Kim jest Sarah KNAFO? Narodziny gwiazdy na francuskiej prawicy

Jej swoboda w wywiadach i znajomość tematów technicznych imponują nawet jej przeciwnikom. Sarah Knafo, europosłanka z partii Reconquête, odcisnęła swoje piętno na francuskim krajobrazie medialnym w ostatnich miesiącach 2025 roku. Osoba, która w poprzednim roku nie była jeszcze znana szerokiej publiczności, szybko zyskała popularność po wyborach do Parlamentu Europejskiego.

.Jak wyjaśnić to zjawisko? Niektórzy podkreślają jej uśmiech i energię. Jej postawa w programach telewizyjnych jest odświeżająca i stanowi zerwanie z wizerunkiem starych, zgorzkniałych konserwatystów. Sarah Knafo stara się być pozytywna i entuzjastyczna. Inni chwalą jej nietypowe ideowe stanowisko na prawicy. Nie skupia się ona jedynie na imigracji i progresizmie, ale atakuje rząd przede wszystkim w kwestiach gospodarczych. Jej zaangażowanie w walkę z marnotrawstwem, zwłaszcza we Francuskiej Agencji Rozwoju, zostało docenione przez duże media, takie jak „Le Figaro”. Jej projekt kontrbudżetu na 2026 r. był szeroko komentowany nawet przez lewicę, co przyczyniło się do tego, że europosłanka znalazła się w centrum uwagi.

Liberalizm gospodarczy, konserwatyzm fiskalny – to idee, których od dziesięcioleci nie spotykano na prawicy. A kiedy się pojawiały, kojarzyły się z rażącym i rozczarowującym centryzmem ideologicznym. We Francji praktycznie niemożliwe było być jednocześnie liberałem, konserwatystą i przeciwnikiem masowej imigracji. Stało się to możliwe od momentu założenia partii Reconquête przez Érica Zemmoura przed wyborami prezydenckimi w 2022 roku.

Istnieją jednak znaczące różnice między przewodniczącym partii a Sarą Knafo, jego zastępcą. Były kandydat na prezydenta pozostaje przywiązany do kwestii imigracji, cywilizacji i kultury, o czym świadczy publikacja jego nowej książki La messe n’est pas dite. Pour un sursaut judéo-chrétien („Msza jeszcze się nie skończyła. Na rzecz odrodzenia judeochrześcijańskiego”). Sarah Knafo podziela te same poglądy, ale przekazuje je w sposób bardziej subtelny i zręczny, włączając je do swojego dyskursu gospodarczego. Potrafiła również przedstawić nieco odmienne poglądy na kwestie międzynarodowe (Europa, rosyjska inwazja na Ukrainę), czego, trzeba przyznać, bardzo brakuje prawicy. Wzmacnia to komplementarność między nią a Érikiem Zemmourem, a tym samym pozwala uniknąć zarzutów o monotematyczność partii.

Odróżnia ją to również od osoby, którą można uznać za jej główną konkurentkę, Marion Maréchal. Ta ostatnia przez długi czas była postrzegana jako przyszłość francuskiej prawicy. To młoda kobieta, która nie kryje swojej tożsamości i liberalno-konserwatywnego stanowiska, w przeciwieństwie do orientacji socjalnej swojej ciotki Marine Le Pen. Sarah Knafo i Marion Maréchal znalazły się nawet chwilowo w tej samej partii, aż do rozłamu, który nastąpił w Reconquête dzień po wyborach europejskich w 2024 roku.

Dzięki świeżości swoich wypowiedzi, wiedzy na temat spraw gospodarczych (audytorka w Trybunale Obrachunkowym) oraz elokwencji Sarah Knafo bez wątpienia zyskała w ostatnich miesiącach – pomimo braku liczebnej przewagi: Reconquête ma bowiem tylko jedną przedstawicielkę w parlamencie, którą jest ona sama, pełniąca również funkcję wiceprzewodniczącej grupy ESN w Parlamencie Europejskim.

.Odmłodzenie francuskiej prawicy (Jordan Bardella, Sarah Knafo, Marion Maréchal) pozwala na pojawienie się nowych kadr, mniej skłonnych do lirycznych wywodów na temat upadku kultury, a bardziej zbliżonych do codziennych trosk Francuzów. Wśród nich przedstawicielka Reconquête zdołała się wybić i stać się nieodzowną postacią w prawicowym krajobrazie medialnym – do tego stopnia, że została uwzględniona jako kandydatka w wyborach samorządowych w Paryżu w 2026 r. i nawet wyborach prezydenckich w 2027 r.

Nathaniel Garstecka