Pora na dialog

Wielka szansa stojąca przed politykami to pokazać wartość dobra wspólnego i z szacunkiem zaprosić wszystkich, także adwersarzy, do jego budowania – twierdzi abp Adrian GALBAS SAC w rozmowie z ks. Łukaszem PIOTROWSKIM

Ks. Łukasz PIOTROWSKI: Jakie konkretnie inicjatywy zamierza podjąć Episkopat, aby pomóc w zakończeniu sporu wokół Trybunału Konstytucyjnego?

Abp Adrian GALBAS SAC: W komunikacie po spotkaniu Rady Stałej Konferencji Episkopatu Polski powiedzieliśmy jasno, że jesteśmy gotowi, by konkretnie pomóc w znalezieniu drogi do zgody. Na razie jest tak, że nawet jeśli ktoś ma jakąś spójną propozycję, to druga strona ją odrzuca, bo nie ona ją wymyśliła. Chodziłoby więc o to, by przy wspólnym stole znaleźć takie rozwiązanie, które każdy uzna za swoje.

Z tego, co wiem, oferta pomocy spotkała się z zainteresowaniem, ale to na razie tyle. Nie pojawiły się jeszcze żadne zaproszenia do rozmowy.

– Do czego w obecnej sytuacji Kościół wzywa wierzących katolików?

– Pierwszym zadaniem Kościoła jako wspólnoty ludzi wierzących jest zawsze modlitwa i dziękuję tym wszystkim, którzy, nawet bez zachęty biskupów, modlą się dużo, szczerze i wiernie. Po drugie, prosimy o post ofiarowany w intencji pokoju w naszej Ojczyźnie. Po trzecie zaś prosimy, by wszyscy, także ludzie demonstrujący na ulicach, schłodzili nieco emocje. W nerwach można powiedzieć gwałtowne i nieprzemyślane słowa, z których potem niełatwo się wycofać i które utrudniają porozumienie.

Do tego wszystkiego, albo przed tym wszystkim, potrzeba wewnętrznej gotowości do pojednania i zgody. Czasem można mieć wrażenie, że nie chodzi tu o rozwiązanie konfliktu, tylko o jego podgrzewanie. Czyli: w kółko gońmy króliczka, ale nigdy go nie złapmy.

– Jak ocenia Ksiądz Arcybiskup obecną sytuację i czy widzi drogi wyjścia z niej?

– To, co mamy teraz, narasta od kilkunastu, a nawet kilkudziesięciu lat. To już nie jest smutne, ale dramatyczne, że żyjemy w społeczeństwie tak skonfliktowanym. Podziały sięgają rodzin, relacji przyjacielskich, niszcząc wszystko z siłą tsunami. O podziałach na scenie politycznej nie ma nawet co wspominać, bo każdy je widzi.

W tak podzielonym społeczeństwie coraz trudniej odnaleźć perspektywę dobra wspólnego, która musi być tutaj podstawowa. Najczęściej jest ono rozumiane jako „dobro moje”, np. dobro partii, którą reprezentuję, lub światopoglądu, który wyznaję.

Bardzo ważne i trudne zadanie ma teraz do wykonania polska klasa polityczna. Ale też staje przed nią wielka szansa. Ta szansa polega na tym, żeby pokazać wartość dobra wspólnego i z szacunkiem zaprosić wszystkich, także adwersarzy, do jego budowania. Czy politycy chcą być mężami stanu, czy tylko politycznymi graczami? Mąż stanu musi widzieć dalej niż tylko po horyzont własnych, partykularnych i siłą rzeczy bardzo ograniczonych interesów. Dla niego dobro wspólne nie jest wyświechtanym cytatem z konstytucji. Polityczny gracz zaś jest cynikiem, celem jego działań są jedynie najbliższe wybory, a potem – gdy już wygra – delektowanie się władzą.

– Brakuje nam dziś dialogu. Jak go dziś prowadzić, by spełnić wymagania sprawiedliwości?

– Sama zgoda na dialog już jest aktem sprawiedliwości. Dialog jest czymś fundamentalnie innym niż monolog. W monologu liczy się tylko moje zdanie. Chodzi wtedy przede wszystkim o to, by to moje zdanie zostało wypowiedziane, a nawet wykrzyczane. Słowo wykrzyczane zaś bardzo rzadko zostaje przyjęte i znów każdy idzie w swoją stronę, wściekły dodatkowo na tamtego. W dialogu dzielę się swoim punktem widzenia, ale chcę wysłuchać także ciebie, tego, co ty masz mi do powiedzenia. Tu zaczyna się dyskusja, a z niej wynika kompromis.

– W większości mediów jedno z pierwszych pytań brzmi: kto zawinił? Czy wobec tego mamy szansę pójść dalej?

– Na pewno nie powiem kto, zwłaszcza że sprawy nie są czarno-białe i nikt nie ma tu całkowicie czystych rąk. Tym bardziej czas na opamiętanie i pojednanie.

Rozmawiał ks. Łukasz Piotrowski
Tekst pierwotnie ukazał się w 1092 numerze tygodnika „Idziemy” [LINK]