Asteroida, która zabiła dinozaury, mogła stworzyć podziemne warunki sprzyjające rozwojowi życia

Nowe badanie wykazało, że asteroida, która zabiła dinozaury, mogła jednocześnie stworzyć podziemne środowisko sprzyjające rozwojowi życia. Naukowcy odkryli, że pod kraterem Chicxulub system hydrotermalny mógł istnieć nawet przez 8 milionów lat.

Jak asteroida, która zabiła dinozaury, stworzyła warunki dla życia

.W ramach nowego badania naukowcy m.in. z University of Glasgow, Purdue University, University of Texas w Austin i Universities Space Research Association odkryli, że asteroida, która doprowadziła do wyginięcia dinozaurów, stworzyła podziemne środowisko sprzyjające powstawaniu nowego życia, które utrzymywało się przez miliony lat dłużej, niż wcześniej przypuszczano. Badanie zostało opublikowane w czasopiśmie „Communications Earth & Environment”.

Planetolodzy doszli do swoich wniosków dzięki połączeniu zaawansowanej analizy próbek pobranych z krateru Chicxulub w Meksyku z modelowaniem komputerowym geologicznych skutków uderzenia asteroidy, które utworzyło krater 66 milionów lat temu.

Badanie rzuca również nowe światło na to, w jaki sposób życie mogło początkowo rozwijać się w systemach hydrotermalnych we wczesnych etapach historii Ziemi, i może pomóc w poszukiwaniach organizmów na innych planetach.

Pomimo zniszczeń spowodowanych uderzeniem asteroidy na powierzchni utworzone zostały również systemy hydrotermalne pod kraterem. Badacze przedstawili dowody, że utrzymywały się one przez co najmniej 8 milionów lat, czyli około cztery razy dłużej niż wcześniejsze szacunki, co czyni go najdłużej istniejącym systemem hydrotermalnym powstałym w wyniku uderzenia, jaki dotąd udokumentowano.

Krater Chicxulub stał się środowiskiem sprzyjającym życiu

.Krater Chicxulub powstał, gdy około 66 milionów lat temu asteroida uderzyła w Półwysep Jukatan w Meksyku. Uderzenie kosmicznej skały o średnicy 10 kilometrów wywołało katastrofę, która doprowadziła do wyginięcia około trzech czwartych roślin i zwierząt na Ziemi, w tym wszystkich nieptasich dinozaurów.

Kolizja pozostawiła po sobie krater o średnicy niemal 200 kilometrów, a niszczycielskie skutki uderzenia sięgnęły głęboko w skorupę ziemską. W tym gwałtownym środowisku skały stopione przez uderzenie zetknęły się z wodami Zatoki Meksykańskiej, tworząc porowaty materiał zawierający niezliczone maleńkie kieszenie podgrzanej przez kolizję wody, a tym samym warunki sprzyjające podtrzymaniu życia mikroorganizmów.

Naukowcy przeanalizowali próbki z wnętrza krateru

.W czasie poprzedniego badania w 2016 roku naukowcy przewiercili się do materiału znajdującego się pod istniejącym obecnie kraterem i odkryli, że zebrane próbki zawierały bogaty w potas rodzaj skalenia (rodzaj minerału), który powstał w wyniku cyrkulacji gorących płynów po uderzeniu.

Planetolodzy w czasie nowego badania wykorzystali technikę zwaną datowaniem metodą argonową, aby dokładnie określić wiek tych próbek. Analizy wykazały zakres od czasu uderzenia 66 milionów lat temu do około 58 milionów lat temu, co dało okres 8 milionów lat.

„Gdziekolwiek na Ziemi znajduje się płynąca ciepła woda, tam znajduje się życie, a od pewnego czasu wiemy, że uderzenia asteroid tworzą systemy hydrotermalne. Wcześniejsze badania przeprowadzone na początku lat 2000 sugerowały, że system powstały w wyniku uderzenia, które utworzyło krater Chicxulub, istniał około 2 milionów lat. Wyniki te opierały się na modelach komputerowych, które już wtedy uznawano za ostrożne szacunki, ale mimo to byliśmy zaskoczeni rezultatami naszych badań” – mówi Annemarie Pickersgill z University of Glasgow.

Modelowanie systemu geotermalnego

.Korzystając z zaktualizowanych symulacji komputerowych opartych na nowych ustaleniach, badacze starali się określić, które warunki geologiczne najprawdopodobniej mogły doprowadzić do powstania tak długo istniejącego systemu geotermalnego. Symulacje modelowały szereg warunków fizycznych na podstawie danych zebranych podczas odwiertów, połączonych z bardziej złożonymi danymi geologicznymi opracowanymi przez naukowców od czasu pierwszego modelowania na początku lat 2000.

Wyniki modelowania wskazały, że połączenie wysokiej przepuszczalności skał, utrzymującego się ciepła po uderzeniu oraz naturalnych warunków geotermalnych prawdopodobnie pomogło systemowi przetrwać przez miliony lat, co odpowiada okresowi 8 milionów lat określonemu na podstawie analizy pozyskanych próbek.

Ustalenia te mogą mieć znaczenie dla zrozumienia przez naukowców, w jaki sposób powstało życie na wczesnej Ziemi, oraz dla poszukiwań organizmów na skalistych ciałach planetarnych, gdzie uderzenia asteroid są niezwykle częste.

Odkrycie może pomóc w poszukiwaniu życia w kosmosie

.„Wiemy, że planety takie jak Mars, które nie mają ochrony w postaci gęstej atmosfery, jaką posiada Ziemia, doświadczyły bardzo wielu uderzeń w swojej historii. Dotyczy to również okresów, gdy istniało tam znacznie więcej wody, a odpowiednio duże uderzenia mogły pobudzić powstawanie długotrwałych systemów hydrotermalnych zdolnych do podtrzymywania życia” – podkreśla Annemarie Pickersgill.

„Porowate, spękane skały powstałe w wyniku uderzeń tworzą mikrośrodowiska, w których mikroorganizmy mogą być chronione przed promieniowaniem i ekstremalnymi temperaturami. Takie warunki dają życiu szansę na zakorzenienie się i rozwój, i prawdopodobnie właśnie to wydarzyło się tutaj, na Ziemi, miliardy lat temu. Patrząc w przyszłość eksploracji kosmosu, te odkrycia mogą pomóc przyszłym misjom na inne planety określić, które kratery uderzeniowe mogły być najbardziej sprzyjające podtrzymywaniu życia” – podsumowuje.

Emil Gołoś