Spotkanie Księżyca i Saturna coraz bliżej

Noce 1 i 2 listopada to okazja do zobaczenia na niebie spotkania dwóch obiektów: planety Saturn i naturalnego satelity Ziemi – Księżyca. Jak będzie wyglądało spotkanie Saturna i Księżyca?

Księżyc w swojej drodze po niebie często mija różne gwiazdy i planety

.Jeśli ktoś nie wie, gdzie na niebie jest Saturn, a chciałby go zidentyfikować bez wspomagania się smartfonem z aplikacją do rozpoznawania obiektów na niebie, to w najbliższych dniach pomoże w tym Księżyc.

Księżyc w swojej drodze po niebie często mija różne gwiazdy i planety. Takie zbliżenia są nazywane w astronomii koniunkcjami albo złączeniami. Fizycznie ciała te dzielą od siebie duże odległości, ale zdarzają się momenty, w których obserwujemy je prawie w tym samym kierunku na niebie.

Szczególnie urokliwe są koniunkcje z jasnymi gwiazdami lub jasnymi planetami. Tak się składa, że 1 listopada i 2 listopada Księżyc będzie widoczny w pobliżu Saturna. Gdy spojrzymy w pierwszy z tych wieczorów, zobaczymy Księżyc po jednej stronie planety na niebie, a gdy uda nam się popatrzeć w kolejny wieczór, Księżyc będzie już po przeciwnej stronie Saturna.

Kiedy zapadnie wieczór, będziemy widzieć Księżyc i Saturna względnie nisko nad południowo-wschodnim horyzontem. W kolejnych godzinach obiekty będą wędrowały po niebie, aż zajdą za horyzont pomiędzy godziną pierwszą, a drugą w nocy. Nastąpi to po pozachodniej stronie nieba.

O której godzinie nastąpi spotkanie Saturna i Księżyca?

.Księżyc zobaczymy jeszcze zanim zapadnie ciemność, zza horyzontu wyłoni się po godzinie 15. Będzie po pierwszej kwadrze, czyli nieco ponad połowa jego tarczy będzie oświetlona. Natomiast na Saturna musimy poczekać, aż niebo zrobi się ciemne, powinien być już dobrze widoczny mniej więcej około godziny 17.

Jasność Saturna obecnie to 0,90 magnitudo, czyli ma blask podobny do jasnych gwiazd (ale nie tych zupełnie najjaśniejszych). Jeśli patrzymy 1 listopada, to Saturna szukajmy na lewo od Księżyca. Z kolei 2 listopada Saturn będzie widoczny w dół, po prawej od Księżyca. Na oba obiekty można spojrzeć też w dni poprzedzające 1 listopada oraz następujące po 2 listopada, w każdym z nich odległość Księżyca od Saturna będzie się zmieniać.

W rozpoznawaniu obiektów na niebie pomocne są odpowiednie aplikacje na smartfony, obrotowe mapy nieba, komputerowe programy typu planetarium (najpopularniejszy wśród miłośników astronomii jest darmowy program o nazwie Stellarium). Z kolei w sprawdzaniu, kiedy nastąpią ciekawe zjawiska na niebie pomocne mogą być dodatkowo kalendarze astronomiczne (w Polsce jest co roku wydawanych kilka tego rodzaju publikacji), czy darmowy „Almanach astronomiczny” wydawany przez Polskie Towarzystwo Astronomiczne i dostępny w wersji elektronicznej. Tematyka ta jest też opisywana przez różne strony internetowe poświęcone astronomii oraz przedstawiana przez tematyczne kanały na YouTube, które nawet prowadzą obserwacje na żywo.

Astronomowie uchwycili galaktykę gwiazdotwórczą w gwiazdozbiorze Wielkiej Niedźwiedzicy

.Naukowcy za pomocą Kosmicznego Teleskopu Hubble’a zobrazowali galaktyką spiralną z poprzeczką oznaczoną jako NGC 3310, znajdującą się w gwiazdozbiorze Wielkiej Niedźwiedzicy.

Jak tłumaczą badacze z ESA, na obrazie z Kosmicznego Teleskopu Hubble’a widoczna jest galaktyka spiralna z poprzeczką znana jako NGC 3310. Jest ona oddalona o około 46 milionów lat świetlnych od Układu Słonecznego i znajduje się w gwiazdozbiorze Wielkiej Niedźwiedzicy. Galaktyka ma ponad 22 tysiące lat świetlnych średnicy i została odkryta przez astronoma Williama Herschela 12 kwietnia 1789 roku. NGC 3310 została scharakteryzowana przez naukowców jako galaktyka gwiazdoztwórcza.

alaktyki gwiazdotwórcze, takie jak NGC 3310, to jak opisują astronomowie, galaktyki, w których zachodzi wyjątkowo intensywny proces formowania nowych gwiazd w porównaniu z podobnego typu aktywności obserwowaną w większości galaktyk. Proces ten jest zwykle skutkiem kolizji lub wzajemnego oddziaływania grawitacyjnego galaktyk. Jak wskazują badacze, NGC 3310 prawdopodobnie około 100 milionów lat temu zderzyła się z jedną ze swoich galaktyk satelitarnych, co spowodowało w niej zwiększone tempo formowania się nowych gwiazd.

Wielka Niedźwiedzica (łac. Ursa Major) jest gwiazdozbiorem okołobiegunowym nieba północnego, a zarazem trzecią co do wielkości konstelacją na niebie. W Polsce jest widoczna przez cały rok. Liczba gwiazd widoczna w niej gołym okiem wynosi około 125. Siedem najjaśniejszych gwiazd, często niesłusznie utożsamianych z Wielką Niedźwiedzicą, ponieważ stanowią tylko część gwiazdozbioru, tworzy charakterystyczny i łatwy do odszukania na niebie układ Wielkiego Wozu. Oś tylnych kół, Wielkiego Wozu, wskazuje na położoną tuż obok bieguna niebieskiego Gwiazdę Polarną, pełniącą w przeszłości ważną rolę w orientacji na niebie.

Kosmiczny Teleskop Hubble’a, został wystrzelony na niską orbitę okołoziemską w 1990 roku i od tej pory pomaga naukowcom lepiej poznawać Wszechświat. Nie był on pierwszym teleskopem kosmicznym, ale jest jednym z największych i najbardziej wszechstronnych, przez co jest jednym najważniejszych narzędzi badawczych w historii ludzkości. Teleskop Hubble’a został nazwany na cześć astronoma Edwina Hubble’a. Space Telescope Science Institute (STScI) wybiera cele Hubble’a i przetwarza uzyskane dane, podczas gdy Goddard Space Flight Center (GSFC) kontroluje sam statek kosmiczny.

Tekst dostępny na łamach Wszystko co Najważniejsze: https://wszystkoconajwazniejsze.pl/pepites/astronomowie-uchwycili-galaktyke-gwiazdotworcza-w-gwiazdozbiorze-wielkiej-niedzwiedzicy

PAP/MB