W obronie Michela Houellebecqa [Nathaniel GARSTECKA]

Słynny pisarz został postawiony w stan oskarżenia z powodu wypowiedzi uznanych za „podżegające do nienawiści i dyskryminujące” wobec muzułmanów. Ta nowa sprawa pojawia się w kluczowym momencie: kampania prezydencka wkracza w kolejną fazę, a kwestie kulturowe i demograficzne mogą z całą pewnością zyskać na znaczeniu w debacie publicznej w miarę zbliżania się wyborów w kwietniu i maju 2027 roku.

.Na wniosek UMF (Związku Meczetów Francji) oraz MRAP (Ruchu przeciwko Rasizmowi i na rzecz Przyjaźni między Narodami) prokurator Republiki wszczął postępowanie przeciwko Michelowi Houellebecqowi, oskarżonemu o „współudział w podżeganiu do dyskryminacji, nienawiści lub przemocy wobec grupy osób ze względu na ich pochodzenie lub przynależność – lub jej brak – do określonej grupy etnicznej, narodu, rasy lub religii”.

W wywiadzie udzielonym magazynowi „Front Populaire” w 2022 roku pisarz zwrócił uwagę na rozpad francuskiego społeczeństwa pod ciężarem migracji i islamu oraz na ryzyko wybuchu napięć kulturowych. Wspominał również o „wielkiej zamianie” – eufemizmie używanym przez pisarza Renauda Camusa do opisania zjawiska zmian demograficznych zachodzących we Francji od drugiej połowy XX wieku.

.Sprawa Houellebecqa porusza dwie istotne kwestie. Przede wszystkim – problem nadużywania ograniczających wolność przepisów dotyczących wolności słowa. Uniemożliwianie ludziom mówienia o tym, co widzą, nie sprawi, że przestaną to widzieć. Zwłaszcza jeśli chodzi o to, czemu nie da się już zaprzeczyć, a mianowicie o skalę zmian etniczno-religijnych, które dotykają Francję. Masowa imigracja arabsko-muzułmańska i afrykańska stanowi prawdziwe wyzwanie dla naszej cywilizacji, a mówienie o tym w żadnym wypadku nie jest „podżeganiem do nienawiści” – wbrew temu, co chcą nam wmówić nasze elity.

Nasze zachodnie społeczeństwa zostały tak bardzo straumatyzowane przez zbrodnie popełnione w przeszłości – zwłaszcza kolonizację i Holokaust – że utraciły wszelki podstawowy instynkt przetrwania. To poczucie winy w połączeniu z wypaczonym uniwersalizmem i niezdrowym oportunizmem niektórych środowisk gospodarczych sprawiło, że każda otwarta i szczera dyskusja na temat migracji stała się tematem tabu. Kryminalizacja krytycznych wypowiedzi okazała się następnie prawdziwą plagą, wywołującą uzasadnioną frustrację wśród tych, którzy są nękani z powodu swoich poglądów.

W tym miejscu pojawia się zatem drugi problem: nieuzasadnione znaczenie przypisywane stowarzyszeniom i NGO w zakresie wszczynania postępowań. Pojęcie „podżegania do nienawiści” jest na tyle niejasne, że można nim określić, cokolwiek się zechce. Michel Houellebecq nie wzywa do ataków na muzułmanów. Wzywa on do jak najszybszego rozwiązania kwestii napięć kulturowych, zanim sytuacja wymknie się spod kontroli, a kraj zostanie ostatecznie pogrążony w poważniejszych aktach przemocy. Apelowanie o bardziej zdecydowaną politykę integracji kulturowej, mniejszą pobłażliwość wymiaru sprawiedliwości wobec przestępców lub w ostateczności reemigrację ma na celu uspokojenie sytuacji, a nie podżeganie do nienawiści.

.Nienawiść jest przede wszystkim podsycana przez radykalną lewicę, która przydaje środowiskom imigranckim status ofiary, uzasadnia ich urazę do Francji oraz wrogość wobec zachodniej cywilizacji. Jej ledwo skrywanym celem jest manipulowanie niezadowoleniem imigrantów spoza Europy, aby włączyć ich do projektu „konwergencji walk”, który ma umożliwić im przejęcie władzy poprzez rewolucję płynącą „od dołu”.

Postępowcy zachęcają w ten sposób imigrantów, by nie asymilowali się z kulturową i historyczną tkanką naszych krajów. Nie tylko dlatego, że nie uznają wielowiekowej tożsamości naszej cywilizacji i konieczności jej obrony, ale także – a przede wszystkim – dlatego, że traktują imigrantów jako zastępczy elektorat, mający zrekompensować utratę klas ludowych, które przesunęły się w stronę prawicy.

Wszystkie te stowarzyszenia komunitarystyczne mają na celu uniemożliwienie obcokrajowcom pełnej integracji, działając w ścisłej współpracy z lewicą. Otrzymują one ponadto znaczne dotacje publiczne na realizację tego zadania. Państwo francuskie finansuje zatem własną dezintegrację.

Są to kwestie, które koniecznie należy poruszyć podczas kampanii wyborczej w 2027 roku. Gospodarka jest ważna, ale przetrwanie naszej cywilizacji jest jeszcze ważniejsze. Michel Houellebecq zasługuje na wsparcie ze strony wszystkich, którym leży na sercu obrona wolności słowa i przyszłość narodów europejskich.

Nathaniel Garstecka
Tekst pochodzi z cotygodniowej kroniki prowadzonej w języku francuskim i polskim przez Autora w tygodniku „Gazeta na Niedzielę” [link]. Przedruk za zgodą redakcji.