Cezary 2026. Kto odebrał najważniejsze francuskie nagrody filmowe?

„L’Attachement” w reżyserii Carine Tardieu został uznany za najlepszy film edycji Cezarów 2026 – najbardziej prestiżowych francuskich nagród filmowych. Cezara za reżyserię przyznano Richardowi Linklaterowi za film „Nowa Fala”. Nagrody wręczono wieczorem 26 lutego 2026 r. w Paryżu.

Cezary 2026

.„L’Attachement” to historia 50-letniej kobiety, singielki z wyboru, której życie zmienia się radykalnie, gdy mimo swej woli zostaje wciągnięta w życie sąsiada, młodego wdowca z dwójką dzieci. Film Carine Tardieu zdobył łącznie trzy statuetki. Otrzymał Cezara za najlepszy scenariusz adaptowany – reżyser filmu przeniosła na ekran, wraz z Raphaelem Moussafirem i Agnes Feuvre, powieść „L’intimite” Alice Ferney. Za drugoplanową rolę kobiecą w „L’Attachement” wyróżniona zaś została Vimala Pons.

Faworyt edycji 2026, film „Nowa fala”, czarno-biały hołd dla francuskiej Nowej Fali, nominowany był w 10 kategoriach. Zdobył cztery nagrody, w tym za reżyserię. Linklater nie był obecny na ceremonii, nagrodę odebrał Guillaume Marbeck, który w filmie wcielił się w postać reżysera Jean-Luca Godarda. „Nowa fala” triumfowała również w kategoriach: kostiumy (Pascaline Chavanne), zdjęcia (David Chambille) i montaż (Catherine Schwartz).

Cezara dla najlepszej aktorki otrzymała Lea Drucker za kreację w filmie „Sprawa osobista”; to drugi Cezar w karierze aktorki. Laurent Lafitte za rolę w filmie „Najbogatsza kobieta świata” został nagrodzony w kategorii najlepszy aktor. Pierre Lottin zdobył Cezara za najlepszą drugoplanową rolę męską w „Obcym” (reż. Francois Ozon), adaptacji kultowej powieści Alberta Camusa.

„Nino” – najlepszy debiut filmowy „francuskich Oscarów”

.Za najlepszy debiut uznano „Nino” (reż. Pauline Loques) – opowieść o młodym człowieku, który dowiaduje się, że ma raka gardła i podczas trzech dni w Paryżu musi zmierzyć się ze swą śmiertelnością, przeanalizować swoje relacje i znaleźć odwagę, by powiedzieć bliskim o diagnozie. Za rolę w tym filmie, w kategorii aktorskiej nadziei za rolę męską, nagrodzony został Theodor Pellerin. Jest pierwszym aktorem z Quebecu, który zdobył to wyróżnienie. W kategorii aktorskiej nadziei za rolę kobiecą uhonorowano Nadię Melliti za kreację w filmie „Młodsza siostra”. Nadia Melliti zdobyła nagrodę za tę rolę również na 78. festiwalu w Cannes w maju 2025 roku.

Za najlepszy scenariusz oryginalny nagrodzony został film „Un ours dans le Jura”, którego scenarzystami są Franck Dubosc i Sarah Kaminsky. „Le chant des forets” w reżyserii Vincenta Muniera to najlepszy w 2026 roku film dokumentalny. To już drugi Cezar w tej kategorii dla Muniera – w 2022 roku trofeum otrzymał jego film „Duch śniegów”. Podczas tegorocznej edycji „Le chant des forets”, który jest odą do lasów w Wogezach, został też nagrodzony w kategorii najlepszy dźwięk (Romain Cadilhac, Marc Nambard, Olivier Touche i Olivier Goinard).

„Arco” – najlepsza animacja Cezarów 2026

.Najlepszym filmem animowanym został w 2026 roku „Arco” (reż. Ugo Bienvenu), nominowany również do tegorocznych Oscarów. Cezara za najlepszą muzykę oryginalną otrzymał jeden z twórców tego filmu Arnaud Toulon. W kategorii najlepszy film zagraniczny Cezara zdobyła „Jedna bitwa po drugiej” (reż. Paul Thomas Anderson).

„Nieznajomy pod Wielkim Łukiem” w reż. Stephane’a Demoustiera triumfował w kategorii najlepsze efekty wizualne. Cezara wręczono Lise Fischer, która jest pierwszą kobietą nagrodzoną w tej kategorii. Honorowego Cezara odebrał w paryskiej Olympii podczas 51. edycji nagród amerykański aktor Jim Carrey. Przywitany owacjami aktor wygłosił przemówienie po francusku.

Oscarowe schematy

.Na temat tego jakie kryteria kreatywne, fabularne musi spełniać obecnie dany film, aby Amerykańska Akademia Filmowa rozpatrywała jego nominację do Oscara na łamach „Wszystko Co Najważniejsze” pisze Wiesław KOT w tekście „Oscarowe schematy. Jak dostać nagrodę za najlepszy film?„.

„Tu warto przypomnieć, co wiadomo od pierwszych edycji Oscarów. Na jurorów z Amerykańskiej Akademii Filmowej ciągle działa najsilniej ten sam zestaw impulsów. Przede wszystkim – kluczowa postać filmu. Najlepiej, jeżeli jest to osoba uciemiężona, która zmaga się z uprzedzeniami i stereotypami oraz ogólną życiową niedolą. Dobrze, gdy taki znękany bohater jest czarny lub pochodzi z kręgów mniejszości narodowościowych. Ostatnio modne są mniejszości seksualne. Dobrze widziane są też choroby – od zawsze alkoholizm, ostatnio preferowany jest alzheimer. Atutem jest też bycie kaleką lub kobietą poddaną opresji (jurorzy chętnie widzą kobiety na ekranie, ale na czerwonym dywanie – już nie. Pierwsza kobieta – Kathryn Bigelow – nagrodę za reżyserię dostała od tych panów dopiero w roku 2009). To filmowe cierpienie powinno zostać odpowiednio uwznioślone, na przykład poprzez rozmieszczone w fabule aluzje do wielkich dzieł literatury czy do klasyków filmowych. I względy ściśle taktyczne – dobrze, żeby film miał premierę pod koniec roku, za który przydziela się Oscary, bo wtedy jurorzy do stycznia czy lutego roku następnego (ustalenie nominacji) lepiej go zapamiętają”.

.”A wszystko zostało oddane potokiem wizualnych metafor. W filmach Jane Campion – w tym, ale też w słynnym Fortepianie (1993) – strona wizualna obrazu opowiada na równi z fabułą o specyficznych aspiracjach, planach i wyborach kobiet. A te, w imię podkreślania własnej natury, nie boją się podejmować życiowego ryzyka, nawet jeżeli prowadzi ono ku niejasnej przyszłości. Ilustrowała to metafora wizualna, którą kończył się Fortepian: ciało kobiety zanurzone w morskich głębinach, uwięzione na linie przytwierdzonej do jej ulubionego instrumentu opadającego na dno. Z kolei ostatnia sekwencja Portretu damy (1996), utrzymana w tonacji czarno-białej, przypominająca szkic czekający na wypełnienie kolorami, staje się wizualną metaforą kobiecości gotowej na przyjęcie rozmaitych możliwości” – pisze Wiesław KOT.

PAP/Anna Wróbel/MJ