Éric ZEMMOUR chce przebudować francuską prawicę i państwo

program Érica Zemmoura na 2027 rok

Program Érica Zemmoura na wybory prezydenckie 2027 rok łączy projekt „remigracji” z radykalnym ograniczeniem wydatków państwa i przejściem na emerytury kapitałowe. W wywiadzie dla „Journal du Dimanche” lider Reconquête zapowiada 280 mld euro rocznych oszczędności do 2032 roku i wyjaśnia, dlaczego ponownie ubiega się o prezydenturę. Jego propozycje rozwijają spór o tożsamość, suwerenność i gospodarkę, który polscy czytelnicy znają także z jego tekstów oraz książki wydanej przez „Wszystko co Najważniejsze”.

.Éric Zemmour wraca do wyborów prezydenckich z przekonaniem, że francuska prawica potrzebuje jednocześnie przełomu cywilizacyjnego i gospodarczego. W rozmowie opublikowanej 15 listopada 2026 roku w „Journal du Dimanche”, przedstawia program, który ma odróżnić go zarówno od Marine Le Pen, jak i od Davida Lisnarda. Obronę francuskiej tożsamości łączy z obietnicą zwiększenia dochodów pracujących, obniżenia podatków oraz zasadniczej zmiany sposobu finansowania emerytur.

Rozmowa ukazuje się pięć dni po ogłoszeniu kandydatury na antenie TF1. Zapytany o sens startu przy około 4 proc. poparcia, przywołanych przez dziennikarzy tygodnika, Zemmour odpowiada, że polityka wymaga przedstawiania przekonań i konkretnych rozwiązań. Gdyby o uczestnictwie w wyborach miały rozstrzygać wyłącznie sondaże, można byłoby, jak ironizuje, zrezygnować z głosowania i oddać wybór prezydenta pracowniom badawczym.

Kim jest Éric Zemmour i co łączy go z „Wszystko co Najważniejsze”

Urodzony w 1958 roku w Montreuil Éric Zemmour jest pisarzem i publicystą, absolwentem paryskiego Instytutu Nauk Politycznych, przez lata związanym z „Le Figaro”. Napisał między innymi „Le Suicide français” i „Destin français”, a następnie przeszedł od komentowania polityki do bezpośredniej walki o władzę jako lider Reconquête. W pierwszej turze wyborów prezydenckich w 2022 roku zdobył 2 485 226 głosów, czyli 7,07 proc., zajmując czwarte miejsce.

Polscy czytelnicy znają jego argumentację również dzięki Wydawnictwu „Wszystko co Najważniejsze”, które wydało książkę „Francja nie powiedziała ostatniego słowa” w przekładzie Andrzeja Schenka. Autor przedstawia w niej własną drogę przez francuskie życie publiczne, spotkania z jego najważniejszymi uczestnikami oraz diagnozę kondycji kraju. Powrót do tej książki pozwala zobaczyć, że obecna kampania wyrasta z rozwijanej od lat wizji Francji, jej kultury i miejsca w Europie.

Na łamach „Wszystko co Najważniejsze” Zemmour przedstawiał tę perspektywę między innymi we „Francuskiej rekonkwiście”. Pisał o historycznej zdolności Francuzów do przezwyciężania klęsk, o suwerenności i o przynależności narodowej budowanej przez przyswojenie języka, historii oraz kultury. W jego rozumowaniu odzyskanie wiary we własny kraj jest warunkiem podjęcia reform; listopadowy wywiad dopisuje do tej diagnozy szczegółowe zobowiązania gospodarcze.

Program Érica Zemmoura na 2027 rok i rachunek 280 miliardów euro

Wcześniejsze publikacje „Wszystko co Najważniejsze” pokazują, jak Reconquête przygotowywała tę ofertę. We wrześniowej relacji z rozpoczęcia kampanii opisywaliśmy połączenie postulatów migracyjnych z deregulacją, energetyką jądrową i sztuczną inteligencją. Ważną rolę odgrywała już wówczas Sarah Knafo, która przedstawiała gospodarczy wymiar projektu i potwierdzała, że kandydatem ugrupowania ma zostać Zemmour.

W omówieniu jego wystąpienia w BFMTV pojawiły się z kolei zapowiedzi ograniczenia wydatków o 140 mld euro, a w dalszej perspektywie nawet o 200 mld euro. Już wtedy polityk mówił o redukcji 800 tys. etatów w sektorze publicznym i obniżeniu opodatkowania paliw. Listopadowa rozmowa rozwija więc wcześniej przedstawiane propozycje, podnosząc docelową skalę oszczędności do 280 mld euro rocznie od 2032 roku.

Zemmour dzieli tę kwotę na dwie równe części. Pierwsze 140 mld euro miałoby sfinansować obniżki podatków, pozostałe 140 mld służyłoby zlikwidowaniu deficytu. Przedstawia to jako zmianę, która jednocześnie poprawiłaby sytuację gospodarstw domowych i zatrzymała dalsze zadłużanie państwa. Podkreśla przy tym wkład Sarah Knafo w opracowanie oraz wyliczenie proponowanych reform.

Najbardziej bezpośrednia obietnica dotyczy zniesienia CSG od dochodów z pracy, czyli obciążenia służącego finansowaniu zabezpieczenia społecznego. Według Zemmoura pozwoliłoby to zwiększyć te dochody o 10 proc. Kandydat zapowiada także obniżenie podatków zawartych w cenie paliwa o 40 eurocentów na litr, likwidację podatku od majątku nieruchomościowego IFI, podatku od spadków w linii prostej i głównych podatków obciążających produkcję.

Po stronie oszczędności wymienia redukcję 800 tys. etatów publicznych, mającą przynieść ponad 40 mld euro rocznie, oraz rezygnację z pomocy rozwojowej, wycenianą przez niego na 14 mld euro. Likwidacji ponad stu agencji państwowych, w tym France Travail i ADEME, przypisuje 30 mld euro oszczędności, a zakończeniu publicznego wspierania źródeł energii o zmiennej produkcji blisko 8 mld euro. Ograniczenie pobierania świadczenia RSA do trzech lat miałoby dać kolejne 5 mld euro, natomiast zastrzeżenie nieskładkowej pomocy społecznej dla obywateli francuskich 20 mld euro. Wszystkie te wielkości przedstawia jako wyliczenia własnego programu.

W tej części rozmowy szczególnie wyraźnie zaznacza dystans wobec Marine Le Pen. Jej program gospodarczy określa jako lewicowy, oparty na logice walki klas, a deklarowaną regułę równowagi budżetowej zestawia z perspektywą utrzymywania deficytu. Podobny zarzut kieruje wobec Bruna Retailleau. W jego rozumieniu wiarygodna reguła budżetowa powinna oznaczać rzeczywiste zrównoważenie finansów państwa.

Emerytury kapitałowe i wcześniejszy początek pracy

Jedna z najbardziej zdecydowanych deklaracji dotyczy emerytur. Zemmour zapowiada odejście od systemu repartycyjnego, w którym składki pracujących finansują bieżące świadczenia, i przejście do systemu kapitałowego, opartego na gromadzeniu oraz inwestowaniu środków na przyszłą emeryturę. Uważa, że zmiany demograficzne przesądzają o wyczerpaniu obecnego modelu. Innych kandydatów oskarża o składanie niemożliwej do spełnienia obietnicy jego uratowania.

Zapewnia, że przejście byłoby rozłożone w czasie, a jego przeprowadzenie nie prowadziłoby do zubożenia emerytów ani pracujących. Podkreśla zarazem, że proces należało rozpocząć wiele lat wcześniej. Uzasadnia tę propozycję obietnicą zwiększenia zamożności i możliwości przekazywania majątku kolejnym pokoleniom. W wywiadzie traktuje reformę emerytalną jako część szerszego programu wzrostu dochodów, pracy i oszczędzania.

Wzrost zatrudnienia ma według niego objąć oba krańce życia zawodowego. W przypadku młodych opowiada się za wcześniejszym kierowaniem części uczniów do dobrego szkolnictwa zawodowego i nauki konkretnych profesji. Krytykuje utrzymywanie zbyt wielu osób na ścieżce ogólnej, które później uzyskują dyplomy bez odpowiadających im perspektyw zarobkowych, podczas gdy brakuje pracowników zawodów manualnych. W odniesieniu do starszych proponuje zachęty do pozostawania w aktywności, wskazując między innymi zwolnienie z podatku dochodów lekarzy emerytów powracających do pracy.

Remigracja i referendum w centrum projektu politycznego

Gospodarcze rozwinięcie programu idzie w parze z podtrzymaniem jego tożsamościowego rdzenia. Zemmour chce, aby pod koniec pięcioletniej kadencji liczba imigrantów we Francji była o dwa miliony mniejsza. Tłumaczy, że chodzi mu o odwrócenie bilansu migracyjnego, do czego używa pojęć „remigracji” i „imigracji ujemnej”. Za niewystarczające uznaje zarówno samo ograniczanie napływu, jak i hasło lepszego przyjmowania mniejszej liczby przybyszów.

Pytany o osoby, których dotyczyłyby wyjazdy i wydalenia, wymienia cudzoziemców popełniających przestępstwa, osoby przebywające nielegalnie oraz figurujące w rejestrze bezpieczeństwa oznaczanym literą S. Dodaje cudzoziemców pozostających bez pracy ponad sześć miesięcy, a także przestępców mających podwójne obywatelstwo, wobec których chciałby stosować pozbawienie obywatelstwa francuskiego. Przedstawia te rozwiązania jako sposób powiązania prawa pobytu z poszanowaniem prawa i nieobciążaniem finansów publicznych.

Państwa odmawiające przyjmowania własnych obywateli chciałby skłaniać do współpracy za pomocą presji wizowej, szczególnie wobec ich elit i rodzin rządzących. Wskazuje na możliwość ograniczania dostępu do studiów, leczenia i wypoczynku we Francji, a także podnosi kwestię sankcji majątkowych. Narzędziem uzyskania mandatu do zmiany polityki migracyjnej miałoby być referendum. Zemmour twierdzi, że w ten sposób można przełamać opór Rady Konstytucyjnej wobec rozwiązań, które uważa za zgodne z wolą większości.

Ta argumentacja ma dłuższą historię w jego publicystyce. W tekście „W demokracji liberalnej nikt się nie liczy z wolą ludu” przedstawiał krytykę modelu, w którym rozstrzygnięcia sędziowskie ograniczają decyzje politycznej większości. Z kolei w opublikowanym przez „Wszystko co Najważniejsze” artykule „Z całą mocą wspieram Polaków” bronił autonomii krajowego porządku prawnego i suwerenności państw wobec instytucji unijnych. Dzisiejszy postulat referendum można odczytać jako przeniesienie tych przekonań do konkretnego projektu wyborczego.

Spór z Marine Le Pen i walka o miejsce przy stole prawicy

Wobec Marine Le Pen Zemmour wskazuje dwa podstawowe pola niezgody. Oprócz gospodarki jest to stosunek do islamu, który w jego ocenie pozostaje niezgodny z zasadami Republiki Francuskiej; odrzuca przy tym przyjmowane przez Le Pen rozróżnienie między islamem i islamizmem. Przedstawia tę różnicę jako zasadniczy spór o przyszłość kraju. W ten sposób uzasadnia własną kandydaturę mimo znacznie silniejszej pozycji sondażowej lidera Zjednoczenia Narodowego.

Osobisty i polityczny wymiar ich relacji czytelnicy „Wszystko co Najważniejsze” mogli poznać w tekście „Moje spotkania z Marine Le Pen”. Zemmour opisywał w nim rozmowy, wzajemną nieufność i odmienny sposób patrzenia na politykę oraz sondaże. Listopadowy wywiad pozwala zobaczyć dalszy ciąg tej rywalizacji w postaci wyraźnie sformułowanych różnic programowych.

W przypadku Davida Lisnarda przyznaje istnienie części wspólnych poglądów gospodarczych, ale za bardziej ambitny i szczegółowy uznaje program Reconquête. Najmocniej odcina się od jego podejścia do migracji, które uważa za spóźnione wobec skali zmian zachodzących we Francji. Zarazem popiera pomysł szerokich prawyborów prawicy, obejmujących także jego ugrupowanie. Krytykuje perspektywę porozumienia Republikanów z obozem Macrona, które dopuszczałoby Gabriela Attala, a wykluczało Reconquête.

Zestawienie tych wypowiedzi pokazuje polityczny cel jego startu: utrzymać samodzielność i uzyskać wpływ na program szerszego obozu. Domagając się udziału w prawyborach, Zemmour zabiega o uznanie Reconquête za pełnoprawnego uczestnika rozmowy o przyszłości prawicy. Przedstawiając propozycje migracyjne i emerytalne, próbuje natomiast skłonić konkurentów do zajęcia stanowiska wobec własnych postulatów.

Szerszy układ rywalizacji przedstawiamy w przeglądzie kandydatów wyborów prezydenckich we Francji w 2027 roku. Dla Zemmoura najbliższe miesiące będą próbą przełożenia rozpoznawalności pisarza i polemisty oraz programu przygotowywanego z Sarah Knafo na poparcie wyborców. Jego listopadowy wywiad pokazuje, że chce prowadzić tę walkę równocześnie na gruncie tożsamości i gospodarki. Znaczenie tych sporów dla całego głosowania porządkuje kompendium wyborów prezydenckich we Francji 2027.

Arkadiusz Jordan
Paryż

Materiał chroniony prawem autorskim. Dalsze rozpowszechnianie wyłącznie za zgodą wydawcy. 15 listopada 2026