Zamieszki na przedmieściach. Czy winna jest bieda? [Nathaniel GARSTECKA]

Przy każdym wybuchu przemocy na przedmieściach pojawiają się komentatorzy, którzy wspominają o ubóstwie i poczuciu porzucenia „młodzieży z dzielnic o trudnej sytuacji”. Oskarża się Francję o stłoczenie społeczności imigranckich w „gettach”, gdzie nie ma innego wyboru, jak tylko popełniać przestępstwa. Oskarżenia te są oczywiście całkowicie bezpodstawne i służą jedynie podtrzymywaniu wizerunku tych ludzi jako ofiar, z korzyścią wyborczą dla „emancypacyjnej” lewicy.

.Francja rzeczywiście sprowadziła masowo imigrantów z krajów arabsko-muzułmańskich i afrykańskich. Był to błąd, z czego dziś wszyscy zdają sobie sprawę. Jednak ludzie ci nie zostali porzuceni. Państwo zapewniło im wszystko: wybudowało dla nich budynki w zupełnie nowych dzielnicach oraz infrastrukturę publiczną; zapewniło im opiekę zdrowotną i bezpłatną edukację dla ich dzieci; udostępniło im cały system pomocy społecznej; umożliwiło im zamieszkanie zaledwie kilka stacji metra od jednego z głównych ośrodków naszej cywilizacji; dało im możliwość przyłączenia się do niezwykłego dziedzictwa historycznego i kulturowego; wreszcie przyznało im obywatelstwo szóstej potęgi światowej.

W zamian za to wymagano od nich tylko jednej rzeczy: odpowiedniej integracji. Dbania o to, by ich dzieci przyjęły tożsamość francuską. Okazało się, że było to zbyt wielkie wymaganie, że kolidowało z ich własną tożsamością, co można zrozumieć z czysto ludzkiego punktu widzenia. Właśnie w tym zakresie Francja zawiodła. Już przy pierwszych oznakach napięć kulturowych należało natychmiast położyć kres wszelkiej imigracji z tych krajów. W latach 80. był na to jeszcze czas. Teraz jest to nadal możliwe, ale znacznie trudniejsze do zrealizowania bez wywołania wewnętrznego konfliktu zbrojnego.

Nie jest to zatem wina ubóstwa. We Francji istnieje wiele regionów, w które państwo nigdy nie zainwestowało tak dużo, jak w przedmieścia. Obszary dalsze i wiejskie nie cieszą się takim samym zainteresowaniem. Tam panuje prawdziwe ubóstwo, zamykane są usługi publiczne, wioski wymierają, a rolnicy popełniają samobójstwa. Jednak mieszkańcy tych miejsc nie niszczą, nie podpalają, nie plądrują ani nie strzelają fajerwerkami w kierunku komisariatów, krzycząc „wallah”.

.Z drugiej strony z rosnącym niepokojem obserwują, jak porządek publiczny wymyka się z rąk bezbronnego i bezsilnego państwa. Dostrzegają, że umowa społeczna jest na skraju zerwania, a ich kraj może pogrążyć się w chaosie. Jak ich uzasadniona frustracja przełoży się na wyniki wyborów w kwietniu i maju 2027 roku?

Nathaniel Garstecka
Tekst pochodzi z cotygodniowej kroniki prowadzonej w języku francuskim i polskim przez Autora w tygodniku „Gazeta na Niedzielę” [link]. Przedruk za zgodą redakcji.