Niezwykły odkrycia paleontologiczne w Walii. Unikatowe gady morskie i dinozaury

W nowym badaniu przeprowadzonym przez zespół naukowców z Uniwersytetu w Bristolu, które zostało opublikowane w czasopiśmie naukowym „Proceedings of the Geologists’ Association”, ujawniono wiele nowych faktów dotyczących wczesnych walijskich dinozaurów. Najnowsze badania paleontologów w Lavernock Point objęły również unikatowe triasowe gady morskie.

Niezwykły odkrycia paleontologiczne w Walii

.Naukowcy odkryli, że wczesne walijskie dinozaury sprzed ponad 200 milionów lat żyły na tropikalnej nizinie nad morzem. Triasowe skamieliny dinozaurów są znane z miasta Barry i innych pobliskich lokalizacji. Najnowsze niezwykłe odkrycie dotyczące wczesnych triasowych dinozaurów z Walii zostało dokonane w Lavernock Point, niedaleko miast Cardiff i Penarth.

Miejsce to słynie klifów charakteryzujących się ciemnymi łupkami i wapieniami, które dokumentują historie pradawnych płytkich mórz, jakie tu niegdyś się znajdowały. Na kilku poziomach tego stanowiska paleontologicznego znajdują się liczne skupiska kości, w skład których wchodzą szczątki ryb, rekinów, gadów morskich, a niekiedy także dinozaurów.

Paleontolog z Uniwersytetu w Bristolu, który kierował całym badaniem, Owain Evans stwierdził: „Złoże kości jakie tu się znajduje przedstawia obraz tropikalnego archipelagu, który był narażony na częste sztormy, które zmywały materiał z otaczającego obszaru, zarówno na lądzie, jak i na morzu, do strefy pływów. Oznacza to, że na podstawie tylko jednego pokładu skamieniałości możemy zrekonstruować złożony system ekologiczny, na który składały się różnorodne gady morskie, takie jak ichtiozaury, plezjozaury, plakodonty”.

Następnie ekspert dodał: „Przez całe życie odwiedzałem wybrzeże w Penarth, ale nigdy nie zauważyłem tutaj skamieniałości. Potem, im więcej czytałem, tym bardziej stawało się to niesamowite. Okazało się, że lokalni geolodzy zbierali kości w tym miejscu od lat 70. XIX wieku, a większość z nich znajduje się w Muzeum Narodowym Walii w Cardiff”, informuje portal „Arkeonews„.

Unikatowe gady morskie i dinozaury

.Cindy Howells, kurator paleontologii w Muzeum Narodowym Walii, zauważyła, iż: „Zbiory z Lavernock sięgają XIX wieku, charakteryzują się one wieloma sekcjami skamielin, które były zbierane na przestrzeni lat. Obecność skamieniałości dinozaurów w tym miejscu sprawia, że pozostaje ono jednym z najważniejszych miejsc dla paleontologii w Walii”.

Dwa najnowsze odkrycia dokonane przez zespół podczas prac terenowych w Lavernock to skamieniałe szczątki placodonta i pojedyncza kość gnykowa ryby celakantokształtnej. Kierownik dr Chris Duffin oświadczył: „Szczątki celakantokształtnych i placodontów są stosunkowo rzadkie w Wielkiej Brytanii, co czyni te znaleziska jeszcze bardziej niezwykłymi. Same te dwie skamieniałości pomagają zbudować szerszy obraz tego, jak mógł wyglądać retyk (w stratygrafii najmłodsze piętro górnego triasu – przyp. red.) w Wielkiej Brytanii”.

Profesor Michael Benton ze Szkoły Nauk o Ziemi w Bristolu, będący jednym z kierowników projektu wykopalisk w Lavernock Point, podkreślił szczególne znaczenie tego miejsca dla badań nad walijskimi dinozaurami. „Ilość szczątków dinozaurów znalezionych w Lavernock jest niezwykle ekscytująca i stanowi przy tym szansę na zbadanie tego jakże złożonego i często tajemniczego okresu w ich  historii ewolucyjnej. Zidentyfikowaliśmy szczątki dużego zwierzęcia podobnego do plateozaura, wraz z kilkoma kośćmi, które prawdopodobnie należały do drapieżnego teropoda” – powiedział ekspert.

Dinozaurów nie wskrzesimy. Ale co z wymierającymi gatunkami?

.„Interesującym zagadnieniem związanym z badaniem DNA jest możliwość wskrzeszenia wymarłych bądź wymierających gatunków” – pisze Martyna MOLAK-TOMSIA, adiunkt w Muzeum i Instytucie Zoologii PAN oraz członkini Polskiego Towarzystwa Nauk o Człowieku i Ewolucji.

„Wiemy, że wskrzeszanie wymarłych gatunków nie jest możliwe w przypadku dinozaurów, ponieważ nie dysponujemy zachowanym materiałem genetycznym. Jak jednak prezentuje się stan wiedzy w przypadku stworzeń, których materiał posiadamy, na przykład mamutów czy wymierających dziś gatunków? Czy potrafimy je wskrzesić?” – pyta badacz.

Martyna MOLAK-TOMSIA stawia również pytanie natury etycznej: „nawet jeśli mamy możliwości, to czy mamy prawo do deekstynkcji gatunków?”.

Oprac. MJ