Kandydaci w wyborach we Francji w 2027 roku. Kto startuje i kto ma szanse?

Kandydaci w wyborach prezydenckich we Francji w 2027 roku

Wybory prezydenckie we Francji w 2027 roku otwierają najbardziej płynny układ polityczny od lat. Po raz pierwszy od dekady w wyścigu nie uczestniczy Emmanuel Macron, a scena polityczna w ramach wyborów prezydenckich Francja 2027 przestaje być zorganizowana wokół jednego centrum ciężkości. Pytanie o kandydatów w tych wyborach jest więc w istocie pytaniem o nową strukturę władzy.

Tak duża liczba polityków przygotowujących własne kampanie nie jest wyłącznie efektem osobistych ambicji, lecz również konsekwencją kryzysu dawnych partii oraz rozpadu systemu ukształtowanego przed zwycięstwem Emmanuela Macrona. Przyczyny tego zjawiska przedstawiamy szerzej w analizie wyjaśniającej, dlaczego przed wyborami prezydenckimi we Francji pojawia się tak wielu kandydatów.

Pełny kontekst wyborów oraz ich znaczenie dla Europy przedstawiamy w kompendium „Wybory prezydenckie we Francji 2027 – kto wygra i dlaczego wynik pozostaje otwarty„, natomiast analizę możliwego zwycięzcy w tekście „Kto wygra wybory prezydenckie we Francji w 2027. Najnowsze sondaże i scenariusze”. Tutaj kluczowe jest jedno: kto realnie uczestniczy w grze o Pałac Elizejski.

Kandydaci głównego nurtu. Rywalizacja o centrum i wejście do drugiej tury

Na obecnym etapie debata publiczna sfokusowana jest wokół kilku nazwisk.

Marine Le Pen po wyroku sądu apelacyjnego z 7 lipca 2026 r. potwierdziła, że wystartuje w wyborach prezydenckich jako kandydatka Zjednoczenia Narodowego. Jordan Bardella nie prowadzi równoległej kampanii o Pałac Elizejski, lecz przygotowuje program i przyszły rząd, a po zwycięstwie Le Pen miałby ubiegać się o stanowisko premiera. Pozostaje rozwiązaniem awaryjnym wyłącznie na wypadek, gdyby start Marine Le Pen stał się niemożliwy albo gdyby sama z niego zrezygnowała.

Po stronie centrum trwa rywalizacja o przejęcie przestrzeni politycznej po Emmanuelu Macronie. Édouard Philippe buduje pozycję kandydata zdolnego wygrać w drugiej turze dzięki szerokiemu potencjałowi koalicyjnemu. Równolegle Gabriel Attal próbuje zagospodarować elektorat oczekujący odnowy bez zerwania ciągłości systemowej.

To właśnie napięcie między siłą pierwszej tury a zdolnością zwycięstwa w drugiej definiuje logikę tych wyborów.

Prawica i centroprawica. Dominacja lidera, fragmentacja zaplecza

Na prawej stronie francuskiej sceny politycznej dominującą pozycję utrzymuje Marine Le Pen, która pozostaje kandydatką Zjednoczenia Narodowego i zdecydowanie prowadzi w badaniach pierwszej tury. Bruno Retailleau próbuje odbudować samodzielność Republikanów, natomiast David Lisnard rozwija bardziej liberalną gospodarczo ofertę prawicy samorządowej. Duża liczba konkurujących ze sobą kandydatur oznacza jednak, że przewaga Marine Le Pen nie prowadzi do konsolidacji całego obozu.

Éric Zemmour kandydatem Reconquête

Podczas letniego uniwersytetu Reconquête, zorganizowanego 12 i 13 września 2026 r. w Le Port-Marly, Sarah Knafo potwierdziła, że kandydatem ugrupowania ma zostać Éric Zemmour. Przewodniczący partii nie ogłosił jeszcze formalnie startu i może zrobić to w październiku, poinformował jednak o uzyskaniu 350 deklaracji poparcia samorządowców spośród 500 wymaganych do zarejestrowania kandydatury. Sarah Knafo nie prowadzi zatem własnej kampanii prezydenckiej, lecz buduje programowe i organizacyjne zaplecze Zemmoura.

Reconquête uzyskuje obecnie około 4 proc. poparcia, podczas gdy w wyborach w 2022 r. Éric Zemmour zdobył 7,07 proc. głosów i zajął czwarte miejsce. Jego kandydatura może odbierać część wyborców Marine Le Pen oraz Brunowi Retailleau, a zarazem przesuwać kampanię prawicy w stronę sporów dotyczących imigracji, tożsamości, deregulacji, energetyki jądrowej i sztucznej inteligencji. Rozwinięcie programu oraz opis pierwszego wydarzenia kampanijnego przedstawiamy w tekście „Éric Zemmour rozpoczyna kampanię przed wyborami 2027”.

Lewica. Strukturalna słabość czy ukryty potencjał?

Lewica wchodzi w wybory 2027 jako obóz głęboko podzielony.

Najsilniejszą pozycję utrzymuje zajmujący skrajną lewicową flankę Jean-Luc Mélenchon, jednak jego zdolność do wyjścia poza własny elektorat pozostaje ograniczona. Alternatywę próbuje budować Raphaël Glucksmann, kierując ofertę do bardziej umiarkowanych wyborców lewicy.

Fabien Roussel nie jest już jedynie jednym z potencjalnych uczestników wyborów. 6 września 2026 r. został oficjalnie wskazany jako kandydat Francuskiej Partii Komunistycznej po wewnętrznym głosowaniu, w którym jego start poparło 72,06 proc. uczestniczących członków PCF. Będzie to jego druga kampania prezydencka, po wyborach w 2022 r., gdy uzyskał 2,28 proc. głosów.

Samodzielna kandydatura Fabiena Roussela zwiększa rozdrobnienie francuskiej lewicy, ponieważ komunista pozostaje poza procedurami, które mają wyłonić kandydatów nurtu socjaldemokratycznego oraz lewicy ekologicznej i społecznej. Roussel będzie rywalizował przede wszystkim o wyborców pracowniczych i mieszkańców terenów przemysłowych, o których poparcie zabiegają także Jean-Luc Mélenchon i Zjednoczenie Narodowe. Bliski ogłoszenia ostatecznej decyzji pozostaje również François Ruffin, natomiast Marine Tondelier i Olivier Faure uczestniczą w odrębnych procesach porządkowania kandydatur lewicy.

Więcej o decyzji PCF oraz znaczeniu kandydatury jej sekretarza krajowego w tekście „Wszystko co Najważniejsze”: „Fabien ROUSSEL kandydatem na prezydenta Francji w 2027 roku”.

To właśnie ta fragmentacja znajduje odzwierciedlenie w sondażach.

Kandydaci potencjalni. Otwarta lista i zmienność układu

Na ponad rok przed wyborami lista kandydatów pozostaje niezamknięta. Według analizy „Le Figaro” możemy się przygotować na najbardziej zatłoczony wyścig w historii V Republiki. Liczba kandydatów w wyborach prezydenckich 2027 może przekroczyć nawet rekord z 2002 roku, gdy startowało 16 pretendentów.

Możliwe są zarówno wejścia nowych aktorów, jak i wycofania obecnych. W warunkach wysokiej zmienności politycznej nawet pojedyncze wydarzenia mogą istotnie zmienić układ sił.

Francuski system wyborczy dodatkowo filtruje kandydatów poprzez wymóg uzyskania 500 podpisów poparcia, co sprawia, że nie wszystkie deklaracje startu przełożą się na realną obecność w wyborach. Więcej w analizie: „Kto może wystartować w wyborach prezydenckich we Francji 2027? System 500 podpisów”.

Poniżej przedstawiamy osoby, które oficjalnie zadeklarowały start, zostały wskazane przez swoje ugrupowania albo są wymieniane jako potencjalni kandydaci, uszeregowane według wieku. Nie jest to jeszcze urzędowa lista uczestników wyborów, ponieważ zostanie ona zatwierdzona przez Radę Konstytucyjną dopiero po zebraniu i zweryfikowaniu wymaganych 500 podpisów:

  • Jordan BARDELLA, 30 lat, Rassemblement national (skrajna prawica)

  • Sarah KNAFO, 33 lata, Reconquête (prawica)

  • Gabriel ATTAL, 37 lat, Renaissance (centrum liberalne proeuropejskie)

  • Aurore BERGÉ, 39 lat, Renaissance (centrum liberalne proeuropejskie)

  • Anasse KAZIB 39 lat, trockista

  • Marine TONDELIER, 39 lat, Les Écologistes (zieloni lewica)

  • Sébastien LECORNU, 40 lat, (centrum)

  • Gérald DARMANIN, 43 lata, Renaissance (centrum prawica)

  • Florian PHILIPPOT, 44 lata, Les Patriotes (suwerenista)

  • Raphaël GLUCKSMANN, 46 lat, Place publique (socjaldemokracja proeuropejska)

  • François RUFFIN, 50 lat, lewica społeczna

  • Natacha POLONY, 51 lat, dziennikarka

  • Laurent WAUQUIEZ, 51 lat, Les Républicains (prawica)

  • Clémentine AUTAIN, 52 lata, lewica

  • Karim BOUAMRANE, 53 lata, lewica

  • Delphine BATHO, 53 lata, Génération Écologie (ekologia lewica)

  • Jérôme GUEDJ, 54 lata, Parti socialiste (lewica)

  • Édouard PHILIPPE, 55 lat, Horizons (centrum prawica)

  • Yaël BRAUN-PIVET, 55 lat, Renaissance (centrum)

  • Nathalie ARTHAUD, 56 lat, Lutte ouvrière (skrajna lewica), wcześniejsze starty w wyborach 2012: 0,56%; 2017: 0,64%; 2022: 0,56%

  • Fabien ROUSSEL, 57 lat, Francuska Partia Komunistyczna PCF (lewica), kandydat wskazany przez partię 6 września 2026 r.; wcześniejszy start w wyborach w 2022 r. – 2,28 proc. głosów.

  • Marine LE PEN, 57 lat, Rassemblement national (skrajna prawica), wcześniejsze starty w wyborach 2012: 17,90%; 2017: 21,30% i 33,90%; 2022: 23,15% i 41,45%

  • Olivier FAURE, 57 lat, Parti socialiste (lewica)

  • David LISNARD, 57 lat, Nouvelle Énergie (prawica liberalna)

  • Xavier BERTRAND, 61 lat, centroprawica

  • Bernard CAZENEUVE, 62 lata, centrolewica

  • Nicolas DUPONT-AIGNAN, 65 lat, Debout la France (prawica suwerenistyczna), wcześniejsze starty w wyborach 2012: 1,79%; 2017: 4,70%; 2022: 2,06%

  • Bruno RETAILLEAU, 65 lat, Les Républicains (prawica konserwatywna)

  • Élisabeth BORNE, 65 lat, Renaissance, ruch „Bâtissons ensemble”; uczestniczy w sporze o wyłonienie kandydata centrum.

  • Éric ZEMMOUR, 67 lat, Reconquête (prawica) – kandydat wskazany przez kierownictwo partii, przygotowujący formalne ogłoszenie startu; deklaruje uzyskanie 350 z wymaganych 500 podpisów; w wyborach w 2022 r. zdobył 7,07 proc. głosów.

  • François ASSELINEAU, 68 lat, UPR (suwerenizm), wcześniejszy start w wyborach 2017: 0,92%

  • Francis LALANNE, 68 lat, France Libre

  • Jean LASSALLE, 70 lat, Résistons (niezależny), wcześniejsze starty w wyborach 2017: 1,21%; 2022: 3,13%

  • François HOLLANDE, 71 lat, Parti socialiste (lewica), wcześniejsze starty w wyborach 2012: 28,63% i 51,64%

  • Dominique de VILLEPIN, 72 lata, nurt suwerenistyczny

  • Ségolène ROYAL, 73 lata, 73 lata, Partia Socjalistyczna

  • Jean-Luc MÉLENCHON, 74 lata, La France insoumise (skrajna lewica), wcześniejsze starty w wyborach 2012: 11,10%; 2017: 19,58%; 2022: 21,95%

  • Michel BARNIER, 75 lat, Les Républicains (prawica)

  • Philippe de VILLIERS, 77 lat, prawica suwerenistyczna, wcześniejsze starty w wyborach 1995: 4,74%; 2007: 2,23%


    Kandydatury zakończone w procedurach partyjnych:

  • Philippe BRUN, 34 lata, socjalista — zebrał wymagane poparcie do udziału w prawyborach „Choisir 2027”, lecz 16 września 2026 r. jego kandydatura nie została zatwierdzona przez biuro krajowe PS. Polityk został zawieszony zapobiegawczo w związku z otrzymanym przez partię zgłoszeniem dotyczącym czynów mogących podlegać kwalifikacji karnej. Brun odrzuca zarzuty.

Kto z kandydatów ma dziś największe szanse?

Analiza kandydatów w wyborach prezydenckich we Francji w 2027 roku wymaga rozróżnienia dwóch poziomów.

Pierwszym kryterium jest zdolność wygrania pierwszej tury — tutaj zdecydowaną przewagę ma obecnie Marine Le Pen.

Drugi to zdolność zwycięstwa w drugiej turze — i tutaj najsilniejszą pozycję posiada Édouard Philippe.

Ostateczny wynik pozostaje jednak otwarty i zależy od dynamiki kampanii oraz przepływów elektoratu.

Pamiętajmy o tym wczytując się w to, co sondaże wyborów prezydenckich we Francji 2027 dziś pokazują.

Kandydaci Francja 2027 – struktura zamiast listy nazwisk

Kandydaci w wyborach prezydenckich we Francji w 2027 roku tworzą układ, w którym kilka silnych postaci funkcjonuje w warunkach głębokiej fragmentacji systemu.

To napięcie między koncentracją a rozproszeniem — a nie same nazwiska — może przesądzić o wyniku wyborów.

Francuzi wiedzą już, jakiego prezydenta nie chcą. Pytanie, który z kandydatów będzie w stanie zbudować większość, pozostaje otwarte.

Arkadiusz Jordan
Paryż

Kto wygra wybory we Francji w 2027 roku? Sondaże i scenariusze

Materiał chroniony prawem autorskim. Dalsze rozpowszechnianie wyłącznie za zgodą wydawcy. 27 kwietnia 2026