David LISNARD rzuca wyzwanie PHILIPPE’OWI. Nowy sondaż zmienia układ sił

Marine Le Pen pozostaje zdecydowanym liderem, Jean-Luc Mélenchon umacnia drugą pozycję, a David Lisnard coraz wyraźniej podważa dotychczasową hierarchię prawicy i centrum przed wyborami prezydenckimi we Francji 2027. Nowy sondaż Ifop, opublikowany 18 listopada 2026 roku, daje merowi Cannes od 8 do 12 proc. poparcia. Oryginalny raport pokazuje jednak znacznie więcej niż zmianę kolejności nazwisk, ujawniając różnice w trwałości poparcia, przepływach głosów i oczekiwaniach poszczególnych elektoratów.
.Na pięć miesięcy przed pierwszą turą wyborów prezydenckich we Francji w 2027 roku coraz większe znaczenie ma pytanie o to, kto zdoła skupić rozproszone głosy. „Journal du Dimanche” wskazuje na utrzymującą się przewagę Marine Le Pen, postępy Jean-Luca Mélenchona i szybki wzrost Davida Lisnarda. Zestawienie tej relacji z dokumentacją pracowni pozwala dokładniej zobaczyć, co zmienia się między kandydatami zabiegającymi o wyborców prawicy i centrum.
Badanie Ifop-Fiducial dla „Le Figaro”, LCI i Sud Radio przeprowadzono przez internet od 13 do 16 listopada wśród 1690 zarejestrowanych wyborców wyodrębnionych z reprezentatywnej metodą kwotową próby 1823 dorosłych. Prezentacja instytutu obejmuje sześć konfiguracji pierwszej tury oraz dodatkowe pytania o wyborców i motywy ich decyzji. Każda konfiguracja przedstawia inną listę kandydatów, dlatego jej wynik należy odczytywać razem ze składem tej listy.
Le Pen prowadzi, Mélenchon umacnia drugie miejsce
Marine Le Pen otrzymuje od 32 do 36 proc., a Jean-Luc Mélenchon od 17 do 19,5 proc. Oboje zajmują dwa pierwsze miejsca we wszystkich sprawdzonych wariantach. Lider Francji Nieujarzmionej osiąga najniższy wynik w najbardziej rozbudowanej konfiguracji, obejmującej między innymi François Ruffina, któremu badanie daje 2 proc. Poparcie dla Raphaëla Glucksmanna mieści się między 8 a 11,5 proc., co pozostawia go wyraźnie za Mélenchonem w tym pomiarze.
Przewagę prowadzącej dwójki wzmacnia pewność deklarowanego wyboru. W wariancie z czterema kandydatami prawicy i centrum przekonanie o utrzymaniu decyzji deklaruje 88 proc. zwolenników Le Pen i 85 proc. Mélenchona, wobec 47 proc. wyborców Philippe’a i Attala oraz 44 proc. Lisnarda. Dla ich konkurentów oznacza to konieczność równoczesnego pozyskiwania nowych głosów i utrzymywania tych, które już pojawiają się w sondażach.
Za obojgiem liderów stoją przy tym różne grupy społeczne. W tej samej konfiguracji Mélenchon uzyskuje 41 proc. wśród osób w wieku 18–24 lata, a Le Pen 47 proc. wśród robotników.
Lisnard zbliża się do Philippe’a i wyprzedza Retailleau
Najważniejsza zmiana za prowadzącą dwójką dotyczy Davida Lisnarda. Przy równoczesnym starcie czterech pretendentów prawicy i centrum Philippe ma 11 proc., Lisnard 9 proc., a Attal i Retailleau po 4 proc. W porównaniu z odpowiadającym temu wariantem z końca października mer Cannes zyskuje dwa punkty procentowe. W tej konfiguracji były premier pozostaje przed nim, ale różnica wynosi już tylko dwa punkty.
Jeszcze lepiej znaczenie kandydatury Lisnarda widać przy ograniczonej konkurencji. Bez Attala, przy udziale Retailleau, Philippe otrzymuje 12 proc., a Lisnard 10 proc.; bez Attala i Retailleau wyniki wynoszą odpowiednio 14 i 12 proc. Kiedy natomiast na liście nie ma Philippe’a, Lisnard osiąga 11 proc., Attal 9 proc., a Retailleau 5 proc. Bliskość części wyników wymaga uwzględnienia niepewności pomiaru, ale zmienia polityczne warunki rozmowy o przywództwie tego obozu.
Philippe zachowuje najwyższy wynik wśród reprezentantów centrum, uzyskując 15 proc. w konfiguracji bez Attala i Lisnarda, z Retailleau na liście. Nawet wtedy Mélenchon ma 19 proc. Dla mera Hawru ograniczenie konkurencji pozostaje korzystne, lecz w żadnym z testowanych wariantów nie wystarcza do odzyskania drugiej pozycji. Stabilizacja jego notowań nie oznacza zatem odbudowy wcześniejszej przewagi nad pozostałymi pretendentami.
Szerszy przedział od 8 do 12 proc. dla Lisnarda pokazuje zarazem zależność jego wyniku od oferty wyborczej. Dolna granica pochodzi z rozbudowanej listy obejmującej także Teddy’ego Rinera, Natachę Polony, Ruffina i Dominique’a de Villepina. Górna dotyczy układu bez Attala i Retailleau. Różnica między tymi wartościami opisuje odmienne scenariusze jednego badania; wzrost w czasie trzeba sprawdzać na odpowiadających sobie listach kandydatów.
Awans mera Cannes potwierdzają wcześniejsze badania
W dokumentacji wcześniejszego Ifop dla LCI, przeprowadzonego od 27 do 29 października, Lisnard uzyskiwał 7 proc. przy równoczesnym starcie Philippe’a, Attala i Retailleau. W wariancie bez Philippe’a miał 7,5 proc., a jako jedyny z dwóch rywalizujących pretendentów prawicy, obok Philippe’a reprezentującego centrum, otrzymywał 9 proc. Listopadowe odpowiedniki tych scenariuszy dają mu odpowiednio 9, 11 i 12 proc. Oznacza to wzrost o dwa, trzy i pół oraz trzy punkty procentowe, zgodnie z porównaniami przedstawionymi przez pracownię.
Podobny układ konkurencji pojawiał się już w badaniu Cluster17 dla „Politico” z 9–10 listopada. Lisnard otrzymywał po 10 proc. w trzech wariantach, w których centrum reprezentowali osobno Philippe, Attal albo Christine Lagarde, podczas gdy Retailleau osiągał od 5 do 6 proc. Badanie objęło 1164 zarejestrowanych wyborców; po ważeniu efektywne podstawy tych wariantów liczyły od 883 do 899 osób, a podany orientacyjny margines przy wyniku 10 proc. wynosił około dwóch punktów. Szczegółowe rozróżnienie konfiguracji przedstawia analiza sondażu Cluster17 z Christine Lagarde.
Nie należy łączyć wyników różnych pracowni w jedną linię punktowego wzrostu. Można jednak zauważyć powtarzający się obraz silniejszej pozycji Lisnarda wobec Retailleau. Właśnie ta powtarzalność nadaje jego awansowi znaczenie wykraczające poza pojedynczy nagłówek. Mer Cannes staje się politykiem, którego wynik trzeba uwzględnić przy rozważaniu każdej szerszej koalicji prawicy i centrum.
Kim jest David Lisnard, którego kandydatura nabiera takiego znaczenia? To mer Cannes od 2014 roku, przewodniczący Stowarzyszenia Merów Francji i lider Nouvelle Énergie. W autorskim tekście „Jak odnowić funkcjonowanie instytucji V Republiki?”, napisanym dla „Wszystko co Najważniejsze”, przedstawia program uproszczenia prawa, decentralizacji oraz zwiększenia odpowiedzialności administracji. Jego drogę do szerszej rozpoznawalności i rolę mediów społecznościowych opisaliśmy w analizie „David LISNARD wychodzi poza Instagram i zmienia układ sił na prawicy”.
Prawybory zależą również od zachowania wyborców
Wzrost Lisnarda zmienia stawkę rozmów o wspólnym kandydacie. Według relacji „Journal du Dimanche” przedstawiciele Attala, Retailleau i Lisnarda pracują nad prawyborami w styczniu, podczas gdy Philippe pozostaje przeciwny tej formule. Dla mera Cannes byłaby to możliwość przełożenia rosnącego poparcia na pozycję wobec polityków dysponujących większym zapleczem partyjnym lub doświadczeniem rządowym. Dla jego rywali oznaczałaby konieczność poddania własnego przywództwa wspólnemu sprawdzianowi.
Przepływy pokazane przez Ifop wyjaśniają, dlaczego samo porozumienie przywódców nie wystarczy. Przy braku kandydatury Attala 52 proc. jego wyborców wskazuje Philippe’a, a 23 proc. Lisnarda. Bez Retailleau, w wariancie nieobejmującym Attala, jego zwolennicy dzielą się między Lisnarda, Le Pen i Philippe’a w proporcjach 39, 33 i 28 proc. Wycofanie polityka może więc wzmacniać również konkurenta spoza planowanego porozumienia.
To istotne dla oceny szans wspólnej kandydatury. Dodanie wyników Philippe’a, Attala, Lisnarda i Retailleau nie daje wiarygodnej odpowiedzi na pytanie o poparcie dla zwycięzcy prawyborów. Część wyborców może wybrać Le Pen, inną ofertę polityczną albo powstrzymać się od głosu. O powodzeniu porozumienia zdecydują zarówno procedura, jak i program oraz zdolność zwycięzcy do utrzymania wyborców przegranych kandydatów.
Dług publiczny staje się ważnym tematem kampanii
Oryginalne badanie rozszerza obraz rywalizacji o hierarchię problemów. Za rozstrzygające dla własnego głosu badani najczęściej uznają zdrowie, wskazywane przez 79 proc., siłę nabywczą i wynagrodzenia przez 75 proc. oraz bezpieczeństwo przez 70 proc. Redukcję długu publicznego wymienia 61 proc., o 21 punktów więcej niż w październiku 2021 roku. Pytanie pozwalało przypisywać takie znaczenie wielu sprawom, więc te odsetki nie tworzą podziału sumującego się do stu.
W elektoracie Lisnarda dług uznaje za rozstrzygający aż 87 proc. badanych. Można to odczytywać jako korzystny kontekst dla kandydata budującego przekaz wokół reformy państwa i kontroli wydatków. Pozostaje jednak pytanie, czy przekona również ludzi, którzy obawiają się pogorszenia dostępu do usług publicznych. Poszerzenie poparcia będzie wymagało pokazania związku między oszczędnościami a codziennym doświadczeniem obywateli.
Osobną kwestią pozostaje zdolność wygrywania drugiej tury. Raport Elabe dla BFMTV i „La Tribune Dimanche”, opublikowany 14 listopada, daje Le Pen 68,5 proc. przeciw Mélenchonowi oraz po 55 proc. przeciw Philippe’owi i Glucksmannowi. Wyniki te dotyczą odrębnego badania hipotetycznych finałów; prezentacja Ifop z 18 listopada przedstawia pierwszą turę i nie zawiera nowych pojedynków drugiej. Znaczenie tej różnicy oraz trwałość deklaracji wyborczych omawia analiza listopadowego Elabe.
Przed francuską prawicą i centrum stoi więc jednocześnie zadanie wyłonienia reprezentanta oraz zbudowania wokół niego wystarczająco szerokiego poparcia. Lisnard wchodzi w ten etap rozmów ze znacznie mocniejszej pozycji, lecz nadal pozostaje za dwoma pierwszymi miejscami. Kolejne pomiary pokażą, czy jego awans zmieni także rywalizację o finał, czy przede wszystkim układ sił wewnątrz własnego obozu. Wyniki poszczególnych pracowni i wcześniejsze fale gromadzimy w zestawieniu sondaży wyborów prezydenckich we Francji 2027.
Arkadiusz Jordan
Paryż



