Paleontolodzy wciąż odkrywają nieznane nauce gatunki ssaków z mezozoiku

W trakcie prowadzonych przez dwa niezależne zespoły naukowe badań na południu chilijsko-argentyńskiego pogranicza odkryto nieznane nauce gatunki ssaków z mezozoiku. Wśród nich jest niewielkich rozmiarów przodek myszy domowej.

Zwierzę, ważące od 30 do 40 gramów, żyło przed 74 mln lat na terenie południowej części Gondwany

.Paleontolodzy nadali nieznanemu zwierzęciu miano Yeutherium pressor.

W rozmowie z lokalnymi mediami dr Alexandre Vargas, biolog z Uniwersytetu w Chile, wyjaśnił, że w ostatnim czasie na południu Patagonii odnajdowano inne gatunki gryzoni z mezozoiku.

Część wniosków z realizowanych wciąż w regionie Magallanes i Antarktyka Chilijska badań naukowcy opublikowali w piśmie „Proceedings of the Royal Society B”. Sprecyzowali w nim, że nowy gatunek gryzonia odkryto wskutek prac archeologicznych w skałach, zlokalizowanych w rejonie doliny Las Chinas.

Zgodnie z ustaleniami paleontologów zwierzę, ważące od 30 do 40 gramów, żyło przed 74 mln lat na terenie południowej części Gondwany, superkontynentu usytuowanego w południowej części kuli ziemskiej, w paleozoiku i mezozoiku.

Według chilijskich paleontologów, którzy przeanalizowali skamieniałe uzębienie gryzonia, nieznany dotychczas nauce gatunek był zbliżony wyglądem do innego ssaka zamieszkującego w mezozoiku pogranicze Chile i Argentyny – Reigitherium, opisanego przez badaczy w 1990 r.

Wskazali na fakt wielu podobieństw pomiędzy oboma gatunkami, szczególnie dotyczących budowy szczęki, a także szkliwa zębów.

Zbadano dotąd nieznane gatunki ssaków z mezozoiku

,Wnioski z badań ekipy z Uniwersytetu w Chile, zgodnie z którymi południowa Patagonia zawiera liczne ślady po nieznanych gatunkach flory i fauny, zbieżne są ze studium międzynarodowego zespołu analizującego formację skalną Chorrillo, usytuowaną na południu Argentyny przy granicy z Chile.

W badaniu, opublikowanym w naukowym piśmie „Journal of Vertebrate Paleontology”, naukowcy wskazali na fakt występowania w rejonie południowej granicy obu państw dużej liczby skamielin nieznanych kręgowców, w tym ssaków.

Wśród nich wymienili pierwsze gatunki dziobaków znalezione w tej części świata, gondwanatery (Gondwanatheria, wymarła grupa ssaków), a także dużych rozmiarów ssaki żyworodne (Theria). W sumie, jak przekazali naukowcy, w rejonie masywu Chorrillo żyło w epoce kredy co najmniej sześć różnych taksonów ssaków. 

Grobowiec wojownika Saków sprzed 2,5 tys. lat

.W trakcie wykopalisk prowadzonych na terenie stanowiska Karabije w środkowym Kazachstanie archeolodzy odkryli starożytny grobowiec wojownika Saków, będącego spokrewnionym z Sarmatami i Scytami irańskojęzycznym koczowniczym ludem, który w I tysiącleciu p.n.e. zamieszkiwał rozciągający się na obszarze Azji Środkowej Wielki Step.

tarożytny sakijski pochówek ujawniony w Karabije w dystrykcie Aktogaj w regionie Karaganda w środkowym Kazachstanie został opisane jako najważniejsze odkrycie archeologiczne z czasów epoki żelaza, jakie zostało dokonane w tym środkowoazjatyckim kraju od dekad. Liczący 2500 lat grobowiec wojownika Saków został odkryty przez zespół archeologów z Muzeum Historii Regionu Karagandy.

Doskonale zachowany, kompletnie nietknięty kurhan, który badacze nazwali mianem Kurgana nr 1 (co stanowi odwołanie do tego, iż pochówek ten ma formę kurganu, czyli typowego dla centrum starożytnej Eurazji grobowca), został datowany przez archeologów na VII/VI wiek p.n.e. Eksperci podkreślili duże znaczenie tego znaleziska, gdyż tego typu nienaruszone grobowce w przypadku koczowniczych Saków stanowią istną rzadkość, ponieważ zdecydowana większość z nich została splądrowana dawno temu.

yjątkowy charakter grobowca wynika nie tylko z samego bardzo dobrego stanu zachowania samego miejsca pochówku, ale również znajdujących się w nim szczątek. W odkrytym grobowcu został pochowany sakijski wojownik, który wciąż w prawej ręce trzymał miecz. Ta broń biała została zidentyfikowana jako akinaka, określany również jako akinakes – miała ona formę krótkiego miecza lub sztyletu i była charakterystyczna dla nomadycznych sakijskich plemion. Same szczątki zmarłego były ułożone w typowy dla tradycji pogrzebowych Saków sposób.

„Po usunięciu płyt pokrywających komorę grobową zobaczyliśmy szkielet w prawidłowym układzie anatomicznym. W prawej ręce trzymał akinak. Od wielu lat nie mieliśmy takich znalezisk” – stwierdził w trakcie rozmowy z mediami Dauren Zhussupow, będący szefem działu archeologicznego w Muzeum Historii Regionu Karagandy. Trzymany przez zmarłego wojownika Saków miecz typu akinaka mierzy około 30 centymetrów długości, ma obosieczny charakter, a także bogato ozdobiony przedstawieniami stepowych ptaków drapieżnych i rogami argali (tj. podgatunku owcy dzikiej żyjącej w Azji Środkowej, zwłaszcza na obszarze Ałtaju i okolicznych pasm górskich).

Tekst dostępny na łamach Wszystko co Najważniejsze: https://wszystkoconajwazniejsze.pl/pepites/grobowiec-wojownika-sakow-sprzed-25-tys-lat-w-momencie-odkrycia-wciaz-trzymal-w-rece-miecz/

PAP/MB