Ludzie zamieszkiwali Irlandię już 15 tys. lat temu? Sensacyjne malowidła naskalne ze Szmaragdowej Wyspy
W ośmiu jaskiniach w południowo-zachodniej Irlandii archeolodzy odkryli prehistoryczne malowidła naskalne, ryciny oraz ślady palców. Sensacyjne znaleziska mogą przesunąć datę zasiedlenia Szmaragdowej Wyspy przez ludzi o 5 tys. lat wstecz w stosunku do dotychczasowych ustaleń naukowców.
Prehistoryczne malowidła naskalne z Irlandii sprzed 15 tys. lat
Niezwykłe prehistoryczne znaleziska zidentyfikowano w jaskiniach położonych na obszarze hrabstw Wexford, Waterford i Cork w południowo-zachodniej Irlandii. Dokładna lokalizacja sensacyjnych zabytków nie została jeszcze ujawniona opinii publicznej, co ma umożliwić archeologom dalsze spokojne badania, a także ochronić stanowisko przed wandalizmem i grabieżą nim nie nastąpi jego odpowiednie pełne zabezpieczenie.
Ujawnione niedawno dzieła sztuki z epoki lodowcowej cofają o 5 tys. lat najwcześniejszy znany moment stałego zasiedlenia Irlandii przez ludzi. Do tej pory najwcześniejsze dowody archeologiczne na obecność ludzi w Irlandii datowano na około 10 500 lat temu. Nowo odkryte malowidła jaskiniowe przesuwają tę datę do 15 tys. lat temu. W tych prehistorycznych czasach dzisiejsza Wielka Brytania oraz Irlandia były połączone mostem lądowym – nie były one wówczas również wyspami, ale stanowiły część kontynentalnej Europy.
Zaginiony świat mamutów i morza traw
Zaginiony most lądowy doby epoki lodowcowej łączący ziemie obydwu późniejszych wysp w jedną wielką zwartą masę lądu przebiegał m.in. pomiędzy współczesnym Pembrokeshire a południowo-wschodnim krańcem Irlandii, w okolicach Rosslare. Sensacyjne prehistoryczne malowidła naskalne i ryty jaskiniowe ujawniono w ramach projektu archeologicznego Zaginiony Most Lądowy, którego celem jest lepsze poznanie historii tego zaginionego regionu, jakim był irlandzko-brytyjski pomost lądowy.
Ta zaginiona kraina prezentowała się całkowicie odmiennie od współczesnych Wysp Brytyjskich pod kątem klimatycznym, fauny, czy flory. Południową część Irlandii i Wielkiej Brytanii wraz z ich pomostem lądowym pokrywały wówczas przede wszystkim morza traw mamuciego stepu, a także tereny leśne. Na północy dzisiejszych Wysp Brytyjskich znajdował się wówczas zaś potężny lądolód.
Ten prehistoryczny świat był zamieszkiwany przez mamuty włochate, żubry, dzikie konie oraz renifery. Zwierzęta te były świetnie przystosowane do surowego klimatu tundry oraz zimnego klimatu kontynentalnego – obydwa typy klimatów dominowały wówczas na większości obszarów ówczesnej Północno-Zachodniej Europy.
Większość z tych samych roślinożernych zwierząt, które składały się na europejską plejstoceńską faunę, przedstawiają malowidła naskalne odkryte w ośmiu jaskiniach południowo-zachodniej Irlandii. Oprócz nich (np. mamutów) na dziełach tych można dostrzec powszechnie nadal występujące w zasadzie w całej Europie (poza większością Skandynawii) jelenie.
Sensacyjne dzieła sztuki z czasów epoki lodowcowej
Nowo zidentyfikowane dzieło sztuki przybiera różne formy, oferując badaczom wgląd w praktyki artystyczne ludzi, którzy zamieszkiwali lub odwiedzali jaskinie. Niektóre z dzieł sztuki były grawerowane bezpośrednio w wapiennych ścianach. Inne tworzono przy użyciu ochry i węgla drzewnego, a jeszcze inna kategoria obejmuje linie wykonane palcami przez przeciąganie przez miękką glinę lub osad. Odkrycia obejmują ryciny, malowidła wykonane ochrą i węglem drzewnym oraz ślady palców pozostawione na miękkich powierzchniach jaskiń.
Marcin Jarzębski
