Archeolodzy odkryli wielką osadę z epoki brązu. Znalezisko na nowo napisze historię regionu?

Podczas wykopalisk ratunkowych prowadzonych w pobliżu miasta Mirow we wschodnich Niemczech  przez archeologów została odkryta wielka prehistoryczna osada. 

Wielka prehistoryczna osada  

Liczące kilka tysięcy lat znaleziska z okolic miejscowości Mirow, która znajduje się w pobliżu jeziora Müritz w landzie Meklemburgia-Pomorze Przednie, zostały uznane przez archeologów za dowód na to, że na terenach tego wschodnioniemieckiego miasta niegdyś była położona wielka prehistoryczna osada. Naukowcy w trakcie prac archeologicznych poprzedzających budowę nowej obwodnicy, w sumie zidentyfikowali w tym miejscu ponad 800 rozmaitych obiektów archeologicznych. Te najnowsze niezwykłe odkrycia mogą doprowadzić do redefiniowania dotychczasowego spojrzenia na skalę i oblicze osadnictwa w prehistorycznych północno-wschodnich Niemczech. 

Prewencyjne badania archeologiczne w okolicach miejscowości Mirow ujawniły w sumie takie obiekty archeologiczne jak: paleniska, jamy do gotowania, fragmenty ceramiki, metalowe przedmioty, prawdopodobnie piec oraz rzadką i zaskakującą jamę, która była wypełniona muszlami. Te wszystkie znaleziska świadczą o tym, że region Pojezierza Meklemburskiego nie był dzikim pustkowiem, czy w wątły sposób zamieszkaną krainą, ale obszarem, który jak na czasy prehistoryczne miał względnie dużą gęstość zaludnienia. 

Jezioro Müritz i okolice w epoce brązu 

Już kilka tysięcy lat temu, w prehistorycznych czasach, na obszarze Pojezierza Meklemburskiego żyły złożone i zaawansowane społeczności, które zamieszkiwały rozległe obszary. Jednym z takich terenów były okolice jeziora Müritz, które obecnie może poszczycić się mianem drugiego największego jeziora Niemiec. W świetle odkrytych przez archeologów najnowszych zabytków tereny te były zamieszkiwane w okresie od co najmniej późnej epoki brązu – przy czym sporo też artefaktów i obiektów archeologicznych odkrytych na tych terenach do tej pory pochodziło z czasów przedrzymskiej epoki żelaza. 

W przekonaniu specjalistów, tak duża liczba odkrytych przedmiotów, pozostałości sprzed kilku tysięcy lat, w połączeniu z analogicznymi odkryciami dokonanymi na obszarze sąsiednich stanowisk archeologicznych świadczą o tym, że w miejscu tym istniała wielka prehistoryczna osada. Nie jest wykluczone, że składało się na nią kilka mniejszych wiosek. Archeolodzy planują przebadać dokładnie obszar tego stanowiska oraz dwóch pozostałych, aby potencjalnie potwierdzić tę hipotezę. 

Jeziora już w czasach prehistorycznych pełniły funkcję szlaków komunikacyjnych 

Jeżeli tak w istocie się stanie to wówczas odkrycie dokonane w Mirowie nabierze jeszcze większego znaczenia. Dotychczas ujawniony na skutek realizacji dużego projektu infrastrukturalnego obszar dawnej osady może stanowić jedynie wąski fragment znacznie większego prehistorycznego osiedla, którego większość nadal pozostaje ukryta poza korytarzem budowy. W przekonaniu archeologów to właśnie ta możliwość nadaje temu odkryciu szczególną wartość. 

Łatwo zrozumieć, dlaczego tereny współczesnej miejscowości Mirow i generalnie regionu Pojezierza Meklemburskiego były atrakcyjne dla ludzi do osadnictwa już w czasach prehistorycznych. Miasto Mirow znajduje się w końcu pomiędzy jeziorami, trzcinowiskami, lasami, złożami gliny i fragmentami żyznych gleb. Takie środowisko zapewniało prehistorycznym ludziom wodę, ryby, materiały budowlane, opał, tereny wypasowe oraz ziemię nadającą się pod uprawę.

Szczególnie jeziora były bardzo ważne dla takich prehistorycznych społeczności, a to z uwagi na to, że pełniły one rolę szlaków komunikacyjnych. Archeolodzy sugerują, że dawne drogi wodne – z których niektóre w żadnej formie nie przetrwały do naszych czasów, będąc dalej uczęszczanymi arteriami wodnymi – potrafiły łączyć ze sobą naprawdę odległe części Pojezierza Meklemburskiego. Bezpośrednich dowodów nadal brakuje, ale hipoteza dobrze wpisuje się w szerszy obraz badań archeologicznych w północno-wschodnich Niemczech. 

Pojezierze Meklemburskie w epoce brązu 

Region ten był ważny już w epoce brązu. Obszar Pojezierza Meklemburskiego dostarczył licznych interesujących znalezisk archeologicznych już w poprzednich latach. Pośród nich znajduje się wyjątkowy skarb z dzielnicy Mirowdorf w mieście Mirow, gdzie odkryto siedem mieczy z epoki brązu. Znaleziska tego typu pokazują, że region ten już w epoce brązu stanowił część większej sieci handlowej i że tym samym nie był on izolowany. Mirow było ważnym punktem na mapie wymiany handlowej i metalurgicznej w epoce brązu.

Co ważne, badania archeologiczne w dolinie Tollense, która również jest położona w północno-wschodnich Niemczech, potwierdzają, że drogi wodne i przeprawy w tym regionie w epoce brązu odgrywały kluczową rolę w przemieszczaniu się ludzi, komunikacji i strukturach władzy. Pojezierze było istotne już od wczesnej epoki brązu. Świadczą o tym dowody wczesnej produkcji brązu oraz rozmaite przedmioty i artefakty świadczące o kontaktach dalekosiężnych. 

Bitwa znad rzeki Tollense

Najważniejszym przykładem dużego znaczenia Pojezierza Meklemburskiego w prehistorycznych czasach jest stanowisko archeologiczne z doliny rzeki Tollense – będące jednocześnie jednym z najbardziej niezwykłych odkryć archeologicznych ostatnich dekad w Europie.

W dolinie rzeki Tollense przez archeologów zostały odkryte tysiące ludzkich kości, broni, które świadczą o tym, że w miejscu tym w epoce brązu rozegrała się wielka bitwa. Na podstawie zidentyfikowanych szczątków i przedmiotów bitwa znad rzeki Tollense została datowana na około XIII wiek p.n.e (orientacyjnie lata 1300-1200 p.n.e.). Jest to najstarsza znana bitwa w historii Europy. W tej ogromnej prehistorycznej bitwie wzięły udział setki, a być może nawet tysiące wojowników.

Marcin Jarzębski