 Europa jest wystarczająco bogata, by podtrzymać ukraińską nadzieję (choćby poprzez przejęcie zamrożonych rezerw rosyjskiego banku centralnego). Może zaostrzyć sankcje. Wybory uzupełniające w USA dają szansę na zmianę. To czas walki, nie kapitulacji. Europejczycy powinni też przedstawić pozytywną alternatywę. Ponure przesłanie Jałty z 1945 roku, gdy Stalin był już de facto panem połowy Europy, brzmiało: „To, co moje, jest moje; to, co twoje – podlega negocjacjom”. Znacznie lepsze przesłanie niosły porozumienia helsińskie z 1975 roku: „Oto reguły; obowiązują wszystkich”.  Unia Europejska w osobie swej szefowej dyplomacji osiągnęła stan, który zapewne przejdzie do dziejów światowej dyplomacji: europejskiego ministra od „polityki zagranicznej i bezpieczeństwa” bojkotują Waszyngton, Pekin, Moskwa i Jerozolima. Pytanie brzmi: gdzie i jaką zatem politykę zagraniczną prowadzić ma Kaja Kallas?  Wynik wyborów połówkowych jest nie tyle porażką Republikanów, ile całego politycznego establishmentu. Ponowny wybór Donalda Trumpa na prezydenta w 2024 roku był sygnałem, że naród zupełnie stracił zaufanie do elit i pragnie kogoś „z zewnątrz”. Ten wybór okazał się pomyłką i z braku innych możliwości 3 listopada 2026 r. zagłosowano na opozycję. Ale to jest prawdopodobnie tylko ucieczka z deszczu pod rynnę.  Agencje ratingowe wydają opinie, które wpływają na decyzje inwestorów i dostęp państw do kapitału. Ich pomyłki i konflikty interesów uzasadniają krytycyzm. Nie zwalniają jednak z odpowiedzi na pytanie, dlaczego Polska nie przedstawia wiarygodnego planu opanowania długu publicznego.  Zagłosowałam za wnioskiem o wotum nieufności dla Rady Ministrów, bo dziś, po trzech latach obecnych rządów, widać wyraźnie, że lepsze dla Polski jest każde, nawet prowizoryczne i przejściowe rozwiązanie niż trwanie tej władzy. Przejściowe, bo miało to być rozwiązanie techniczne, które doprowadzi nas do wyborów w 2027 roku. W środowym głosowaniu w Sejmie nikt się nie wstrzymał od głosu. Podział był jasny: z jednej strony ci, którzy są z Tuskiem, z drugiej ci, którzy są przeciw Tuskowi. Niespodziewanie objawiła się także opozycja Schrödingera, taka, która Tuska i jego rząd krytykuje, ale jak przychodzi co do czego, to staje w jego obronie. ![Eryk MISTEWICZ: Donald Tusk próbuje dokonać siłowego przewrotu w Polsce, lecz nie godzą się na to ani Prezydent, ani większość Polaków [„Le Figaro”]](https://ci3.googleusercontent.com/meips/ADKq_NZ3pNsq-hvAXMSUKIUa3PA4YgJ0OefRM7GNk__5unKfd-4z8I0g5w9rhQlI39O8G6sUHtFoMpYXug3T_kkxWBVZJKq-tcO-QPpOSjh8otMtTkB6p93oNtzZF7VWzezJlP-0dyPrZQ=s0-d-e1-ft#https://s3.us-west-004.backblazeb2.com/wcn-media/2026/11/LE-FIGARO--1000x563.jpg) Traktaty nie mają pierwszeństwa przed polską Konstytucją: dla konstytucjonalistów to oczywistość, lecz nie dla Donalda Tuska, który chce dziś przekroczyć wszelkie granice. Publikujemy polskie tłumaczenie tekstu Eryka MISTEWICZA „Donald Tusk tente un coup de force en Pologne, mais ni le président ni la majorité des Polonais n’y consentent” opublikowanego przez dziennik „Le Figaro”. Najnowszy, 77., numer „Wszystko co Najważniejsze” jest już dostępny w EMPIK-ach, Księgarni Polskiej w Paryżu oraz wysyłkowo i w prenumeracie – w Sklepie Idei  Najnowsze wydanie „Wszystko co Najważniejsze” rozpoczynamy od pytania o sztuczną inteligencję, lecz w gruncie rzeczy niemal wszystkie publikowane teksty dotyczą jednego problemu: jak zachować ludzką sprawczość w świecie przyspieszających zmian? Redaktor naczelny prof. Michał KLEIBER w édito wskazuje kilka głównych osi wydania: rozwój AI i niedostateczne przygotowanie społeczeństw na jego konsekwencje, słabość europejskiej polityki, kryzys demokracji i praworządności, relacje polsko-ukraińskie, migrację, edukację, naukę i kulturę. Zwraca również uwagę na przemiany szkolnictwa wyższego oraz problem przekazywania dziedzictwa kulturowego w epoce mediów społecznościowych i sztucznej inteligencji.  Wielowymiarowe odrodzenie tradycji antycznych w XII wieku, czerpiące również z renesansu karolińskiego i ottońskiego, odnowiło oblicze Europy i przygotowało grunt pod prawdziwe odrodzenie w XV i XVI wieku.  Wielka wystawa może zwiększyć rozpoznawalność artysty, a tym samym zainteresowanie pracami pozostającymi w prywatnych rękach. Korzyść dla publiczności nie wyklucza korzyści dla kolekcjonera. Nie musi również oznaczać, że ktokolwiek postępuje niewłaściwie. W świecie sztuki mecenat i prywatne kolekcjonerstwo od stuleci pozostają ze sobą związane.  Przez ponad tysiąc lat Zachód był nie tylko pojęciem geograficznym, lecz przede wszystkim wspólnotą cywilizacyjną opartą na chrześcijaństwie, filozofii klasycznej i prawie rzymskim. Dziś coraz częściej pojawia się pytanie, czy ten świat jeszcze istnieje. Kryzys demokracji liberalnej, zmiana globalnego układu sił, słabnąca pozycja Europy oraz przemiany kulturowe każą na nowo postawić pytanie o przyszłość cywilizacji zachodniej i miejsce, jakie zajmie ona w XXI wieku.  W 1964 roku republikański żandarm z Saint Tropez, Cruchot, strażnik jakobińskiego porządku, walczy jednocześnie z nagimi ciałami na plaży, buntem córki yé-yé i amerykańskim gangsterem kradnącym Rembrandta – trzy fronty, na których pęka schyłkowy etatyzm porewolucyjnej Francji. |