Jean-Luc Mélenchon, antysemita i cynik [Alain FINKIELKRAUT]

Jean-Luc Mélenchon coraz częściej przestaje być postrzegany we Francji wyłącznie jako radykalny polityk lewicy. Dla części francuskich intelektualistów, komentatorów i nawet części dawnego elektoratu lewicowego staje się symbolem cynicznej strategii politycznej budowanej na społecznych napięciach, konfliktach tożsamościowych i coraz bardziej agresywnej retoryce wobec Żydów oraz Izraela. Najmocniej wyraził to filozof Alain Finkielkraut, który w rozmowie na antenie CNews oskarżył lidera La France insoumise o świadome wykorzystywanie antysemickich emocji jako narzędzia politycznej mobilizacji przed wyborami prezydenckimi w 2027 roku.

.Według Finkielkrauta Jean-Luc Mélenchon „zaczął od oportunizmu i sam zatruł się własną strategią”. W ocenie filozofa przywódca LFI już dawno uznał, że jego droga do drugiej tury wyborów prezydenckich 2027 prowadzi przez mobilizację elektoratu młodego, radykalnego i skoncentrowanego w wielkomiejskich dzielnicach o silnej obecności społeczności muzułmańskich. Strategia ta miała polegać na coraz ostrzejszym przeciwstawianiu „elit” i „systemu” środowiskom żydowskim, Izraelowi oraz francuskiemu centrum politycznemu.

Właśnie ten mechanizm opisują także teksty publikowane na portalu WszystkocoNajwazniejsze.pl. W analizie poświęconej wyborom prezydenckim 2027 wskazano, że Jean-Luc Mélenchon buduje swoją strategię polityczną na skoncentrowanym głosie muzułmańskim, który ma umożliwić mu wejście do drugiej tury wyborów prezydenckich. Według tej analizy lider LFI już od kilku lat konsekwentnie dostosowuje swój przekaz do tego elektoratu, wykorzystując między innymi temat konfliktu izraelsko-palestyńskiego jako narzędzie politycznej mobilizacji. 

.Coraz większy problem Mélenchona polega jednak na tym, że strategia radykalizacji zaczyna przynosić skutki odwrotne do zamierzonych. Aż 70 proc. Francuzów uważa dziś Mélenchona za „obciążenie dla zwycięstwa lewicy” w wyborach prezydenckich 2027. Nawet wśród samych wyborców lewicy większość uznaje go bardziej za problem niż polityczny atut. 

W tej samej analizie podkreślono, że jednym z głównych powodów spadku zaufania do lidera LFI są jego „wypowiedzi wywołujące kontrowersje” oraz coraz bardziej agresywny styl polityczny. Szczególne oburzenie wywołały jego komentarze dotyczące nazwisk „Epstein” i „Glucksmann”, które we Francji zostały odebrane jako przekraczające granice debaty publicznej i wykorzystujące antysemickie skojarzenia. 

.Finkielkraut idzie jeszcze dalej. Jego zdaniem Mélenchon „stał się Le Penem współczesnej polityki”. To jedno z najcięższych oskarżeń, jakie mogą paść we francuskiej debacie publicznej. Porównanie lidera radykalnej lewicy do Jean-Marie Le Pena oznacza oskarżenie o świadome budowanie kariery politycznej na emocjach nienawiści i społecznego podziału.

W ostatnich miesiącach wokół środowiska LFI narastały kolejne kontrowersje związane z antysemityzmem i radykalizacją. Na łamach „Wszystko co Najważniejsze” wielokrotnie wskazywano na rosnącą radykalizację części polityków związanych z ruchem Mélenchona. Przykładem była sprawa europosłanki Rimy Hassan, oskarżanej o wypowiedzi interpretowane jako usprawiedliwianie terroryzmu i wspieranie Hamasu. 

W praktyce strategia Mélenchona wydaje się dziś opierać na bardzo prostym mechanizmie politycznym: maksymalnej radykalizacji własnego elektoratu przy jednoczesnym porzuceniu ambicji budowania szerokiej większości republikańskiej. Lider LFI próbuje stać się kandydatem gniewu społecznego, konfliktu cywilizacyjnego i antysystemowego buntu. Problem polega jednak na tym, że im bardziej radykalizuje swój przekaz, tym bardziej izoluje się od umiarkowanej lewicy i centrum.

.Francuskie wybory prezydenckie 2027 coraz wyraźniej pokazują, że główną osią kampanii może stać się nie tylko spór między prawicą a lewicą, lecz także pytanie o granice politycznej radykalizacji. W tym sporze Jean-Luc Mélenchon coraz częściej przestaje być postrzegany jako zwykły lider lewicy. Dla wielu Francuzów staje się symbolem politycznego cynizmu, który świadomie wykorzystuje napięcia religijne i społeczne jako narzędzie walki o władzę.

Arkadiusz Jordan
Paryż