Jak polowały prehistoryczne gady morskie?
Paleontolodzy dzięki nowym technologiom odkrywają sekrety, jakie dotychczas skrywały prehistoryczne gady morskie. Odtworzenie siły ich zgryzu i strategii łowieckich, pozwoliło wskazać, że różnego rodzaju potężne drapieżniki mogły współistnieć w pradawnych oceanach polując na różne ofiary i zajmując róże miejsca w łańcuchu pokarmowy.
Jak polowały prehistoryczne gady morskie?
.W ramach nowego badania, naukowcy z University of Liège, przyjrzeli się bliżej zdolnościom gryzienia wymarłych drapieżnych gadów morskich. Udało im się lepiej zrozumieć, jak różne potężne drapieżniki mogły współistnieć w tym samym ekosystemie. Nowa analiza rzuca więcej światła na strategie łowieckie dawno wymarłych drapieżników, które dominowały w morzach w epoce dinozaurów. Badanie zostało opublikowane w czasopiśmie Palaeontology.
Strategie łowieckie wymarłych drapieżników
.Dzięki połączeniu danych paleontologicznych z zaawansowanym modelowaniem 3D i symulacjami inżynieryjnymi, paleontologom udało się odtworzyć to, jak gryzły prehistoryczne morskie drapieżniki, które zamieszkiwały starożytne morze pokrywające współczesną Amerykę Północną około 80 milionów lat temu.
„Każdy ekosystem, nawet podwodny, dysponuje ograniczoną ilością zasobów pokarmowych dla drapieżników. Długotrwałe współwystępowanie wielu dużych stworzeń tego rodzaju, które występowały na obszarze współczesnej Ameryki Północnej w kredzie, sugeruje, że pełniły one nieco odmienne role ekologiczne, polując na różne typy ofiar zamiast bezpośrednio ze sobą konkurować. Choć paleontolodzy od dawna wysuwali takie hipotezy, nowe technologie pozwalają nam teraz lepiej to zrozumieć” – mówi Francesco Della Giustina z University of Liège.
.Naukowcy opracowali modele 3D czaszek i żuchw prehistorycznych gadów morskich, które występowały w tym samym czasie, takich jak plezjozaury i mozazaury. Zrekonstruowali umięśnienie czaszki każdego gatunku oraz oszacowali ich siłę zgryzu. Następnie badacze zastosowali podejście obliczeniowe zaczerpnięte z inżynierii, znane jako analiza elementów skończonych (finite element analysis), aby zasymulować wzorce naprężeń i odkształceń kości podczas gryzienia w realistycznych warunkach. Paleontolodzy dzięki temu mogli następnie lepiej poznać zachowanie mechaniczne szczęk u wielu różnych gatunków wymarłych drapieżników.
Co mówią czaszki wymarłych gadów?
.Jak opisują badacze, wyraźne różnice w wydajności gryzienia między gatunkami drapieżnymi, wskazują na odmienne zdolności, a tym samym prawdopodobnie różne zachowania. Niektóre gatunki prawdopodobnie zajmowały niszę drapieżników szczytowych, czyli polowały na niemal wszystko inne w łańcuchu pokarmowym, podczas gdy inne najprawdopodobniej wyspecjalizowały się w żywieniu się mniejszą, bardziej miękką i zwinniejszą zdobyczą, taką jak małe ryby lub głowonogi.
„Wydajność mechaniczna czaszki dostarcza kluczowych informacji na temat ról ekologicznych tych prehistorycznych zwierząt. Dzięki nowym symulacjom możemy teraz testować zachowania, które w przeciwnym razie pozostałyby nie do rozpoznania w zapisie kopalnym. Pozwala nam to lepiej zrozumieć, jak drapieżniki te żyły, współistniały ze sobą i ewoluowały” – podkreśla Francesco Della Giustina.
Paleontolodzy dzięki połączeniu wiedzy o skamieniałościach z nowoczesnymi technologiami, mogą odkrywać pradawne zachowania wymarłych zwierząt i to jak mogły funkcjonować w swoich środowiskach. Analizy tego rodzaju lepiej niż kiedykolwiek wcześniej pozwalają zrozumieć, jak wyglądało życie w prehistorycznych oceanach.
Emil Gołoś
