Ile żubrów żyje w Puszczy Białowieskiej?

W polskiej części Puszczy Białowieskiej i na terenach do niej przyległych w czasie zimowej inwentaryzacji doliczono się 1176 żubrów żyjących na wolności – podał 23 lutego 2026 r. Białowieski Park Narodowy. To stan populacji na koniec 2025 roku.

Ile żubrów żyje w Puszczy Białowieskiej?

.W roku 2025 taka inwentaryzacja dała wynik 870 żubrów żyjących na wolności, ale naukowcy i leśnicy zwracali uwagę, że do tego grupa ponad stu zwierząt przemieściła się z Puszczy Białowieskiej na teren nadleśnictwa Żednia w Puszczy Knyszyńskiej.

Doroczne liczenie żubrów w Puszczy Białowieskiej, gdzie jest największa w Polsce populacja tych zwierząt, jest przeprowadzane zawsze zimą. Obejmuje nie tylko tereny leśne, ale też przylegające do puszczy tereny otwarte, na które zwierzęta wychodzą z puszczy.

Gdy zimy są śnieżne i mroźne, pracownicy parku narodowego, naukowcy, leśnicy z nadleśnictw Białowieża, Bielsk, Browsk, Hajnówka, Nurzec i Rudka, a także wolontariusze licząc te zwierzęta wykorzystują fakt, że w porze zimowej zbierają się w większe grupy w miejscach dokarmiania. Pojedyncze sztuki można wtedy wytropić po śladach na śniegu.

Jak podał Białowieski Park Narodowy (BPN), sroga zima 2026 sprzyjała obserwacji zwierząt, bo żubry chętnie gromadziły się w miejscach dokarmiania. „Ułatwiło to przegląd stada wraz z oceną kondycji, stanu zdrowotnego oraz ustalenie liczebności populacji, z podziałem na klasy wiekowe i płeć” – poinformował w poniedziałek na swoim profilu społecznościowym.

Ile żubrów zaobserwowano w Puszczy Białowieskiej?

.Zaobserwowano 1176 żubrów; udało się rozróżnić 248 samców i 505 samic, w pozostałych przypadkach – z racji dużej odległości od obserwowanych zwierząt – płeć nie została ustalona. Rozpoznano 176 cieląt, czyli młodych urodzonych w 2025 roku.

Odnosząc się do wzrostu liczby żubrów w stosunku rok do roku, kierownik Ośrodka Hodowli Żubrów BPN Andrzej Karczewski zwrócił uwagę, że jesienią ubiegłego roku żubry, które wcześniej przeszły do Puszczy Knyszyńskiej, wróciły do Puszczy Białowieskiej. Oznacza to, że przyrost populacji między 2024 a 2025 rokiem jest na poziomie – ustalonej podczas zakończonej właśnie inwentaryzacji – liczby cieląt.

– Patrząc lokalnie na obszar Puszczy Białowieskiej, to żubrów jest sporo. Oczywiście część osobników wychodzi poza obszar puszczy, na jej przedpola, teraz one żerują czy to na rzepaku, czy na kukurydzy zeszłorocznej – dodał. Zwrócił uwagę, że na takie zachowania wpływa dostępność pokarmu w lesie; zwierzęta inaczej zachowują się, gdy jest np. rok obfity w żołędzie, inaczej gdy jest susza i trawa słabo rośnie.

Odnosząc się do wędrówek białowieskich żubrów do Puszczy Knyszyńskiej i ich powrotu powiedział, że już wcześniej były takie sygnały. – To połączenie na pewno jest istotne i sprzyja zwiększeniu różnorodności genetycznej pomiędzy poszczególnymi stadami – dodał Andrzej Karczewski. Poinformował, że udało się założyć obrożę telemetryczną jednemu z żubrów ze stada żyjącego na łąkach. – Na pewno z czasem będziemy mieli dużo więcej informacji, np. czy te żubry wracają do puszczy na okres letni, czy potem kiedy wychodzą – powiedział.

Planowanie ekologiczne we Francji

Na temat francuskiej idei planowania ekologicznego na łamach „Wszystko Co Najważniejsze” pisze prof. Aleksander SURDEJ w tekście „Planowanie ekologiczne – ważna idea rodem z Francji„.

„W zakończonej niedawno kampanii prezydenckiej we Francji pojawił się termin planowanie ekologiczne, który podchwycony przez prezydenta Emmanuela Macrona ma stać się motywem przewodnim jego drugiej kadencji prezydenckiej. Czy termin ten używany jest jako kolejne mobilizujące, lecz niejasne hasło, czy też może stać się podstawą wdrażalnego programu społeczno-gospodarczego?”.

„Planowanie ekologiczne nie jest opowieścią o braterstwie wszystkich żyjących stworzeń, lecz ideą projektowania i wdrażania działań, które ukierunkowane są na zmniejszanie skutków zmian klimatu oraz zapobieganie degradacji przyrody, a tym samym na utrzymanie warunków dogodnych dla życia człowieka. Są to działania wyprowadzane z konkretnych, mierzalnych celów i obserwowanych faktów i jako takie stać się mogą podstawą planowania określającego horyzont czasowy i wskaźniki stopnia osiągnięcia tych celów. Przedstawmy sposób myślenia i kilka przykładów, które charakteryzują i ilustrują potencjał planowania ekologicznego„.

„Efekt cieplarniany zidentyfikowany został w 1824 roku przez francuskiego fizyka Josepha Fouriera, który w pracy zatytułowanej Remarques générales sur les températures du globe terrestre et des espaces planétaires wskazał fizykalne podstawy zjawiska wzrostu temperatury na Ziemi. Około 1840 roku inny fizyk francuski Claude Pouillet zidentyfikował dwa podstawowe gazy odpowiedzialne za efekt cieplarniany, a mianowicie dwutlenek węgla (CO₂) oraz parę wodną. Pod koniec XIX wieku sformułowano prognozy, że wzrost koncentracji CO₂ z 280 do 560 miligramów na metr sześcienny atmosfery może prowadzić do wzrostu temperatury na Ziemi nawet o 4 stopnie Celsjusza – współczesne bardzo złożone modele zmian klimatycznych dają podobne wyniki”.

.„Współczesny świat zawdzięcza swój materialny postęp wykorzystaniu węglowodorów do produkcji taniej i powszechnie dostępnej energii, a także, dzięki rozwojowi i odkryciom nauk chemicznych, do produkcji plastiku czy nawozów rolnych. Silniki spalinowe przyniosły ludziom możliwość mobilności na nieznaną wcześniej skalę, dały rolnictwu sprzęt zastępujący zaprzęgi konne i zmniejszający uciążliwość pracy w rolnictwie” – pisze prof. Aleksander SURDEJ.

PAP/MJ