Karol NAWROCKI życiorys. Kim jest, wiek, wykształcenie, rodzina

Karol Nawrocki – życiorys. Kim jest, ile ma lat, jakie ma wykształcenie i jak przebiegała kariera Prezydenta RP, wybranego na tę funkcję 1 czerwca 2025 roku? To pytania, które pojawiają się coraz częściej . Poniżej przedstawiamy najważniejsze informacje o Prezydencie RP oraz jego drodze zawodowej i działalności publicznej.

AKTUALIZACJA: 5 sierpnia 2026 r.

Kim jest Karol Nawrocki?

Karol Nawrocki 1 czerwca 2025 r., w drugiej turze wyborów prezydenckich, został wybrany na urząd Prezydenta RP.

Jest polskim historykiem, urzędnikiem państwowym. Przed wyborem na urząd Prezydenta RP był prezesem Instytutu Pamięci Narodowej. Jego działalność zawodowa przed objęciem najwyższego urzędu w państwie związana była przede wszystkim z badaniami nad historią najnowszą oraz zarządzaniem instytucjami publicznymi.

Jest dziś Karol Nawrocki najważniejszym politykiem regionu, rozwijającym koncepcję porozumienia państw Trójmorza.

Karol Nawrocki – życiorys (najważniejsze informacje)

• data urodzenia: 3 marca 1983
• miejsce urodzenia: Gdańsk
• wykształcenie: historyk, doktor nauk humanistycznych
• zawód: historyk, urzędnik państwowy (Prezydent RP)
• funkcje:
  • dyrektor Muzeum II Wojny Światowej
  • prezes Instytutu Pamięci Narodowej
  • Prezydent RP

Życiorys Karola Nawrockiego

Karol NAWROCKI urodził się 3 marca 1983 r. w Gdańsku w rodzinie Elżbiety i Ryszarda Nawrockich i wychowywał się w robotniczej dzielnicy Gdańska – na Siedlcach.

Ojciec Karola NAWROCKIEGO, Ryszard Nawrocki, urodzony w 1949 roku, był tokarzem. Nie byłoby w tym nic nadzwyczajnego, gdyby nie fakt, że Gdańsk w czasie aktywności zawodowej ojca przyszłego prezydenta RP stał się epicentrum wielkiego ruchu robotniczego, który przeszedł do historii pod nazwą „Solidarność” i zmienił bieg dziejów, torując Polsce drogę do wolności. Ryszard Nawrocki był świadkiem i uczestnikiem tych epokowych wydarzeń – strajków i manifestacji – jako członek NSZZ „Solidarność”.

Życie Karola NAWROCKIEGO rozpoczęło się w mieście naznaczonym wielką historią i w dobie pokojowej rewolucji obywatelskiej w bloku wschodnim. To właśnie w takiej atmosferze ukształtował się jego obraz świata. Później, już w dorosłym życiu, został historykiem z powołania, dokumentującym dzieje Gdańska i Pomorza w zmaganiu wobec totalitarnego reżimu PRL. Jak przyznał podczas ostatniej debaty solo w Końskich, ojciec Ryszard zaszczepił swoim dzieciom miłość do historii przez lekturę prozy Łysiaka. Mama Elżbieta wykonywała zawód introligatorki.

Do 1998 uczył się w Szkole Podstawowej nr 58 w Gdańsku, następnie rozpoczął naukę w IV Liceum Ogólnokształcącym w Gdańsku. W 2002 roku zdał egzamin maturalny. W 2003 r. ukończył, z tytułem specjalisty ds. zarządzania personelem, Policealne Studium Biznesu i Administracji w Gdańsku. 

Karol NAWROCKI studiował historię na Uniwersytecie Gdańskim. Tam uzyskał doktorat z nauk humanistycznych, ukończył studia podyplomowe International MBA in Strategy na Politechnice Gdańskiej.

Tytuł rozprawy doktorskiej Karola NAWROCKIEGO: „Opór społeczny wobec władzy komunistycznej w województwie elbląskim 1976–1989”. Jako pierwszy historyk w Polsce gruntownie zbadał zjawisko przestępczości zorganizowanej w PRL w latach 80. Specjalizuje się także w tematach historii opozycji antykomunistycznej oraz historii sportu.

Lata studenckiej młodości Karola Nawrockiego przypadły na pierwszą dekadę XXI wieku – czas rekordowego bezrobocia, marazmu i exodusu na Zachód jako jedynej alternatywy życiowej dla młodych. Było to doświadczenie pokoleniowe, które naznaczyło generację Polaków urodzonych w latach 80.

Alumn projektu Departamentu Stanu USA International Visitor Leadership Program (IVLP) Członek Rady do Spraw Muzeów i Miejsc Pamięci Narodowej i Rady Biblioteki Narodowego Instytutu Kultury i Dziedzictwa Wsi i Rady Muzeum II Wojny Światowej w Gdańsku.

Życiorys Nawrockiego imponuje poziomem wykształcenia, a przede wszystkim publikacjami naukowymi.

Jest autorem lub współautorem licznych publikacji książkowych oraz kilkudziesięciu artykułów naukowych.

Kariera Karola NAWROCKIEGO – chronologia

• 2009 – Instytut Pamięci Narodowej
• 2017 – Muzeum II Wojny Światowej
• 2021 – prezes IPN
• 2025 – Prezydent RP

Jak Polacy oceniają prezydenturę Karola Nawrockiego?

Objęcie urzędu Prezydenta RP sprawiło, że Karol Nawrocki przestał być oceniany wyłącznie przez pryzmat swojego życiorysu, działalności historycznej czy pracy w Instytucie Pamięci Narodowej. Coraz częściej przedmiotem zainteresowania staje się sposób sprawowania przez niego najwyższego urzędu w państwie. To właśnie dlatego badania opinii publicznej prowadzone po pierwszym roku prezydentury stanowią ważne uzupełnienie biografii, pokazując nie tylko drogę życiową, lecz także społeczną ocenę jego działalności.

Badanie CBOS przeprowadzone rok po wyborach prezydenckich pokazało wyjątkowo wyraźny podział opinii. Po 39 proc. respondentów zalicza się do grona entuzjastów i krytyków prezydentury Karola Nawrockiego, natomiast 22 proc. badanych formułuje oceny pośrednie. Respondenci najczęściej przypisują prezydentowi stanowczość, konsekwencję w realizacji własnych przekonań oraz przywiązanie do tradycji i wartości narodowych. Jednocześnie największe zastrzeżenia dotyczą relacji z rządem oraz zdolności do pełnienia funkcji arbitra ponad politycznymi podziałami.

Tak wyraźna polaryzacja pokazuje, że Karol Nawrocki należy do tych prezydentów, których działalność wywołuje silne emocje zarówno wśród zwolenników, jak i przeciwników. Jednocześnie sprawia to, że pytanie „jakim prezydentem jest Karol Nawrocki?” staje się równie często wyszukiwane jak wcześniejsze pytania dotyczące jego życiorysu, wykształcenia czy kariery zawodowej.

Karol NAWROCKI życiorys zborny i wciąż świadomie do przodu

Karol NAWROCKI zajął się popularyzacją historii, w tym przywracania pamięci o polskich bohaterach narodowych wymazywanych z kart historii, bądź popadających w zapomnienie.

Poświęcił temu kilkanaście lat życia. Jest autorem wielu publikacji opowiadającej polską historię światu m.in. w „The Chicago Tribune” w USA, w „L’Opinion” we Francji, w Polsce zaś m.in. „Wszystko co Najważniejsze”. Był ekspertem programu historycznego TVP3 Gdańsk „W świetle prawdy” oraz „Wojna i Pamięć”. 

Wspólnie z MSZ zainicjował oraz koordynował realizację międzynarodowego projektu wystawienniczego „Fighting and Suffering”, który w ponad 160 miejscach na całym świecie zaprezentował dzieje Polski i Polaków podczas II wojny światowej.

To dzięki Karolowi NAWROCKIEMU, świat coraz lepiej zna prawdę historyczną o Polsce, nie ma obawy, że się przejęzyczy przy „niemieckich obozach śmierci”.

Karol NAWROCKI szef najważniejszych instytucji polskiej pamięci historycznej: Muzeum II Wojny Światowej oraz Instytutu Pamięci Narodowej

Z Instytutem Pamięci Narodowej Karol NAWROCKI jest związany od 2009 r., kiedy to został pracownikiem gdańskiego oddziału IPN. W 2014 r. awansował na Naczelnika Oddziałowego Biura Edukacji Publicznej IPN – miał pod sobą prace zespołu naukowo-edukacyjnego na obszarze województwa pomorskiego, kujawsko-pomorskiego oraz warmińsko-mazurskiego.

W oddziale IPN w Gdańsku Karol NAWROCKI był szczególnie zainteresowany wzmacnianiem i propagowaniem wiedzy oraz pamięci dotyczącej żołnierzy wyklętych z tego województwa. Przewodniczył Koalicji na Rzecz Pamięci Żołnierzy Wyklętych w Gdańsku, a także był jednym z inicjatorów nazwania jednej z ważniejszych tras oddanej do użytku w 2012 r. w Gdańsku – Aleją Żołnierzy Wyklętych. Karol NAWROCKI współorganizował też uroczysty pogrzeb państwowy Danuty Siedzikówny „Inki” i Feliksa Selmanowicza „Zagończyka”.

Na kilka lat rozstał się z IPN w 2017 r., kiedy to wybrano go na dyrektora Muzeum II Wojny Światowej w Gdańsku. Kierował tym muzeum do 2021 r. wzbogaciając je o kilkanaście nowych gablot i instalacji przedstawiający historię np. rotmistrza Witolda Pileckiego, rodziny Ulmów, kaźni duchownych w obozach koncentracyjnych itp.

28 maja 2021 Sejm większością głosów wybrał Karola NAWROCKIEGO na prezesa Instytutu Pamięci Narodowej – Komisji do Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu. Taką samą decyzję podjął 23 lipca 2021 Senat – od tego momentu Karol NAWROCKI sprawuje urząd prezesa tej organizacji. Jeszcze tego samego dnia złożył ślubowanie przed Sejmem na prezesa IPN oraz przestał być dyrektorem Muzeum II Wojny Światowej w Gdańsku.

Jako prezes IPN Karol NAWROCKI dużą wagę przykłada do upamiętniania polskich bohaterów, którzy wsławili się w walkach niepodległościowych, czy działalności antykomunistycznej. „Niezależnie od tego, jakie barwy polityczne przebierał nasz polski bohater narodowy, jesteśmy zobowiązani, aby dbać o jego pamięć. IPN w swojej misji nie rozpoznaje, nie zagłębia się w politykę, tylko czci polskich bohaterów”. „Na każdym kroku wśród bohaterów, o których pisze Instytut Pamięci Narodowej, są antykomunistyczni socjaliści, są narodowcy, są ludowcy, są państwowcy” – mówił w 2021 r. w rozmowie z TVN Karol NAWROCKI.

Karol NAWROCKI życiorys sprawdzony

Podczas procedury sprawdzającej otrzymał dostęp do informacji niejawnych, bo ustalono nieskazitelną osobowość Karola NAWROCKIEGO i uzyskał najwyższy stopień dostępu –  do poziomu informacji ściśle tajnych.

Trzy razy przeszedł Karol NAWROCKI bardzo drobiazgową, wieloetapową procedurę sprawdzająca Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Sprawdzenia były powtarzane za każdym razem gdy Karol NAWROCKI wchodził na kolejne etapy kariery zawodowej związane z koniecznością dostępu do materiałów o coraz wyższej klauzuli tajności.

Poza najprostszym sprawdzeniem z dopuszczeniami do tajemnic państwowych, Karol NAWROCKI w związku z realizacjami zagranicznymi Instytutu Pamięci Narodowej uzyskał też najwyższe stopnie dopuszczenia do tajemnic państwowych, w tym klauzulowanych. Nie byłoby to możliwe przy wątpliwościach, czy to natury obyczajowej, finansowej, bądź niepokojących relacji z przeszłości bądź teraźniejszości.

ABW kilkakrotnie, pod różnymi rządami, sprawdziła bardzo dokładnie zasoby finansowe, mieszkania (w tym 28 m2 mieszkania zajmowanego przez człowieka spoza jego rodziny), wszelkie kontakty Karola NAWROCKIEGO z osobami niepożądanymi w obszarze bezpieczeństwa państwa. 

Nie znaleziono żadnych przeciwskazań dla dopuszczenia go do najwyższego poziomu tajemnic państwowych. Karol NAWROCKI jest także dopuszczony do najwyższego stopnia tajemnic NATO.

Karol NAWROCKI na liście Kremla. Wróg państwowy pierwszej kategorii

Wyjątkowo aktywne działania podejmowane przez prezesa IPN Karola NAWROCKIEGO mające na celu dekomunizację polskiej przestrzeni publicznej spotkały się z oburzeniem Kremla. Życiorys Nawrockiego ten element wskazuje, łącząc z działaniami, które podejmował przez cały okres prezesury w IPN.

Na początku 2022 r., po agresji Federacji Rosyjskiej na Ukrainę Karol NAWROCKI jako prezes IPN zwrócił się z apelem do władz samorządowych o usunięcie sowieckich obiektów propagandowych, reliktów komunistycznego zniewolenia obecnych w polskiej przestrzeni publicznej. Od tego czasu IPN współpracując z samorządowcami usunął 42 z 60 sowieckich obiektów propagandowych.  „Pomniki ku chwale wyzwolicieli z Armii Czerwonej to pomniki kłamstwa i symbole systemu, którego duch jest widoczny w obecnych działaniach Rosji” – mówił Karol NAWROCKI. 

Te działania spotkały się z wrogą reakcją Kremla. Karol NAWROCKI trafił na listę osób ściganych przez rosyjską prokuraturę. Grozi mu do 5 lat więzienia. Przewodniczący Komitetu Śledczego Federacji Rosyjskiej Aleksander Bastrykin ostatnio poinformował o wzmożeniu działań karnych wobec osób usuwających obiekty sowieckiej propagandy z przestrzeni publicznej. 

Aleksandr Bastrykin powiedział, że rozpoczęły się śledztwa w sprawie niszczenia pomników radzieckich za granicą. „Ważne jest, aby nasza reakcja była widoczna nie tylko dla Rosjan, ale także dla międzynarodowej publiczności” – deklarował przedstawiciel władz na Kremlu. Kreml bada obecnie 171 przypadki demontowania pomników, któete popełniono w 15 krajach europejskich, w szczególności na Łotwie, Litwie, w Estonii, na Ukrainie, w Polsce, Niemczech, Czechach, Grecji, Bułgarii i Rumunii. 

„Już 253 cudzoziemców zostało oskarżonych zaocznie, z których większość to urzędnicy” – poinformował przewodniczący Komitetu Śledczego Federacji Rosyjskiej.

Karol NAWROCKI sportowiec i człowiek walki

W barwach RKS Stoczniowiec w 2004 wywalczył 1-sze miejsce w Strefowym Turnieju pięściarskim o Puchar Polski dla juniorów w wadze 91 kg. Następnie był kapitanem drużyny piłkarskiej Ex Siedlce Gdańsk.

Zajmował się resocjalizacją przestępców m. in. prowadząc zajęcia w zakładach karnych, a jako sportowiec spotykał osoby karane, np. na salach bokserskich.

Siła, odporność, opanowanie. Być może te elementy zaważyły, dlaczego właśnie Karol NAWROCKI został kandydatem na Prezydenta RP popartym przez największą partię opozycyjną. „Te wybory to nie jest żadna polityczna gra. To jest  wojna dwóch systemów.  Śmiertelnie niebezpieczna dla nas wszystkich. I na taką wojnę może pójść tylko ktoś silny i odważny, ktoś, kto się  nie cofnie i nie ustąpi.  Ktoś kto przyjął w życiu niejeden cios. I taki jest Nawrocki. Właśnie ktoś taki jak on” – przekonywali jego zwolennicy w ostatnich dniach przed wyborami, prezentując jego sylwetkę.

Karol NAWROCKI apolityczny urzędnik, nienależący do żadnej partii politycznej

Karol NAWROCKI wielokrotnie podkreślał, iż jego organizacja ma charakter apolityczny. „Instytut Pamięci Narodowej jest częścią infrastruktury państwa polskiego, ale nie jest częścią administracji rządowej. Robimy swoje niezależnie od tego, jaki jest rząd i jacy politycy w nim zasiadają” – mówił Karol NAWROCKI w rozmowie z portalem Interia.pl. „Praca IPN to nie tylko szukanie miejsc pochówku ofiar zbrodni komunistycznych, ale także kwestie lustracyjne, naukowe, badawcze, edukacyjne czy opieka nad 93 kilometrami akt (…) Pokazujemy, że nie jesteśmy tylko instytutem pamięci narodowej, ale jesteśmy też instytutem przyszłości narodowej i prowadzimy szereg działań edukacyjnych” – mówił Karol NAWROCKI.

W jego przekonaniu jednym z największych przełomów związanych z powstaniem Instytutu Pamięci Narodowej było to, iż wreszcie wtedy zaczęto bardziej szczegółowo badać ofiary reżimu komunistycznego w Polsce. „Utworzenie IPN było przełomowe choćby w tym sensie, że powstała instytucja niejako poświęcona wszystkim pokrzywdzonym przez system komunistyczny. To im stawiamy pomniki, wręczamy odznaczenia, ich anonimowe groby odnajdujemy. Niestety u schyłku roku 2023 wciąż mamy też w polskiej przestrzeni publicznej pewne relikty komunizmu – choćby propagandowe obiekty ku czci Armii Czerwonej. Dużą część z nich udało się usunąć w ostatnich kilkunastu miesiącach, po moim apelu skierowanym w tej sprawie do samorządów. Pracujemy nad tym, by dokończyć ten proces” – mówił Karol NAWROCKI na początku 2024 r.

Karol NAWROCKI przez całą swoją karierę był apolitycznym urzędnikiem, nienależącym do żadnej partii politycznej. Startując na Prezydenta RP został zgłoszony przez Komitet Obywatelski Poparcia Karola NAWROCKIEGO zainicjowany przez prof. Andrzeja Nowaka, wybitnego polskiego historyka, Kawalera Orderu Orła Białego.  Na liście Komitetu Poparcia Karola NAWROCKIEGO 2025 r. znalazło się ponad tysiąc nazwisk naukowców, artystów, dyplomatów, przedsiębiorców, samorządowców [TU LINK].

Karol NAWROCKI nie zapisał się ani do PiS, ani do innej partii politycznej.

Marta NAWROCKA Pierwsza Dama

Żona Karola NAWROCKIEGO, Marta NAWROCKA związała swoją drogę zawodową ze służbami zajmującymi się zwalczaniem przestępczości skarbowej i gospodarczej. Od 18 lat pracuje w służbie celnej, która po 2017 roku została włączona do nowo utworzonej Krajowej Administracji Skarbowej.

Marta NAWROCKA w KAS zajmuje się kontrolą przemysłu naftowego i spirytusowego oraz zwalczaniem nielegalnego hazardu. Jak zauważyła Agata Jagodzińska, funkcjonariuszka KAS i działaczka związkowa, praca Marty NAWROCKIEJ w dziale kontroli rynku „wiąże się z udziałem w wielu realizacjach, w tym w siłowych wejściach do lokali z nielegalnymi automatami do gry, zatrzymaniach, konwojowaniu przestępców i stawianiu im zarzutów”. Dodaje również, że Marta NAWROCKA jest przeszkolona nie tylko w obsłudze broni palnej, lecz także w technikach interwencji.

Służba, do której należy Marta NAWROCKA – Krajowa Administracja Skarbowa – to instytucja, którą wielu kojarzy z „walką z mafią VAT-owską” czy „domknięciem luki VAT”. KAS zyskała rozgłos dzięki skutecznej ofensywie przeciw mafiom podatkowym. W latach 2015–2023, w okresie pracy Marty NAWROCKIEJ w służbach celno-skarbowych, luka VAT w Polsce zmniejszyła się z 24% do niecałych 5%. Dzięki efektywności formacji z którą zawodowe swe życie związała Marta NAWROCKA wpływy z VAT w latach 2016–2023 wzrosły o 163,2 mld zł, czyli o 132,5%.

Na przestrzeni lat, w których Marta NAWROCKA służyła w formacjach celno-skarbowych, instytucja ta stała się nowoczesną i profesjonalną strukturą, która wykorzystuje zaawansowane narzędzia analityczne i cyfrowe w walce z przestępczością skarbową oraz skutecznie zabezpiecza dochody budżetowe – przeznaczane m.in. na naszą ochronę zdrowia, edukację i obronność.

Tajemnice Karola NAWROCKIEGO: rodzina

Tajemnica rodzinna Karola NAWROCKIEGO, której nie chciał długo wyjaśnić. Zmuszony przez polityków drugiej strony i sprzyjających im dziennikarzy postanowił wyjaśnić tę kwestię podczas spotkania z wyborcami w Bielsku-Białej. 

Poniżej zapis in extenso (odpowiedź o stosunek Karola NAWROCKIEGO do aborcji i eutanazji):

„Jestem katolikiem.
Jestem chrześcijaninem.
Jestem członkiem Kościoła katolickiego. 
Jestem za życiem od poczęcia do naturalnej śmierci, to jest dla mnie naturalne. 

Moja historia rodzinna mnie do tego zobowiązuje. Może tu, w Bielsku Białej fragment tej historii opowiem.  

Jestem ojcem wspaniałego syna, Daniela, który ma 21 lat, którego bardzo kocham, bez którego nie wyobrażam sobie życia, który mnie kocha też. Wychowuję go od drugiego roku życia. Nie jest on moim biologicznym synem, ale zapominam często o tym, bo nie znam innego życia, niż z Danielem, a on nie zna innego ojca jak ja.

Mamy świadomość w moim rodzinnym domu, że Daniel żyje za sprawą głebokiej odporności psychicznej, poświęcenia i gotowości jego młodej wówczas mamy do tego, aby go urodzić i żeby życie wygrało. Więc ta sytuacja w pewien sposób mnie buduje osobiście.

Jestem natomiast przeciwny ideologicznej wojnie na ulicach polskich miast. To są tak delikatne sprawy i dotyczą kwestii tak fundamentalnych, że najgorsze co by się mogło stać w Polsce to powtórzenie wychylonych wahadeł sprzed kilku lat. To jest na równi niepokojąca jak i to, że dzieją się zamachy na ludzkie życie. 

To jest mój pogląd, którym się z państwem dzielę. To jest moja etyka, mój poczucie chrześcijańskie. 

Aby było jasne, w życiu chrześcijańskim nie robię z siebie anioła. My upadamy i wstajemy, w naszym życiu. I to jest fundament życia chrześcijańskiego. Bo Pan Bóg, Pan Jezus są miłosierni i rozumieją, że się wierzy, kocha, przeprasza za grzechy, to jest się coraz bliżej Pana. Upada się i się wstaje.

Jestem za życiem, ale przeciw ideologicznej wojnie na ulicach polskich miast”.

Daniel Nawrocki. Syn podporą w kampanii wyborczej

Daniel Nawrocki należy do pokolenia Z, które zastało Polskę już w lepszej kondycji niż roczniki lat 80. i nie miało na starcie wdrukowanej kliszy „gorszego Europejczyka”, który musi zasłużyć na szacunek tych z Zachodu.

Jak sam opisuje: „Tata pojawił się w naszym życiu jak promień słońca – najpierw jako „Karol”, czy „wujek”, a w końcu Tata. To on zabrał mnie na pierwszy mecz piłkarski, na pierwsze wakacje z Mamą, na pierwszą wycieczkę za granicę. W końcu zaprosił nas do siebie, i choć zamieszkaliśmy we trójkę w jednym pokoju, to był początek naszej rodziny.

Pamiętam, jak znalazł ulotkę o zajęciach z judo niedaleko naszego domu. Miałem 7 lat, a on zachęcił mnie, żebym spróbował. Chodziłem na treningi przez sześć lat, a Tata był na każdym turnieju, kibicował i przeżywał moje walki bardziej niż ja. Śmiał się, że to dla niego większy stres niż jego własne mecze piłkarskie czy amatorskie walki bokserskie sprzed lat.

To Tata pokazał mi, czym jest patriotyzm. Opowiadał o polskich bohaterach, takich jak Rotmistrz Pilecki czy Żołnierze Niezłomni, którzy stali się moimi idolami. Dzięki niemu nauczyłem się, co to miłość do ojczyzny, pomoc słabszym i odwaga.”

Karol NAWROCKI Prezydentem Polski

Karol NAWROCKI w wyborach prezydenckich w Polsce w 2025 r. zwyciężył z wynikiem 50,89 proc. Jego kontrkandydat Rafał TRZASKOWSKI uzyskał 49,11 proc. głosów.

Jak wynika z danych Państwowej Komisji Wyborczej, Karol NAWROCKI w II turze wyborów zdobył 10 mln 606 tys. 877 głosów, na Rafała TRZASKOWSKIEGO zagłosowało 10 mln 237 tys. 286 wyborców.

O zwycięstwie Karola NAWROCKIEGO zadecydowało 369 591 głosów przy frekwencji w drugiej turze: 71,63 proc.

Wydano 21 mln 33 tys. 457 ważnych kart do głosowania. Uprawnionych do głosowania było 29 mln 363 tys. 722 osoby.

Pierwszy rok prezydentury Karola Nawrockiego

Zwycięstwo wyborcze z 1 czerwca 2025 r. otworzyło nowy rozdział w życiorysie Karola Nawrockiego, lecz dopiero pierwszych dwanaście miesięcy urzędowania pokazało, jak zamierza korzystać z otrzymanego mandatu. Po historyku, dyrektorze muzeum i prezesie Instytutu Pamięci Narodowej pojawił się polityk wykonujący najważniejsze konstytucyjne prerogatywy, uczestniczący w zarządzaniu bezpieczeństwem i reprezentujący Polskę podczas rozmów z najważniejszymi światowymi przywódcami. Prezydentura nie oznaczała zatem zerwania z wcześniejszym doświadczeniem, ale przeniesienie charakterystycznych dla niego tematów pamięci, państwowej podmiotowości i instytucjonalnej sprawności na znacznie szerszy poziom.

Karol Nawrocki został zaprzysiężony 6 sierpnia 2025 r. i w pierwszym wystąpieniu przed Zgromadzeniem Narodowym zapowiedział pracę na rzecz Polski suwerennej, bezpiecznej, praworządnej, normalnej i dostatniej. Równocześnie podkreślał znaczenie wielkich inwestycji oraz potrzebę odbudowania zdolności państwa do planowania poza jedną kadencję parlamentu. Pierwsza rocznica pozwala już sprawdzić, które z tych zapowiedzi przybrały postać projektów, decyzji lub działań międzynarodowych.

Jak aktywny był urząd w pierwszych dwunastu miesiącach?

Oficjalny bilans prawny obejmuje 22 inicjatywy ustawodawcze przygotowane przez prezydenta, 255 ustaw przyjętych jego podpisem oraz 41 decyzji o odmowie podpisu. Oznacza to, że ponad osiem na dziesięć ustaw rozstrzygniętych w dwóch podstawowych trybach zostało zaakceptowanych, mimo że opinia publiczna często koncentrowała uwagę na wetach. Liczba własnych projektów potwierdza natomiast, że Pałac miał działać jako autor programu, a nie jedynie ostatni etap procedury rozpoczynającej się w rządzie lub Sejmie.

Praca urzędu obejmowała również tysiące decyzji personalnych i czynności zapewniających ciągłość państwa. Karol Nawrocki powołał 455 sędziów i asesorów, nadał 596 tytułów profesora oraz rozpatrzył 61 spraw zakończonych przyznaniem polskiego obywatelstwa. Około 90,5 tys. odznaczeń wręczonych w imieniu prezydenta, w tym wyróżnień za długoletnią służbę i wspólne życie małżeńskie, pokazuje skalę obowiązków wykonywanych poza najbardziej widocznym nurtem polityki.

Pierwszy rok przyniósł także 29 podróży zagranicznych. W Polsce prezydent podejmował 13 głów państw lub szefów rządów, a ambasadorowie 26 krajów przekazali mu dokumenty rozpoczynające ich oficjalną misję. W relacjach wojskowych i mundurowych przeprowadził 40 awansów na stopnie generalskie, mianował 6176 nowych oficerów i wyróżnił 96 przedstawicieli służb odpowiadających za wywiad, kontrwywiad oraz bezpieczeństwo państwa.

Jak program wyborczy został przełożony na projekty ustaw?

Pierwszy dokument ustawodawczy został podpisany następnego dnia po zaprzysiężeniu. Inicjatywa „TAK! dla CPK” miała przywrócić Centralnemu Portowi Komunikacyjnemu szeroki wymiar kolejowy i objąć siecią transportową również miasta średniej wielkości. Dnia 8 sierpnia prezydent przedstawił projekt podatkowy dla rodziców co najmniej dwojga dzieci, a 9 sierpnia wystąpił z ustawą zabezpieczającą państwową ziemię rolną.

Do końca sierpnia gotowe były trzy następne propozycje. Dotyczyły utrzymania osłon przed wzrostem cen energii, nowych warunków pomocy dla obywateli Ukrainy i stworzenia funduszu finansującego technologie o strategicznym znaczeniu. Szybkość ich przygotowania wskazywała, że podstawowe projekty powstawały już przed objęciem urzędu i miały pokazać ciągłość między kampanią a początkiem kadencji.

Jesienią Pałac Prezydencki zajął się między innymi zwalczaniem publicznego propagowania banderyzmu, zasadami nadawania obywatelstwa, rozwojem portów morskich, emeryturami, rachunkami za prąd, ruchem drogowym, Funduszem Medycznym i ochroną zwierząt. W następnym roku do tego zestawu doszły regulacje dla górnictwa węgla kamiennego, skrócenia czasu oczekiwania na rozstrzygnięcie sądowe, finansowania obronności, postępowania karnego, zachowania rolnej funkcji wsi, rynku kryptoaktywów i świadczeń medycznych. Ostatni projekt w rocznym zestawieniu przewidywał ustanowienie dnia upamiętniającego działaczy opozycji antykomunistycznej oraz osoby represjonowane z powodów politycznych.

Chronologia pokazuje utrzymanie tempa także po pierwszych tygodniach. Projekty dotyczące banderyzmu i obywatelstwa podpisano 26 września, sprawy portów podjęto 17 października, a listopad przyniósł cztery kolejne inicjatywy związane z emeryturami, energią, ruchem drogowym i zdrowiem. Od lutego do czerwca 2026 r. nowe dokumenty pojawiały się niemal w każdym miesiącu, dzięki czemu program Pałacu był systematycznie poszerzany zamiast ograniczyć się do efektownego początku kadencji.

Pierwszym projektem Karola Nawrockiego uchwalonym przez parlament stała się ustawa odnosząca się do polskiej ziemi. Obowiązujące przepisy wydłużyły do 2036 r. ograniczenia w zbywaniu państwowych gruntów i uwzględniły ochronę gospodarstw przed następstwami umowy Unii Europejskiej z Mercosur oraz konkurencją artykułów sprowadzanych z Ukrainy. Był to wymierny efekt współpracy ponad podziałami, podczas gdy dalszy los pozostałych projektów zależy od tempa nadanego im przez Sejm.

Gospodarczy kierunek prezydentury wyznaczały duże przedsięwzięcia infrastrukturalne i technologiczne. Własna koncepcja CPK zachowywała rozbudowany układ kolejowych połączeń, a program inwestycji portowych traktował Bałtyk jako przestrzeń handlu, dostaw energii i przerzutu wojsk sojuszniczych. Fundusz Rozwoju Technologii Przełomowych miał co roku otrzymywać nie mniej niż 5 mld zł na sztuczną inteligencję, rozwiązania kwantowe, biotechnologię, leki i wzrost polskich przedsiębiorstw.

W obszarze kosztów życia prezydent zaproponował docelową redukcję rachunków za prąd o 33 proc., finansowaną między innymi z wpływów ze sprzedaży praw do emisji CO2. Program rodzinny zakładał zerowy PIT dla rodziców wychowujących przynajmniej dwoje dzieci i podwyższenie drugiego progu podatkowego ze 120 tys. do 140 tys. zł. Projekt emerytalny miał z kolei zagwarantować najniżej uposażonym seniorom wzrost świadczenia o co najmniej 150 zł, obejmując podobnym mechanizmem również trzynastą i czternastą emeryturę.

Ochrona zdrowia była przykładem łączenia decyzji o wejściu ustawy w życie z własną propozycją jej rozwinięcia. Karol Nawrocki zaakceptował regulację umożliwiającą uruchomienie prawie 8 mld zł z Krajowego Planu Odbudowy na restrukturyzację szpitali. Następnie zaproponował wykorzystanie ponad 3,5 mld zł z Funduszu Medycznego na potrzeby NFZ, specjalne finansowanie chorób rzadkich u dzieci, wzmocnienie infrastruktury potrzebnej podczas kryzysów oraz utworzenie Centrum Obsługi Pacjenta.

Jak prezydent korzystał z weta i pozostałych prerogatyw?

Weto było jedną z najbardziej widocznych kompetencji pierwszego roku, ale 41 odmów należy odczytywać razem z 255 podpisanymi ustawami. Prezydent akceptował większość dorobku parlamentu, natomiast zatrzymywał projekty, gdy wskazywał na zagrożenie dla bezpieczeństwa, finansów publicznych, praw rodziny, ochrony dzieci albo przejrzystości procesu legislacyjnego. Taka praktyka budowała pozycję niezależnego uczestnika tworzenia prawa w warunkach, w których rząd reprezentował inny obóz polityczny.

Kilka decyzji odmownych zostało połączonych z natychmiastowym wniesieniem własnych przepisów. Ten schemat zastosowano w sprawach kosztów energii, pobytu Ukraińców, ochrony zwierząt, zasad ruchu drogowego, procedury karnej i publicznej opieki zdrowotnej. W ten sposób weto nie kończyło rozmowy o danym problemie, lecz wskazywało alternatywne brzmienie akceptowane przez głowę państwa.

Karol Nawrocki stanowczo wykonywał kompetencje odnoszące się do sądownictwa. Złożył w Trybunale Konstytucyjnym wniosek dotyczący rozporządzenia ministra sprawiedliwości, zawiadomił o podejrzeniu przekroczenia uprawnień i wystąpił o rozpoznanie konfliktu kompetencyjnego w sprawie ślubowania sędziów TK. Sam przyjął ślubowanie od trzech członków Trybunału, powołał czterech sędziów Sądu Najwyższego oraz dokonał obsady funkcji Pierwszego Prezesa SN i prezesa Izby Odpowiedzialności Zawodowej.

Rozpoczęcie prac Rady Nowej Konstytucji nadało tym działaniom szerszą perspektywę ustrojową. Zamierzeniem gremium jest opracowanie propozycji określanej jako „Konstytucja Nowej Generacji 2030” i uporządkowanie kompetencji instytucji, które w okresie kohabitacji często wchodzą ze sobą w spory. Zmiana ustawy zasadniczej wymaga bardzo szerokiej zgody parlamentarnej, dlatego pierwszy etap służy zbieraniu diagnoz oraz budowaniu języka przyszłego porozumienia.

Pałac korzystał też z Rady Gabinetowej, Rady Dialogu Społecznego i konstytucyjnej możliwości wystąpienia o referendum. Posiedzenie rządu prowadzone przez prezydenta poświęcono stanowi finansów, wielkim inwestycjom oraz rolnictwu, a do Senatu dwukrotnie trafiła propozycja głosowania obywateli nad polityką klimatyczną Unii Europejskiej. Działania te podkreślały, że Karol Nawrocki zamierza używać także tych narzędzi, po które jego poprzednicy sięgali rzadziej.

Instytucjonalne zaplecze poszerzyło siedemnaście rad. Obejmowały one zagadnienia rodziny i demografii, młodzieży, zdrowia, rolnictwa, gospodarki, biznesu, obronności, samorządu, energii, klimatu, technologii, nowych mediów, Polonii, parlamentaryzmu, kombatantów, niepełnosprawności oraz nowej konstytucji. Obecność praktyków i ekspertów miała dać głowie państwa dostęp do wiedzy wykraczającej poza możliwości samej kancelarii.

Ten sposób pracy uzupełniały spotkania odbywające się poza Warszawą. Pierwsze ustawy ogłaszano w Kaliszu, Kolbuszowej i Krąpieli, a później prezydent rozmawiał bezpośrednio z przedsiębiorcami, rolnikami, samorządowcami, lekarzami, związkowcami, młodzieżą i przedstawicielami Polonii. W kontaktach z NSZZ „Solidarność” wracał do zobowiązania utrzymania obecnego wieku emerytalnego, trzynastej i czternastej emerytury, praw pracowniczych oraz osłony społeczeństwa przed kosztami transformacji klimatycznej.

Jak bezpieczeństwo i dyplomacja zmieniły polityczny życiorys Karola Nawrockiego?

Zwierzchnictwo nad Siłami Zbrojnymi przypadło na okres wojny za wschodnią granicą oraz nasilonych rosyjskich operacji hybrydowych. Prezydent spotykał się z wojskiem siedemnaście razy, wydał 26 decyzji związanych z użyciem polskich sił poza krajem i powołał nowego Dowódcę Operacyjnego Rodzajów Sił Zbrojnych. Wyznaczył również kierunek rozwoju obejmujący 300-tysięczną armię, nakłady na poziomie 5 proc. PKB, nową Strategię Bezpieczeństwa Narodowego i przygotowanie konstytucji bezpieczeństwa.

Najpoważniejsze zdarzenie nastąpiło we wrześniu 2025 r., kiedy rosyjskie bezzałogowce wielokrotnie przekroczyły granice polskiej przestrzeni powietrznej. Karol Nawrocki jeszcze w nocy skontaktował się z dowódcami, ministrem obrony i kierownictwem BBN, a potem udał się do Dowództwa Operacyjnego, gdzie współpracował z premierem Donaldem Tuskiem. Zwołanie Rady Bezpieczeństwa Narodowego, kontakt z Donaldem Trumpem i rozmowa z Markiem Ruttem umożliwiły połączenie reakcji krajowej z konsultacjami sojuszniczymi.

Prezydent zaproponował własny mechanizm finansowania skokowej modernizacji wojska. Polski Fundusz Inwestycji Obronnych, przedstawiany pod nazwą „Polski SAFE 0%”, miałby według założeń uruchomić od 185 do 200 mld zł w okresie czterech lub pięciu lat, korzystając z zysków oraz zarządzania rezerwami Narodowego Banku Polskiego. Koncepcja wymaga rozstrzygnięć prawnych i politycznych, lecz pokazała, że cele dotyczące liczebności armii zostały powiązane z propozycją źródła pieniędzy.

Podczas lipcowego szczytu NATO w Ankarze Karol Nawrocki kierował polską delegacją i przedstawiał potrzeby państw położonych najbliżej Rosji. Podkreślał znaczenie trwałych sił na wschodniej flance, zdolności do szybkiego reagowania, infrastruktury pozwalającej przyjąć sojusznicze wojska i produkcji uzbrojenia w kraju. Polska występowała z mocnej pozycji państwa, które samo ponosi jedne z najwyższych kosztów obronności w całym Sojuszu.

Pierwsze wizyty w Waszyngtonie przyniosły zapewnienie Donalda Trumpa o utrzymaniu amerykańskich żołnierzy w Polsce. W maju 2026 r. prezydent USA zapowiedział skierowanie dodatkowych 5 tys. wojskowych, natomiast polskie władze rozpoczęły rozmowy o następnej stałej bazie. Ostateczne decyzje wymagają dalszych negocjacji, ale relacja z Białym Domem zmieniła punkt wyjścia z obawy przed ograniczeniem sił USA na perspektywę ich powiększenia.

Drugim osiągnięciem amerykańskiego kierunku było zaproszenie Polski na spotkanie G20 w Miami. Jest to zaproszenie na szczyt, nie przyjęcie do grupy jako stałego członka, jednak umożliwia bezpośrednie przedstawienie stanowiska polskiego przywódcom największych gospodarek. Karol Nawrocki zapowiedział, że będzie tam mówił również o potrzebach i interesach Europy Środkowej oraz Wschodniej.

Regionalny wymiar dyplomacji rozwijano za pośrednictwem Trójmorza, Bukaresztańskiej Dziewiątki, Grupy Wyszehradzkiej i współpracy z krajami bałtyckimi. Trzynaście państw Trójmorza tworzy gospodarkę wartą około 2 bln euro rocznie i niemal jedną piątą produktu całej Unii, co dawało prezydentowi argument za mocniejszą koordynacją infrastruktury, energii, bezpieczeństwa oraz inwestycji. Polska delegacja przedsiębiorców podczas szczytu w Dubrowniku należała do największych, a polityka regionalna została połączona z promocją biznesu.

Dyplomacja gospodarcza miała prowadzić do konkretnych połączeń transportowych, energetycznych i cyfrowych biegnących z północy na południe kontynentu. Pałac zabiegał o udział polskich przedsiębiorstw w zamówieniach oraz o pozyskiwanie partnerów finansowych spoza regionu. Do strategicznych partnerów Trójmorza dołączyły Włochy, obok między innymi Stanów Zjednoczonych, Japonii, Niemiec, Turcji, Hiszpanii i Komisji Europejskiej.

W wykładzie wygłoszonym na Uniwersytecie Karola w Pradze prezydent przedstawił program zmiany sposobu działania Unii Europejskiej. Opowiadał się za ograniczeniem centralizacji, większym znaczeniem państw i skupieniem wspólnoty na obronie, wzroście gospodarczym oraz demografii. Jednocześnie odrzucał Polexit, uznając reformę Unii za rozwiązanie korzystniejsze niż jej opuszczenie.

Wcześniejszy dorobek historyka pozostał widoczny w polityce zagranicznej. Powołano ambasadora do spraw dyplomacji historycznej, kontynuowano zabiegi o ekshumacje ofiar zbrodni wołyńskiej i podtrzymano polskie stanowisko dotyczące reparacji od Niemiec. Odebranie Wołodymyrowi Zełenskiemu Orderu Orła Białego po nadaniu ukraińskiej jednostce nazwy związanej z UPA otrzymało poparcie 59 proc. badanych przez CBOS, przy jednoczesnym utrzymaniu szerokiej społecznej zgody na polsko-ukraińską współpracę wobec Rosji.

Jak pierwszy rok wpłynął na społeczną pozycję prezydenta?

Karol Nawrocki rozpoczynał kadencję po bardzo wyrównanych wyborach, tymczasem po dwunastu miesiącach jego działalność dobrze oceniało 56 proc. respondentów CBOS, a negatywnie 37 proc. Był to najlepszy rezultat od zaprzysiężenia i wynik wyższy od odsetka głosów zapewniającego zwycięstwo w drugiej turze, choć wybory oraz badanie poparcia dla urzędu nie są identycznymi pomiarami. Jeszcze wyraźniejsza była pierwsza pozycja w rankingu zaufania, gdzie 55 proc. wskazań dawało przewagę czternastu punktów nad kolejnymi politykami.

Badania jakościowe pokazywały, że z prezydentem kojarzono przede wszystkim zdecydowanie, wierność przekonaniom, obronę tradycji oraz posiadanie samodzielnego planu dla Polski. Oznaczało to, że styl ukształtowany podczas pracy w instytucjach pamięci został rozpoznany również na najwyższym urzędzie. Karol Nawrocki zachował polityczną wyrazistość, a jednocześnie uzyskał ocenę pozytywną wykraczającą poza wynik własnego elektoratu z czerwca 2025 r.

W styczniowym badaniu prezydent był również najczęściej wskazywany jako polityk roku 2025. Wybrało go 16 proc. respondentów, czyli dwukrotnie więcej niż każdego z dwóch kolejnych polityków, mimo że duża część badanych nie wskazała żadnej osoby. Wynik potwierdzał, że już pierwsze miesiące kadencji zapewniły Karolowi Nawrockiemu pozycję jednego z głównych punktów odniesienia polskiej polityki.

Nowy rozdział rozpoczął się także w życiorysie Marty Nawrockiej. Jako pierwsza dama skoncentrowała aktywność na bezpieczeństwie dzieci w internecie, ograniczaniu hejtu, profilaktyce raka piersi, wsparciu osób z niepełnosprawnościami i wyrównywaniu szans młodzieży spoza wielkich miast. Zapowiedziała Fundację „Blisko Ludzkich Spraw”, uczestniczyła w zainicjowanej przez Melanię Trump współpracy „Fostering the Future Together” i wystąpiła w Białym Domu podczas spotkania z przedstawicielami 45 państw oraz 28 podmiotów technologicznych.

Pierwsza dama wspierała ponadto bezpłatną mammografię, odwiedzała Klinikę „Budzik dla Dorosłych”, Zakład Aktywności Zawodowej w Busku-Zdroju i ośrodek PSONI w Gdyni, a wraz z królową Szwecji Sylwią zapoznała się z działalnością Centrum Pomocy Dzieciom w Gdańsku. Łączyła te inicjatywy z upamiętnianiem Ravensbrück i powstania warszawskiego oraz z promocją kobiecej piłki nożnej. Została ambasadorem polskich zabiegów o organizację mistrzostw Europy kobiet w 2029 r.

W kampanii „Hejt? Nie, dziękuję!” Marta Nawrocka podejmowała problem przemocy internetowej dotykającej dzieci i nastolatków. Zapowiedziana Fundacja „Blisko Ludzkich Spraw” ma połączyć edukację cyfrową, pomoc osobom z niepełnosprawnościami i wspieranie młodzieży z mniejszych ośrodków. Wystąpienia podczas konferencji „Polka XXI wieku” oraz patronat nad turniejami sportowymi poszerzały ten program o obecność kobiet w nauce, przedsiębiorczości, życiu publicznym i sporcie.

Po roku prezydentura stała się kolejnym, wyraźnie odrębnym etapem biografii Karola Nawrockiego. Wcześniejsze doświadczenia historyka i kierownika instytucji publicznych zostały uzupełnione odpowiedzialnością za nominacje, wojsko, kontrolę ustaw i reprezentowanie kraju, a osobiste przekonania przełożono na szeroki zestaw projektów. Nie wszystkie przedsięwzięcia zostały już zakończone, lecz urząd posiada własną agendę, sieć eksperckiego wsparcia, mocne kontakty transatlantyckie i najwyższy poziom zaufania wśród polskich polityków.

Arkadiusz Jordan