Chińczyk przemytnikiem 2 tysięcy żywych mrówek

Na głównym lotnisku w stolicy Kenii, Nairobi, aresztowano mężczyznę próbującego przemycić w bagażu ponad 2 tysięcy mrówek ogrodowych, należących do rzadkiego i cenionego przez kolekcjonerów gatunku – podała agencja Reutera. Kenia zmaga się ze wzrostem liczby przypadków przemytu tych owadów.

Dlaczego próbowano okradać 2 tysięcy mrówek?

.Jak wynika z dokumentów sądowych, do których udało się dotrzeć Reutersowi, do aresztowania 27-letniego obywatela Chin Zhanga Kequna doszło na międzynarodowym lotnisku Jomo Kenyatta w Nairobi. W bazie służb imigracyjnych jego paszport opatrzony był adnotacją „nakaz zatrzymania” po tym, gdy w zeszłym roku mężczyzna uniknął aresztowania.

Podczas przeszukania w bagażu Zhanga odnaleziono 2238 żywych mrówek, w tym większość w probówkach. Śledczy przekazali, że przebywał on w Kenii od dwóch tygodni i wspomniał o trzech wspólnikach, którzy mieli dostarczyć mu owady.

Kenijska służba ochrony dzikiej przyrody (KWS) poinformowała sąd, że potrzebuje więcej czasu na zakończenie śledztwa, w tym zbadanie telefonu i laptopa Chińczyka. Dodała, że w Bangkoku skonfiskowano podobną partię mrówek pochodzącą z Kenii, co wskazuje na istnienie rozległej siatki przemytników mrówek.

W 2025 r. czterech mężczyzn zostało zatrzymanych na lotnisku w Nairobi i ukaranych grzywnami po 7,7 tys. dolarów za próbę przemytu kilku tysięcy mrówek, które są istotne dla kenijskiego ekosystemu.

W zeszłym roku KWS ostrzegała przed rosnącym popytem na mrówki ogrodowe (Messor cephalotes), gdzie kolekcjonerzy trzymają je jako zwierzęta domowe. Gatunek ten jest największy w swojej rodzinie, a poza Kenią występuje w Etiopii i Tanzanii. Jak podkreśla KWS, owady te są rzadkie i cenne – jeden okaz wyceniany jest przez handlarzy nawet na 220 dolarów.

Dlaczego powinniśmy interesować się tym, co dzieje się w Afryce?

.Ostatnie wydarzenia w Nigrze są szeroko komentowane na świecie, szczególnie we Francji. Mało jednak mówi się o tym w Polsce. A przecież jeśli Polska chce być krajem liczącym się w Europie, będzie musiała zająć się problemem afrykańskim, bo to jeden z obszarów, na którym Rosja prowadzi z nami wojnę – pisze Nathaniel GARSTECKA

Zamach stanu w Nigrze w lipcu 2023 r. pogrążył Afrykę Zachodnią w chaosie. Wybrany w 2021 r. prezydent Bazoum został obalony przez generała Omara Tchianiego i spiskowców z elitarnej Gwardii Prezydenckiej. Od tego czasu prezydent i jego rodzina są więzieni, a kraje członkowskie ECOWAS (Wspólnota Gospodarcza Państw Afryki Zachodniej) zastanawiają się, jak zareagować na zamach stanu, który został potępiony przez Unię Afrykańską, Unię Europejską i Stany Zjednoczone.

To, co dzieje się obecnie, jest kolejnym epizodem długiej serii wstrząsów geopolitycznych, które miały miejsce w tej części świata w ostatnich latach. Francja, była potęga kolonialna, która stara się utrzymać swoje wpływy, staje w obliczu coraz bardziej otwartej konkurencji ze strony Chin, a przede wszystkim Rosji. Rosja ma tradycję infiltracji krajów afrykańskich od czasów sowieckich, postrzega osłabienie Francji jako okazję do rozszerzenia swojej strefy wpływów kosztem Zachodu i zdobycia bogactwa tych krajów. Rosja dąży również do rozwoju sieci handlowych i wojskowych poprzez instalację baz i obecność grup paramilitarnych, a także do eksportu swojego przemysłu nuklearnego i gazowego.

Rosyjska retoryka schlebia afrykańskiej goryczy i niechęci do Francji. Prezydent Federacji Rosyjskiej, Władimir Putin, regularnie wygłasza hasła, które można określić jako dekolonialne i antyzachodnie. Na przykład na ostatnim szczycie Rosja-Afryka porównał „walkę Afryki o wolność” do „walki ZSRR o wolność”, dodając, że to Zachód (zwłaszcza Francja) jest odpowiedzialny za trudności, jakich doświadczają kraje afrykańskie. Ta retoryka, która staje się coraz wyraźniejsza, jest podejmowana i powtarzana przez rosyjskie sieci wpływów w krajach będących celem Moskwy. Tak było w szczególności w Mali, gdzie w 2021 r. doszło do zamachu stanu i przejęcia władzy przez juntę wojskową, która nie zawahała się „zaprosić” rosyjskiej grupy paramilitarnej „Wagner” (nazwanej tak przez Jewgienija Prigożyna i Dmitrija Utkina w hołdzie dla słynnego kompozytora, ponieważ był on ulubieńcem Adolfa Hitlera) do zastąpienia francuskich żołnierzy sił Barkhane, którzy walczyli z organizacjami islamistycznymi w Sahelu, w szczególności z Al-Kaidą Islamskiego Maghrebu i Państwem Islamskim w Wielkiej Saharze. W 2022 r. Francja została zmuszona do zakończenia operacji Barkhane i ewakuacji swoich baz, które zostały natychmiast zajęte przez najemników Wagnera. W trakcie tego procesu wagnerowcy rozpowszechniali kłamstwa o rzekomym zaangażowaniu Francji w zbrodnie wojenne, narażając życie żołnierzy Barkhane.

Wrogość wobec Francji jest również widoczna w Nigrze, gdzie demonstranci skandują hasła na rzecz Rosji. Moskwa wzmocniła już swoją obecność w Republice Środkowoafrykańskiej, Libii i Sudanie, ale także w krajach Maghrebu, zwłaszcza w Algierii. Ten szybki postęp zaczyna niepokoić Francję, której wpływy w Afryce kurczą się z roku na rok w wyniku bezsilności jej kolejnych przywódców. Oprócz osłabienia sojusznika (Francja i Polska są członkami Unii Europejskiej i NATO) Polska ma kilka powodów do zaniepokojenia tym, co dzieje się w Afryce.

Po pierwsze, nawet jeśli, jak wspomniano powyżej, kontynent afrykański nie jest kluczowym partnerem gospodarczym Polski, wolumen wymiany handlowej w ostatnich latach systematycznie rośnie, osiągając poziom 8 miliardów dolarów do 2021 roku. Głównymi zaangażowanymi krajami są Maroko, Egipt i Nigeria. Polska była niegdyś obecna w Afryce: Księstwo Kurlandii, lenno Rzeczypospolitej Obojga Narodów, przez kilka lat (1650–1660) posiadało placówki handlowe w Gambii, u ujścia rzeki Gambii.

Wzrost niepokojów na kontynencie, zwłaszcza na zachodzie i północy, może uderzyć w handel między Polską a tymi krajami, zwłaszcza Nigerią, która podpisała umowę o współpracy wojskowej z Moskwą w 2021 r. i obecnie toczy krwawą wojnę z islamistyczną organizacją Boko Haram.

Tekst dostępny na łamach Wszystko co Najważniejsze: https://wszystkoconajwazniejsze.pl/nathaniel-garstecka-kontynent-afrykanski/

PAP/MB