odniesienie do algierskich męczenników lat 90., trapistów z Tibhirine oraz sióstr augustianek, zamordowanych w czasie Czarnej Dekady. Kłosowski pokazuje, że papieska retoryka „Kościoła rozbrojonego” nie jest abstrakcyjną metaforą, lecz nawiązuje do bardzo konkretnego doświadczenia Kościoła, który zdecydował się pozostać wśród muzułmanów mimo przemocy i zagrożenia. To właśnie ten wymiar — świadectwo pozostania, a nie ucieczki — czyni algierski Kościół punktem odniesienia dla pontyfikatu Leona XIV.

Peryferie znowu w centrum

.Na tym tle szczególnie wybrzmiewa obraz współczesnej wspólnoty katolickiej w Algierii: nielicznej, pozbawionej politycznego znaczenia, ale głęboko zakorzenionej w codziennym dialogu. To wizja daleka od triumfalizmu, a bliska temu, co papież Franciszek nazywał „Kościołem polowym” i co Leon XIV zdaje się konsekwentnie kontynuować.

Planowana podróż do Afryki, możliwe wizyty w Ameryce Łacińskiej, to znak, że geografia pontyfikatu wyraźnie przesunięta ku peryferiom. Jednak to Algieria jawi się jako jego symboliczne serce: miejsce, gdzie spotykają się Augustyn, męczennicy, islam i chrześcijaństwo, pamięć przemocy i pragnienie pokoju. Jeśli pielgrzymki te dojdą do skutku, będą nie tylko wydarzeniem historycznym, ale też czytelnym znakiem wyboru drogi: Kościoła bliskości, dialogu i „rozbrojonego serca”. Zapowiedzi te kryją w sobie też coś więcej niż plan podróży — zapowiedź stylu pontyfikatu, otwartego na świat poza Europą i Zachodem, choć na 2026 rok zapowiedziana jest także papieska podróż do Hiszpanii.

PAP / MK