Éric Ciotti zapowiada walkę o zwycięstwo Marine Le Pen

Éric Ciotti nie pozostawia już przestrzeni na polityczną dwuznaczność. Mer Nicei i przewodniczący UDR zapowiedział w rozmowie z „Journal du Dimanche”, że lojalnie i z pełnym zaangażowaniem włączy się w kampanię Marine Le Pen. Deklaracja jednego z najważniejszych polityków wywodzących się z Republikanów pokazuje, że sojusz UDR ze Zjednoczeniem Narodowym przestaje być wyłącznie porozumieniem wyborczym. Ma stać się podstawą nowego układu francuskiej prawicy przed wyborami prezydenckimi w 2027 roku.

.Éric Ciotti przedstawia wybór Marine Le Pen jako konsekwencję drogi politycznej, na którą wkroczył w 2024 roku. Ówczesny przewodniczący Republikanów opowiedział się za współpracą ze Zjednoczeniem Narodowym, przełamując obowiązującą przez dziesięciolecia zasadę izolowania ugrupowania stworzonego przez rodzinę Le Pen. Konflikt z kierownictwem LR zakończył się odejściem Ciottiego z partii i powołaniem Union des droites pour la République, o czym pisaliśmy w tekście „Éric Ciotti zrezygnował z funkcji przywódcy partii Republikanie”.

Tamta decyzja mogła być początkowo traktowana jako bunt przeciwko strategii Republikanów albo próba uratowania własnej pozycji po gwałtownym osłabieniu tradycyjnej prawicy. Najnowsza wypowiedź Ciottiego nadaje jej jednak znacznie poważniejszy sens. Polityk nie chce już jedynie negocjować z RN poparcia dla poszczególnych kandydatów, lecz otwarcie wiąże przyszłość swojego ugrupowania ze zwycięstwem Marine Le Pen i przejęciem przez nią Pałacu Elizejskiego.

Éric Ciotti przestaje być tylko sojusznikiem RN

„Będę lojalnie i z pełnym zaangażowaniem działał na rzecz zwycięstwa Marine Le Pen” — oświadczył Éric Ciotti. W jego ocenie kandydatura liderki Zjednoczenia Narodowego ma być odpowiedzią zarówno na politykę obozu Emmanuela Macrona, jak i na możliwość dojścia do władzy Jeana-Luca Mélenchona. Mer Nicei przekonuje przy tym, że Marine Le Pen posiada doświadczenie oraz determinację potrzebne do przeprowadzenia głębokiej zmiany sposobu zarządzania Francją.

Wypowiedź ta ma znaczenie większe niż zwykłe poparcie udzielone przed wyborami. Ciotti próbuje wystąpić jako pośrednik między elektoratem Zjednoczenia Narodowego a wyborcami dawnej prawicy gaullistowskiej, którzy pozostają nieufni wobec RN, lecz zarazem nie odnajdują już swojej reprezentacji w Republikanach. Jego rolą nie jest zastąpienie Marine Le Pen ani Jordana Bardelli, ale dostarczenie ich obozowi politycznej legitymacji po prawej stronie sceny partyjnej.

Ciotti odrzuca jednocześnie argument, zgodnie z którym społeczna część programu Marine Le Pen uniemożliwia uznanie jej za kandydatkę prawicy. Przekonuje, że o miejscu RN powinny przesądzać postulaty ograniczenia wydatków i podatków, a nie utrwalone kwalifikacje stosowane przez jego przeciwników. W ten sposób usiłuje stworzyć wspólny język dla dwóch środowisk, które przez wiele lat dzieliły historia, kultura polityczna oraz stosunek do państwa.

Nicea stała się laboratorium unii prawicy

Najważniejszym atutem Érica Ciottiego nie jest obecnie kierowanie niewielką partią, lecz zwycięstwo odniesione w Nicei. W marcu 2026 roku pokonał Christiana Estrosiego, wieloletniego gospodarza miasta i przedstawiciela centroprawicy współpracującej z obozem Emmanuela Macrona. Sukces kandydata wspieranego przez UDR i RN został szerzej przeanalizowany w tekście „Jak Éric CIOTTI wygrał Niceę?”.

Nicea pokazała, że kandydat wywodzący się z tradycyjnej prawicy może zachować własną tożsamość, skorzystać z poparcia Zjednoczenia Narodowego i stworzyć większość zdolną do pokonania bloku centrowego. Był to lokalny eksperyment, ale jego rezultat natychmiast zaczął być interpretowany jako możliwa zapowiedź szerszego przegrupowania. Ciotti otrzymał argument, że proponowana przez niego unia nie jest jedynie konstrukcją medialną, lecz może prowadzić do realnych zwycięstw.

Znaczenie tego doświadczenia wykracza poza jedno miasto. UDR może pomagać Zjednoczeniu Narodowemu w docieraniu do samorządowców, lokalnych działaczy oraz części zamożniejszego elektoratu prawicowego, który wcześniej głosował na UMP albo Republikanów. RN wnosi natomiast rozbudowane struktury, zdyscyplinowanych wyborców i pozycję największego ugrupowania francuskiej opozycji.

Jeszcze przed wyborami samorządowymi badanie CSA dla „Journal du Dimanche” wskazywało, że 66 proc. sympatyków LR, RN, UDR i Reconquête popiera porozumienie ugrupowań prawicowych. Wyniki oraz polityczne ograniczenia takiego projektu przedstawialiśmy w analizie „Wybory we Francji. Wyborcy prawicy chcą zjednoczenia”. Éric Ciotti chce dziś przekuć tę społeczną skłonność do współpracy w jednoznaczne poparcie dla Marine Le Pen.

Ciotti uderza w konkurentów Marine Le Pen

Przewodniczący UDR nie ogranicza się do deklarowania własnego stanowiska. Próbuje również przekonać wyborców, że pozostali kandydaci prawicy nie są w stanie zbudować samodzielnej alternatywy. Najostrzej ocenia perspektywy Bruno Retailleau, któremu wprawdzie przyznaje ideową konsekwencję, lecz zarazem przewiduje, że kandydat Republikanów zostanie zmuszony przez wpływowych działaczy swojego ugrupowania do ustąpienia na rzecz Édouarda Philippe’a.

W tej interpretacji kandydatura Retailleau miałaby jedynie czasowo zatrzymywać część prawicowych wyborców w granicach LR. Ostatecznie ich głosy zostałyby podporządkowane szerszemu porozumieniu centrum, środowisk postmacronistowskich i tej części Republikanów, która odrzuca współpracę ze Zjednoczeniem Narodowym. Ciotti apeluje więc do sympatyków tradycyjnej prawicy, aby nie czekali na rozstrzygnięcia podejmowane przez kierownictwo partii, lecz już teraz przyłączyli się do porozumienia UDR z RN.

Podobnie ocenia pomysł François Bayrou dotyczący prawyborów ugrupowań odrzucających polityczne skrajności. Ponieważ w takim przedsięwzięciu mieliby uczestniczyć również socjaliści, Ciotti widzi w nim nie metodę wyłonienia najlepszego kandydata, lecz próbę odtworzenia szerokiego frontu przeciwko Marine Le Pen. Jego narracja opiera się na ostrym podziale między obozem mającym kontynuować dotychczasową politykę a siłami obiecującymi zerwanie z porządkiem ukształtowanym w okresie prezydentury François Hollande’a i Emmanuela Macrona.

Taka strategia ma zawęzić przestrzeń pomiędzy Zjednoczeniem Narodowym a blokiem centrowym. Jeżeli okaże się skuteczna, politycy Republikanów będą musieli wybierać między porozumieniem z obozem Marine Le Pen a współpracą z kandydatem wywodzącym się z szeroko rozumianego centrum. Ciotti dąży do tego, aby samodzielna droga tradycyjnej prawicy przestała być postrzegana jako wiarygodny scenariusz wyborczy.

Marine Le Pen potrzebuje wyborców dawnej prawicy

Wybory prezydenckie w 2027 roku nie zostaną rozstrzygnięte wyłącznie przez zdolność Marine Le Pen do zmobilizowania dotychczasowego elektoratu Zjednoczenia Narodowego. Kluczowe okaże się pozyskanie tych Francuzów, którzy oczekują zmiany władzy, lecz w poprzednich wyborach popierali kandydatów Republikanów albo centrum. Ciotti chce stać się gwarantem, że głos oddany na liderkę RN nie będzie dla nich zerwaniem z prawicową tożsamością, ale jej nową polityczną formą.

Sojusz budowany wokół Marine Le Pen ma również wymiar instytucjonalny. Éric Ciotti zapowiada współpracę kandydatów UDR i RN w wyborach do Senatu oraz liczy na utworzenie wspólnej grupy w izbie wyższej francuskiego parlamentu. Pokazuje to, że obydwa ugrupowania przygotowują nie tylko jednorazową kampanię prezydencką, lecz także zaplecze potrzebne do sprawowania władzy.

Deklaracja mera Nicei nie przesądza o wyniku wyborów, ale zmienia jego osobiste miejsce w kampanii. Ciotti rezygnuje z roli autonomicznego lidera niewielkiej partii i wybiera pozycję jednego z głównych architektów szerszego obozu Marine Le Pen. Jeśli zdoła przyciągnąć część dawnych wyborców Republikanów, jego znaczenie może okazać się niewspółmiernie większe od formalnej siły UDR.

Francuska kampania staje się zatem nie tylko rywalizacją kandydatów do Pałacu Elizejskiego, lecz również walką o dziedzictwo tradycyjnej prawicy. Éric Ciotti uważa, że jej przyszłość znajduje się u boku Marine Le Pen. To, czy podobnego zdania będą wyborcy, pozostaje jednym z pytań, które zdecydują o wyniku wyborów prezydenckich we Francji w 2027 roku, szerzej omawianych w naszym kompendium „Wybory prezydenckie Francja 2027. Kto wygra, sondaże, kandydaci. Kompletny przewodnik”.

Arkadiusz Jordan
Paryż