
Tracimy czas z rządem Donalda Tuska
Głosowanie nad konstruktywnym wotum nieufności powinno prowadzić do rzeczowej oceny dorobku rządu. Tymczasem spór o kandydata na premiera przesłonił pytania o inwestycje, kolej i transport publiczny – pisze Paulina MATYSIAK
.Wyniki głosowania nad przyjęciem wniosku o wyrażenie wotum nieufności wobec rządu Donalda Tuska są znane. Za głosowało 200 posłów, przeciw – 242. Nikt nie wstrzymał się od głosu, a część posłów nie wzięła udziału w głosowaniu.
Konstruktywne wotum nieufności
W Polsce nie można po prostu odwołać rządu. Konstytucja przewiduje wyłącznie konstruktywne wotum nieufności. Sejm może odebrać zaufanie Radzie Ministrów tylko wtedy, gdy ten jednocześnie wskaże nowego premiera. Powód jest prosty: chodzi o stabilność państwa. Konsekwencją takiego skonstruowania przepisów jest to, że każda osoba, która chce zagłosować przeciw obecnemu rządowi, musi zagłosować „za” kimś. Nie ma w tym przypadku żadnej trzeciej drogi i opcji „tylko przeciw”.
Jak widać po komentarzach i nagłówkach w mediach, prędzej zmieści się tam nazwisko Marka Jurka niż treść art. 158 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, opisującego procedurę wotum nieufności wobec Rady Ministrów.
Krytykom, komentatorom i politykom rządzącej większości wydaje się, że zagłosowanie ZA oznacza podpisanie się pod wszystkimi poglądami Marka Jurka, akceptację każdej jego wypowiedzi z przeszłości i wyrzucenie do kosza własnych poglądów i wartości. A przecież to nieprawda i zdaje sobie z tego sprawę każdy myślący człowiek.
Zagłosowałam za wnioskiem o wotum nieufności dla Rady Ministrów, bo dziś, po trzech latach obecnych rządów, widać wyraźnie, że lepsze dla Polski jest każde, nawet prowizoryczne i przejściowe rozwiązanie niż trwanie tej władzy. Przejściowe, bo miało to być rozwiązanie techniczne, które doprowadzi nas do wyborów w 2027 roku. W środowym głosowaniu w Sejmie nikt się nie wstrzymał od głosu. Podział był jasny: z jednej strony ci, którzy są z Tuskiem, z drugiej ci, którzy są przeciw Tuskowi. Niespodziewanie objawiła się także opozycja Schrödingera, taka, która Tuska i jego rząd krytykuje, ale jak przychodzi co do czego, to staje w jego obronie.
Sama razem z moją byłą partią zagłosowałam w 2023 r. za wotum zaufania dla rządu. I biorąc pod uwagę, jak te rządy wyglądają, czułabym się dziwnie, gdybym do końca wspierała je głosem, nawet gdybym jednocześnie miała je krytykować i stosować słynną zasadę „głosuję, ale się nie cieszę”.
Debata o dorobku rządu
Jednocześnie to głosowanie pokazuje, jak trudno jest polskiej polityce wyjechać w końcu ze starych kolein. Na premiera technicznego zgłoszony został kandydat, którego można było bez problemu przedstawić jako nieakceptowalnego dla nikogo spoza prawicy. Zrobił to oczywiście bezbłędnie premier Donald Tusk, który skupił się na jego wypowiedziach sprzed 20 lat. Sprytna zagrywka, dzięki której mógł całkowicie uniknąć konieczności obrony dorobku swojego rządu. Naprawdę, premier Tusk w swoim wystąpieniu nie powiedział niczego o trzech latach swojego premierostwa.
Tymczasem to właśnie taka obrona powinna być sednem głosowania nad konstruktywnym wotum nieufności. Dyskusja na argumenty, spór merytoryczny, a nie jałowy, skupiony tylko na emocjach, debata z prawdziwego zdarzenia. No cóż, jeśli nie ma czego bronić, bo trzy lata minęły jak z bicza strzelił, a czas został roztrwoniony, to po prostu podgrzewa się emocje i podnosi temperaturę sporu.
Pytania o infrastrukturę
A jak mogłaby wyglądać merytoryka? Marzy mi się po prostu zwykła rzeczowa odpowiedź na pytania i tezy choćby z mojego krótkiego podsumowania trzech lat rządów w obszarze infrastruktury.
Czego nie ma? Nie ma kasy na CPK.
Czego nie ma? Nie ma kasy w Funduszu Kolejowym.
Czego nie ma? Nie ma więcej pieniędzy w Funduszu Rozwoju Przewozów Autobusowych.
Czego nie ma? Nie ma ujednoliconych ulg w transporcie kolejowym i autobusowym.
Czego nie ma? Nie ma wdrożenia systemów ETCS i GSM-R.
Czego nie ma? Nie ma wrocławskiego węzła kolejowego.
Czego nie ma? Nie ma też wspólnego biletu. Minister Dariusz Klimczak kilka lat temu deklarował takie rozwiązanie, które miałoby być wprowadzone „około roku 2027” i obejmować połączenia aglomeracyjne i miejskie.
Czego nie ma? Nie ma zerowej stawki VAT na bilety. To akurat ciekawy przypadek, bo to jeden jedyny transportowy konkret z programu wyborczego Koalicji Obywatelskiej. Nawet tego nie wprowadzili przez trzy lata.
Czego nie ma? Nie ma KDP.
Czego nie ma? Nie ma programu Kolej+, poza uruchomionym połączeniem kolejowym do Łomży.
Czego nie ma? Nie ma konkurencji na torach.
Czas na rozwój kraju
Tracimy czas z osobami, które nie nadają się do roboty. Podpisuję się tutaj pod słowami wypowiedzianymi ostatnio przez podsekretarza stanu w Ministerstwie Infrastruktury, Piotra Malepszaka. On mówił o osobach zajmujących stanowiska w spółkach transportowych, ja te słowa rozciągam szerzej, na inne obszary i na tych, którzy zarządzają państwem.
Tracimy czas, który powinien być spożytkowany na rozwój kraju, na budowę infrastruktury, która będzie służyć nam i kolejnym pokoleniom, na rozwijanie naszej niezależności w różnych obszarach. Tak powinno być. A tak nie jest i to mój podstawowy zarzut wobec premiera Donalda Tuska.
Paulina Matysiak







