Odmowa posiadania dzieci, o co chodzi? [Nathaniel GARSTECKA]
Materiał na pierwszy rzut oka niepozorny, ale pełen symboliki dotyczącej stanu rozkładu naszego społeczeństwa. Publiczna stacja telewizyjna France 2 przyjrzała się Francuzom, którzy nie chcą mieć dzieci.
„To jedna z ich małych przyjemności: granie we dwoje w gry wideo. Życie bez ograniczeń… i bez dzieci”. Tak rozpoczyna się reportaż stacji France 2, wyemitowany 8 czerwca 2026 r. w wiadomościach o godz. 20.00. Widzimy w nim parę młodych Francuzów o typowo europejskim wyglądzie, Louisa i Julie, w wieku 28 lat, grających razem w grę wideo. Dziennikarka zaznacza, że ta para jest „razem od pięciu lat” i akceptuje swój „wybór bezdzietności”.
Powody podane przez parę są pouczające. „To, co kocham w życiu, to robienie tego, na co mam ochotę w wolnym czasie, a obowiązki związane z dziećmi nie pozwalają mi robić tego, co chcę w wolnym czasie” – oświadcza z dumą Louis, który, przypomnijmy, ma 28 lat. Julie nie pozostaje w tyle: „Jeśli chodzi o sytuację polityczną, nie wiadomo zbyt dobrze, dokąd zmierzamy. Nie chcę mieć dzieci, które będą odpowiedzialne za wojny swoich rodziców” – oświadcza, a dziennikarka wspomina dodatkowo o „powodach środowiskowych”.
Dwoje młodych ludzi, którzy najwyraźniej przeszli intensywne pranie mózgu ze strony środowiska edukacyjnego, medialnego i kulturowego, propagującego „degrowth” i nieustannie wywołującego poczucie winy u młodych Europejczyków. Dwoje dorosłych dzieci, które odrzucają obowiązki związane z dorosłym życiem i nie mają absolutnie żadnej świadomości konsekwencji swoich kaprysów. Louis poszedł jeszcze dalej: poddał się zabiegowi wazektomii, aby stać się bezpłodnym. Śmierć cywilizacji na żywo, w telewizji, przy niezdrowych oklaskach progresywistów.
Kontrast z poprzednim pokoleniem jest uderzający. France 2 przeprowadziło wywiad z Béatrice, matką Louisa. Kobieta ta urodziła troje dzieci i błaga syna, by zastanowił się nad sensem życia. Louis twierdzi, że zdaje sobie sprawę, iż sprawia matce smutek, i przyznaje się do swojego „egoizmu”, wywołując tym samym łzy w jej oczach. „Coś nas ominie” – szlocha, a Louis odpowiada jej: „Ależ skąd!”. „Rozumiem, że dla moich bliskich nie jest to łatwa decyzja, ale żyję dla siebie, a nie dla nich. To mój wybór i tyle” – wyjaśnia matce.
Materiał pozostawia starszą panią w smutku i przechodzi do sceny uroczystości, podczas której Louis i Julie wznoszą toast z parą przyjaciół, którzy również nie mają dzieci. „Mówią, że są wolni od wszelkiej presji społecznej i nie przejmują się zbytnio odnową demograficzną” – komentuje dziennikarka. „Polityczna retoryka dotycząca demografii i systemu emerytalnego mnie nie dotyczy” – wyjaśnia Maxime, popierany przez swoją dziewczynę Constance: „Kiedyś trzeba było mieć dzieci, aby system mógł funkcjonować. My mamy szczęście, że możemy zdecydować, czy chcemy mieć dzieci, czy nie”. Wybór, bez wątpienia. Ale wybór, który pociąga za sobą katastrofalne konsekwencje.
Wypowiedzi tej czwórki młodych ludzi idealnie wpisują się w ideologię postępową panującą w krajach zachodnich od kilkudziesięciu lat. Fanatyzm klimatyczny, „white guilt”, ruch „no kids”, społeczeństwo rozrywki i infantylizacji, skrajny feminizm i dewirylizacja… Jesteśmy jedyną cywilizacją, która całkowicie dobrowolnie i suwerennie nakłada na siebie ten wyrok śmierci.
Reportaż kończy się mrożącymi krew w żyłach danymi statystycznymi: „Według INED (Krajowego Instytutu Badań Demograficznych) 12 proc. Francuzów nie chce mieć dzieci. Liczba ta podwoiła się w ciągu dwudziestu lat”.
W XXI wieku posiadanie dzieci stało się zatem aktem oporu przeciwko zanikowi naszej cywilizacji, aktem niemalże antysystemowym. Podczas gdy wskaźnik dzietności Europejczyków gwałtownie spada, rządy sztucznie „kompensują” ten spadek, zwiększając imigrację spoza Europy w celu jej zasiedlenia. Metoda ta nie stanowi oczywiście rozwiązania długoterminowego. Wręcz przeciwnie, stwarza problemy znacznie poważniejsze niż te, które rzekomo ma rozwiązać. Najbardziej przerażająca pozostaje jednak bez wątpienia życzliwa neutralność, z jaką France 2 porusza temat odmowy posiadania dzieci w swoim reportażu.
Nathaniel Garstecka
Tekst pochodzi z cotygodniowej kroniki prowadzonej w języku francuskim i polskim przez Autora w tygodniku „Gazeta na Niedzielę” [link]. Przedruk za zgodą redakcji.
