Paleontolodzy odkryli nowy gatunek dinozaura, który mógł żywić się owocami

Paleontolodzy odkryli nowy gatunek niewielkiego prehistorycznego gada, który żył w Ameryce Północnej około 66 milionów lat temu. Analiza jego czaszki sugeruje, że był to prawdopodobnie dinozaur żywiący się owocami, a nietypowa budowa szczęk mogła ułatwiać mu rozdrabnianie miękkiego pokarmu.

Nowy gatunek dinozaura z bezzębnym dziobem

.W ramach nowego badania naukowcy pod kierownictwem Gregory’ego F. Funstona ze Stony Brook University odkryli nowy gatunek roślinożernego dinozaura. Został on nazwany Infernogallus jamesi, co oznacza „piekielny kurczak”. Szczątki tego prehistorycznego gada zostały znalezione w formacji Hell Creek, bogatym w skamieniałości obszarze geologicznym obejmującym części stanów Montana, Dakota Południowa i Dakota Północna. Odkrycie dostarcza również nowych informacji na temat ewolucji diety niektórych dinozaurów. Badanie zostało opublikowane w czasopiśmie „Nature Communications”.

Jak opisują paleontolodzy, Infernogallus jamesi był niewielkim, przypominającym ptaka dinozaurem, wielkości indyka i ważącym około 12 kilogramów. Żył w Ameryce Północnej około 66 milionów lat temu. Należał do rodziny Caenagnathidae, obejmującej dinozaury o smukłej budowie ciała i bezzębnych dziobach.

Po raz pierwszy udało się znaleźć niemal kompletną czaszkę dinozaura należącego do tej grupy. Zdaniem naukowców tak dobrze zachowane szczątki są wyjątkowo rzadkie, ponieważ delikatne kości i budowa szkieletu tych zwierząt zmniejszają szanse na ich zachowanie w postaci skamieniałości. Z tego powodu badacze mieli duże trudności z ustaleniem, czym żywiły się te dinozaury i w jaki sposób działały ich szczęki. Nowo odkryty okaz pozwolił jednak dokładniej zbadać ich budowę. Nie obyło się bez trudności, ponieważ części czaszki i dolnej szczęki zostały zmiażdżone.

Co budowa szczęk mówi o diecie prehistorycznego zwierzęcia?

.Aby odtworzyć ich pierwotną budowę, badacze wykorzystali tomografię komputerową. Dzięki niej mogli cyfrowo oddzielić poszczególne kości i zrekonstruować ich kształt. Następnie określili miejsca przyczepu mięśni szczęki i porównali je z analogicznymi strukturami u współczesnych ptaków oraz innych dinozaurów.

Naukowcy ustalili, że mięśnie szczęki Infernogallus jamesi umożliwiały przesuwanie dolnej szczęki do przodu i do tyłu. Grzbiety i bruzdy wewnątrz jamy ustnej mogły pomagać w rozgniataniu miękkiego pożywienia. Przemawia za tym również brak kamieni w żołądku, które wiele dinozaurów roślinożernych połykało, aby rozcierać zjadane rośliny.

Podobny mechanizm występuje u niektórych papug żywiących się owocami, które przesuwają szczękę do przodu i do tyłu, rozdrabniając ich miękki miąższ. Zdaniem paleontologów Infernogallus jamesi również mógł być przystosowany do takiej diety.

To przystosowanie może pomóc wyjaśnić, jak dieta dinozaurów zmieniała się wraz z przemianami ekosystemów w kredzie. Wraz z rozwojem roślin kwiatowych, które zaczęły wytwarzać większe owoce z większą ilością miąższu, ewoluowała również grupa owiraptorozaurów, obejmująca rodzinę Caenagnathidae.

Nie wiadomo jednak, czy dinozaury te przyczyniały się do rozsiewania nasion i wpływały na rozwój roślin. Badacze zaznaczają, że ich rola w upowszechnianiu się owoców pod koniec kredy i kształtowaniu flory we wczesnym kenozoiku pozostaje niejasna.

Emil Gołoś