W ciąży zachodzi "remont mózgu"

W czasie ciąży w mózgu matki dochodzi do zaniku około 5 proc. istoty szarej. Ten remont mózgu pozwala lepiej dostosować mózg do potrzeb opieki nad dzieckiem – informuje „Nature Communications”.

Im większe były zmiany w mózgu, tym większe prawdopodobieństwo, że kobiety twierdziły, iż nawiązały silną więź ze swoimi dziećmi

.Kobiety w ciąży i po porodzie często skarżą się na rozkojarzenie, trudności z koncentracją i podzielnością uwagi oraz problemy z pamięcią, co po angielsku określane jest jako „baby brain”, a po polsku nazywane pregnezją lub amnezją ciążową. Te przejściowe zaburzenia przypisywane są zmianom hormonalnym, przemęczeniu oraz adaptacji mózgu do nowej roli.

Nowe hiszpańskie badania sugerują, że może chodzić o fizyczne zmiany w budowie mózgu. Objętość istoty szarej zmniejsza się w czasie ciąży średnio o prawie 5 proc. Istota szara to część mózgu składająca się głównie z ciał komórek nerwowych (neuronów), dendrytów i komórek glejowych. Odpowiada ona za przetwarzanie informacji, funkcje poznawcze (pamięć, inteligencja), kontrolę motoryczną oraz percepcję zmysłową. W mózgu tworzy zewnętrzną korę oraz głębokie jądra.

Jak wykazali naukowcy z projektu BeMother, zmniejszenie objętości istoty szarej nie jest jednak powodem do niepokoju, ponieważ pomaga matkom lepiej opiekować się noworodkami. Prof. Susana Carmona z Instytutu Badań nad Zdrowiem Gregorio Maranóna w Madrycie, która współkierowała badaniem, porównuje zachodzące w mózgu zjawiska do… przycinania drzewa, aby lepiej rosło.

Mózgi 127 kobiet w ciąży z Madrytu i Barcelony zostały poddane badaniu rezonansem magnetycznym (MRI) przed, w trakcie i po ciąży (przed poczęciem, w drugim i trzecim trymestrze ciąży, miesiąc po porodzie i sześć miesięcy po porodzie). Uzyskane obrazy porównano z obrazami mózgów 32 kobiet, które nie spodziewały się dziecka.

Kobiety w ciąży średnio traciły prawie 5 proc. istoty szarej, przy czym zmiany te dotyczyły 94 proc. mózgu. Jednym z obszarów istoty szarej, w których zaobserwowano najbardziej wyraźne i trwałe zmiany, była tzw. sieć trybu domyślnego – odpowiadająca za samoocenę, empatię i altruizm. Wcześniejsze badania wykazały przebudowę mózgu także w okresie dojrzewania.

Pięciokrotnie pobrano również próbki moczu i śliny od kobiet, a naukowcy odkryli, że wzrost poziomu estrogenu wiązał się ze zmniejszeniem istoty szarej.

Im większe były zmiany w mózgu, tym większe prawdopodobieństwo, że kobiety twierdziły, iż nawiązały silną więź ze swoimi dziećmi.

Remont mózgu pomaga w relacji z dzieckiem

.Badania wykonane sześć miesięcy po porodzie ujawniły, że istota szara częściowo powróciła, ale nie w pełni.

Zdaniem autorów przebudowa mózgu, której doświadczają matki w ciąży, może mieć charakter adaptacyjny, ułatwiając rozwój pewnych aspektów zachowań macierzyńskich.

Naukowcy odkryli również, że zmiany neuroanatomiczne zachodzące po ciąży wpływają na samopoczucie psychiczne matek, co z kolei sprzyja adaptacyjnemu przywiązaniu do dziecka.

Stworzenie planu działania dotyczącego zmian neurologicznych w mózgu w czasie ciąży i po porodzie może pomóc w poprawie zdrowia psychicznego matek (na przykład leczeniu depresji poporodowej i ułatwić zidentyfikowanie konkretnych okresów, w których ewentualne interwencje mogą mieć największy wpływ na ich dobrostan psychiczny.

Mózg może się uczyć w każdym wieku.O tym, że na naukę nigdy nie jest za późno

.„W moim wieku już za późno, żeby uczyć się grać na fortepianie”! „W moim wieku już za późno, żeby uczyć się hiszpańskiego”! Koniec z wymówkami i ze stereotypami! Alice LATIMIER udowadnia, że nasz mózg może uczyć się w każdym wieku. Czego zatem zaczniecie się uczyć dzisiaj?

Wwieku 55 lat Philippe w końcu znalazł czas dla siebie, po tym jak dzieci opuściły dom rodzinny. A może zacząć się uczyć grać na fortepianie? Zawsze o tym marzył. Ale w wieku 55 lat, mówi sobie, nie jestem już w stanie tego zrobić, jestem zbyt stary, a mój mózg nie jest już taki wydajny jak wtedy, gdy miałem 20 lat…

Nathalie ma 30 lat. By uczynić kolejny krok w karierze zawodowej, musi wybrać pomiędzy ofertą pracy w Niemczech, która jej zbytnio do gustu nie przypada, i w Hiszpanii, którą uważa za wspaniałą. Teraz żałuje: „Powinnam była uczyć się hiszpańskiego, gdy byłam w liceum. Dziś jest już za późno na naukę nowego języka”.

Wiele osób doświadcza tego uczucia bycia zbyt starym, żeby uczyć się czegoś nowego. Ale czy jest ono uzasadnione?

Uczenie się jest, w rzeczywistości, czynnością całego życia. Od najmłodszych lat nasz mózg mobilizuje znaczną część swoich funkcji (skupienie, pamięć, widzenie, słyszenie, motoryka…) po to, abyśmy mogli nabywać nową wiedzę i nowe umiejętności. Jakie mechanizmy pozwalają nam się uczyć? I jak się one zmieniają wraz z upływem lat?

Uczenie się jest dynamicznym procesem poznawczym, który przebiega w dwóch etapach: najpierw następuje pozyskanie nowej informacji, a później, jej zmagazynowanie w pamięci. Proces ten zostawia pewnego rodzaju odcisk w naszym mózgu, jako ślad po przeżytym doświadczeniu. A dokładniej, neurony, które uczestniczą w tym doświadczeniu i pozyskaniu nowej informacji zmieniają sposób, w jaki rozmawiają ze sobą: ich połączenia (synapsy) wzmacniają się lub zanikają.

Czasami zdarza się, że dynamika naszych procesów uczenia się prowadzi, po prostu, do eliminacji niepotrzebnych połączeń neuronowych, na rzecz połączeń „pożytecznych”. Mówi się obrazowo o „przycinaniu” synaps (pruning w jęz. angielskim), tak jak robi się z drzewami, które pozbawia się niepotrzebnych gałęzi. Do „przycinania” synaps dochodzi głównie w dzieciństwie oraz w czasie olbrzymiej rewolucji, jaką jest okres dojrzewania.

Zmiany na poziomie neuronów mają związek z tym, czego się uczymy i są szczególnie intensywne w okresie dzieciństwa. Zdobywamy wtedy dużą ilość wiedzy i rozwijamy nowe kompetencje, takie jak widzenie, dotykanie, chodzenie czy mówienie. Te zdobycze odciskają piętno na całym mózgu, ponieważ uczestniczą w procesie transformacji rozmaitych sieci neuronów. Nic w naszym mózgu nie istnieje trwale.

Uczenie się pozostawia zatem w naszym mózgu fizyczny ślad. Ten dynamiczny mechanizm nosi nazwę neuroplastyczności bądź plastyczności mózgu. Odkrycie go przez neurobiologów pozwoliło zrozumieć podstawową rzecz: nic w naszym mózgu nie istnieje trwale.

Tekst dostępny na łamach Wszystko co Najważniejsze: https://wszystkoconajwazniejsze.pl/alice-latimier-mozg-moze-sie-uczyc-w-kazdym-wieku-na-nauke-nigdy-nie-jest-za-pozno/

PAP/MB