Naukowcy odzyskali genom nosorożca włochatego z żołądka prehistorycznego wilka

Paleontologom udało się odzyskać genom nosorożca włochatego z żołądka wilka żyjącego w czasie epoki lodowcowej. Jego analizy pomogły lepiej poznać historię tych niezwykłych wymarłych zwierząt.

.W ramach nowego badania, naukowcom z Center for Paleogenetics, udało się przeanalizować genom nosorożca włochatego sprzed 14 400 lat, który został odzyskany z próbki tkanki znalezionej w żołądku prehistorycznego wilka. Analizy sugerują, że ten gatunek nosorożca funkcjonował do końca ostatniej epoki lodowcowej i prawdopodobnie wyginął później w wyniku gwałtownego spadku populacji, a nie powolnego procesu demograficznego. Badanie zostało opublikowane w czasopiśmie Genome Biology and Evolution,

„Sekwencjonowanie całego genomu zwierzęcia z epoki lodowcowej znalezionego w żołądku innego zwierzęcia nigdy wcześniej nie zostało przeprowadzone. Odzyskiwanie genomów osobników, które żyły tuż przed ich wyginięciem, jest trudnym zadaniem, ale może dostarczyć ważnych wskazówek dotyczących przyczyn ich zniknięcia, co może mieć również znaczenie dla ochrony zagrożonych gatunków w dzisiejszych czasach” – mówi Camilo Chacón-Duque z Center for Paleogenetics.

Analizowana próbka nosorożca pochodziła z zamrożonych szczątków wilka z epoki lodowcowej, odkrytych w wiecznej zmarzlinie w pobliżu wsi Tumat w północno-wschodniej Syberii. Podczas sekcji zwłok prehistorycznego stworzenia naukowcy w jego żołądku znaleźli niewielki fragment zachowanej tkanki.

Datowanie radiowęglowe wykazało, że odkryty materiał miał około 14 400 lat, a sekwencjonowanie DNA pozwoliło zidentyfikować go jako należący do wymarłego ssaka Coelodonta antiquitatis. Była to również najmłodsza tkanka należąca do nosorożca włochatego, jaką kiedykolwiek odkryto.

Jak podkreślają naukowcy, mapowanie genomu z tego typu materiału było niezwykle trudne. Prehistoryczne DNA jest zazwyczaj bardzo zdegradowane i występuje w bardzo niewielkich ilościach, a w tym wypadku dodatkowo materiał genetyczny drapieżnika dodatkowo komplikował analizy.

„Wyodrębnienie kompletnego genomu z tak nietypowej próbki było niezwykle ekscytujące, ale także bardzo trudne” – twierdzi Sólveig Guðjónsdóttir z Stockholm University.

Paleontolodzy porównali genom nosorożca z Tumat z dwoma innymi odkrytymi wcześniej genomami starszych osobników, datowanych odpowiednio na około 18 tysięcy i 49 tysięcy lat temu. Analizy pozwoliły naukowcom zbadać, jak zmieniała się różnorodność genomu, poziom chowu wsobnego i liczba szkodliwych mutacji w czasie ostatniej epoki lodowcowej. Jednak jak podkreślają, nie znaleźli żadnych oznak pogorszenia się stanu genetycznego w miarę zbliżania się gatunku do wyginięcia. Ich zdaniem wskazuje to, że nosorożce włochate prawdopodobnie utrzymywały stabilną i stosunkowo dużą populację aż do momentu tuż przed wyginięciem.

„Nasze analizy wykazały zaskakująco stabilny wzorzec genetyczny bez zmian w poziomie chowu wsobnego przez dziesiątki tysięcy lat przed wyginięciem nosorożców włochatych” – zaznacza Edana Lord z Center for Paleogenetics.

Paleontolodzy nie znaleźli w genomie żadnych oznak wskazujących na długotrwały, stopniowy spadek populacji. A, jak sugerują, wyginięcie mogło nastąpić stosunkowo szybko, prawdopodobnie w wyniku globalnego ocieplenia pod koniec epoki lodowcowej.

.„Nasze wyniki pokazują, że populacja nosorożców włochatych istniała przez 15 tysięcy lat po przybyciu pierwszych ludzi do północno-wschodniej Syberii, co sugeruje, że to ocieplenie klimatu, a nie polowania ludzi spowodowało wyginięcie” – podsumowuje Love Dalén z Center for Paleogenetics.

Oprac. EG