Starożytna Mezopotamia miejscem udomowienia kotów

Starożytna Mezopotamia miejscem udomowienia kotów

Badania genetyczne dowodzą, że koty zostały udomowione ok. 10 tys. lat temu. Starożytna Mezopotamia była miejscem, gdzie zaczęły powstawać pierwsze w dziejach ludzkości osady rolnicze – piszą genetycy na łamach naukowego periodyku „Heredity”.

Udomowienie kotów

Koty związały swoje losy z człowiekiem, kiedy na obszarze Żyznego Półksiężyca, nad rzekami Eufrat i Tygrys, ludzie po raz pierwszy zaczęli uprawiać ziemię. To wtedy człowiek udomowił kota.

Koty okazały się pożyteczne, jako zwierzęta zwalczające gryzonie, dobierające się do magazynowanego przez rolników zboża.

Starożytna Mezopotamia była tylko początkiem, następnie koty powędrowały z ludźmi do innych miejsc na świecie – dowodzą naukowcy z University of Missouri (USA) na podstawie badań genetycznych.

Genetycy Leslie A. Lyons i Thomas Juba przebadali ok. 200 genetycznych markerów kociego DNA na podstawie próbek zebranych z obszaru Żyznego Półksiężyca, Europy, Azji i Afryki.

Niektóre inne zwierzęta, takie jak konie czy bydło, udomowione były kilka razy w różnym czasie i różnych miejscach na świecie. W przypadku kotów było inaczej. Analizy genetyczne dowodzą, że udomowiono je tylko raz.

Naukowcy dodają jednak, że o kotach można mówić jako o zwierzętach pół-udomowionych. Jeśli wypuści się koty w dziką przyrodę, będą tam polować i rozmnażać się, potrafią bowiem przetrwać bez człowieka. W odróżnieniu od psów i wielu innych udomowionych gatunków człowiek nie zmienił tak radykalnie zachowania kotów.

Badania DNA

Honorowa profesor Państwowego Instytutu Genetyki w Mishimie (Japonia), Tomoko OHTA, na łamach „Wszystko co Najważniejsze” twierdzi, że: „Naukowcy nauczyli się analizować genetyczny skład osobników, a wtedy wyszło na jaw, że zmienność wewnątrzpopulacyjna jest znacznie większa, niż wynikałoby z obowiązujących hipotez ewolucyjnych. Okazało się też, że osobniki mogą mieć podobne cechy, ale zupełnie różne sekwencje genów. Wyglądało na to, że jest to sprzeczne z zasadami ewolucji przebiegającej drogą doboru naturalnego”.

„Epigenetyka jest kluczem do zrozumienia związku między składem genetycznym, czyli genotypem, a cechami osobniczymi, które obserwujemy. U organizmów wyższych – na przykład u człowieka – procesy epigenetyczne są sterowane przez chromatynę, skomplikowane makrocząsteczki wewnątrzkomórkowe składające się z DNA, białka i RNA. Sposób działania chromatyny jest z kolei kształtowany zarówno przez czynniki genetyczne, jak i środowiskowe, a to sprawia, że zrozumienie mechanizmów jej funkcjonowania nie jest łatwe. Warto jednak podejmować trud badania tych szybko ewoluujących, bardzo zmiennych makrocząsteczek” – pisze Tomoko OHTA w tekście „Ewolucja – nowe horyzonty“.

PAP/WszystkocoNajważniejsze/EG

Materiał chroniony prawem autorskim. Dalsze rozpowszechnianie wyłącznie za zgodą wydawcy. 3 lutego 2023