Pensje rosną, ale nierówno. Polska gospodarka wchodzi w nową fazę presji płacowej
Przeciętne wynagrodzenie w sektorze przedsiębiorstw przekroczyło 9 tys. zł, ale dynamika płac wyraźnie hamuje. Jednocześnie realna siła nabywcza rośnie, pogłębiając różnice dochodowe między grupami społecznymi. Najnowsze dane GUS pokazują gospodarkę w fazie przejścia – między wysoką presją płacową a jej stopniową stabilizacją.
Bariera 9 tys. zł przekroczona — symbolicznie, nie przełomowo
W lutym 2026 r. przeciętne wynagrodzenie brutto w sektorze przedsiębiorstw wyniosło 9 135,69 zł, rosnąc o 6,1% rok do roku. Już miesiąc wcześniej poziom ten przekroczył 9 tys. zł (9 002,47 zł), co ma znaczenie psychologiczne, ale nie oznacza zmiany trendu.
Wzrost pozostaje stabilny, lecz wyraźnie niższy niż w latach 2023–2024, kiedy dynamika sięgała 10–13%. Gospodarka wchodzi w fazę normalizacji – płace nadal rosną, ale już bez wcześniejszego impetu.
Realne wynagrodzenia rosną szybciej niż rok temu
Kluczowa zmiana dotyczy siły nabywczej. W lutym 2026 r. wzrost realny wyniósł +4,0% r/r, wobec +3,1% rok wcześniej.
To oznacza, że dochody gospodarstw domowych realnie rosną, wzmacniając konsumpcję. Jednocześnie ten sam mechanizm działa proinflacyjnie – szczególnie w sektorze usług.
Nominalne spowolnienie nie oznacza więc osłabienia presji w gospodarce. Ona jedynie zmienia charakter.
Rynek pracy coraz bardziej zróżnicowany
Jednolity obraz wzrostu płac nie istnieje. Różnice między sektorami są wyraźne i rosną.
W lutym 2026 r. dynamika wynagrodzeń wahała się od +9,8% r/r w gospodarce odpadami do –2,7% w górnictwie. Sektory powiązane z transformacją gospodarczą – energetyka, IT, gospodarka środowiskowa – rosną najszybciej.
Z kolei spadek w górnictwie ma charakter statystyczny i wynika z sezonowości wypłat.
Jeszcze wyraźniej widać to na poziomie działów: przemysł motoryzacyjny (+8,7%), tworzywa sztuczne (+8,0%) czy metale (+7,9%) pozostają beneficjentami eksportu i integracji z globalnymi łańcuchami dostaw.
Płaca minimalna zmienia strukturę rynku
Od stycznia 2026 r. płaca minimalna wynosi 4 806 zł (+3% r/r). Jej wzrost jest niższy niż w poprzednich latach, ale nadal wpływa na całą strukturę wynagrodzeń.
Relacja przeciętnej płacy do minimalnej wynosi obecnie ok. 1,9 (wobec 1,75 w 2020 r.), co wskazuje na postępującą kompresję dolnej części rozkładu płac.
To zjawisko zmienia mechanikę rynku pracy – szczególnie w sektorach o niskich wynagrodzeniach.
Największy kontrast: pracujący kontra emeryci
Najbardziej wyrazisty podział nie przebiega dziś między branżami, lecz między grupami dochodowymi.
Podczas gdy wynagrodzenia realnie rosną o 4,0%, emerytury rolnicze zwiększyły się nominalnie jedynie o 1,2%, co oznacza realny spadek o –1,2%.
Przeciętne wynagrodzenie jest już ponad czterokrotnie wyższe niż świadczenia w tym systemie (4,23×). Nawet w systemie ZUS relacja wynosi około 2,5×.
To sygnał rosnącej dualności dochodowej, która może ograniczać konsumpcję części gospodarstw domowych.
Presja płacowa nie znika — zmienia się jej źródło
Mimo spowolnienia dynamiki, rynek pracy pozostaje napięty. W lutym 2026 r. zatrudnienie w sektorze przedsiębiorstw spadło o 0,8% r/r, do 6,4 mln etatów.
To oznacza, że wzrost płac nie wynika już z cyklicznego wzrostu zatrudnienia, lecz z czynników strukturalnych: niedoboru kadr i transformacji kompetencyjnej.
Efekt jest trwały. Presja płacowa nie wygasa — staje się bardziej selektywna.
Nowa równowaga: wolniej, ale nadal wysoko
Dane GUS wskazują na wyraźne przesunięcie w dynamice rynku pracy. Tempo wzrostu wynagrodzeń wraca do poziomów jednocyfrowych, ale realne dochody nadal rosną.
To tworzy nową równowagę: mniej spektakularną niż w latach inflacyjnego szoku, lecz bardziej trwałą.
Dla polityki pieniężnej oznacza to jedno — presja popytowa nie znika. Ona stabilizuje się na poziomie, który nadal może podtrzymywać inflację.
Arkadiusz Jordan
