Astronomowie uchwycili parę zderzających się galaktyk w gwiazdozbiorze Feniksa

Naukowcy za pomocą Kosmicznego Teleskopu Hubble’a uchwycili parę zderzających się galaktyk oznaczoną jako NGC 454, znajdującą się w gwiazdozbiorze Feniksa

.Jak tłumaczą badacze z NASA, na obrazie z Kosmicznego Teleskopu Hubble’a widoczna jest para zderzających się galaktyk znana jako NGC 454. Jest ona oddalona o około 150 milionów lat świetlnych od Układu Słonecznego i znajduje się w gwiazdozbiorze Panny. Para została odkryta przez astronoma Johna Herschela 5 października 1834 roku.

.Zderzenia galaktyk, takie jak NGC 454, to jak twierdzą astronomowie, zjawiska astronomiczne, które zachodzi, gdy dwie lub więcej tego rodzaju obiektów zbliża się lub nachodzi na siebie, w wyniku czego ciała niebieskie w nich obecne narażone są na oddziaływania grawitacyjne, co zaburza ich ruch. Proces taki trwa zwykle setki milionów lat i często prowadzi do połączenia się galaktyk w jedną większą strukturę. Odległości między gwiazdami w galaktykach są znacznie większe od tych obiektów, a nawet od układów planetarnych, dlatego w czasie tych zdarzeń dochodzi do bardzo niewielu kolizji gwiazd. Mijanie się gwiazd zaburza jednak orbity okrążających je planet, niszcząc niektóre układy planetarne. Jednak jak wskazują naukowcy, mieszanie się obłoków międzygwiazdowych prowadzi do powstawania nowych gwiazd i planet je okrążających. Zderzenia galaktyk są powszechnym zjawiskiem w ewolucji Wszechświata. Galaktyki mają rozmiary rzędu setek tysięcy lat świetlnych, a wewnątrz grup tych obiektów dzielące je odległości sięgają nawet milionów lat świetlnych. Najpowszechniejszym rodzajem zderzeń są połączenia małych galaktyk satelitarnych z większymi, które okrążają.

Jak opisują naukowcy, NGC 454 składa się z dużej galaktyki eliptycznej, która została rozerwana w wyniku oddziaływania grawitacyjnego oraz z niebieskawej, bogatej w gaz galaktyki nieregularnej. Galaktyka eliptyczna znajduje się po lewej, a galaktyka nieregularna po prawej stronie obrazu.

Feniks (łac. Phoenix) jest niezbyt jasną, niewyraźną, 37. co do wielkości konstelacją nieba południowego. Jest położona przy południowym krańcu Erydanu. W Polsce jest ona niewidoczna. Liczba gwiazd widocznych w niej gołym okiem wynosi około 40. Jest to względnie mała konstelacja, ale największa spośród nowożytnych. Naniesiona pod koniec XVI wieku przez holenderskiego astronoma Petrusa Planciusa na podstawie obserwacji holenderskich nawigatorów Pietra Dirkszoona Keysera oraz Fredericka de Houtmana. W czasach wcześniejszych gwiazdy Feniksa należały do gwiazdozbioru Erydanu.

.Kosmiczny Teleskop Hubble’a, został wystrzelony na niską orbitę okołoziemską w 1990 roku i od tej pory pomaga naukowcom lepiej poznawać Wszechświat. Nie był on pierwszym teleskopem kosmicznym, ale jest jednym z największych i najbardziej wszechstronnych, przez co jest jednym najważniejszych narzędzi badawczych w historii ludzkości. Teleskop Hubble’a został nazwany na cześć astronoma Edwina Hubble’a. Space Telescope Science Institute (STScI) wybiera cele Hubble’a i przetwarza uzyskane dane, podczas gdy Goddard Space Flight Center (GSFC) kontroluje sam statek kosmiczny.

Oprac. EG