Gabriel ATTAL i wybory prezydenckie Francja 2027. Były premier w drodze po władzę

Gabriel Attal, były premier Emmanuela Macrona, należy do pokolenia polityków, które nie tyle wchodzi do gry, ile od razu sięga po najwyższe stawki. Jego droga na szczyt była szybka, niemal modelowa dla epoki. Dziś stoi przed próbą najtrudniejszą: przekuć dynamikę kariery w projekt zdolny przetrwać konfrontację wyborczą w 2027 roku.

Kim jest Gabriel Attal?

Gabriel Attal urodził się w 1989 roku w Clamart, na przedmieściach Paryża, i dorastał w południowych dzielnicach stolicy. Jego biografia od początku splata się z doświadczeniem społecznym i politycznym charakterystycznym dla współczesnej Francji.

Pochodzi z zamożnej, wielokulturowej rodziny, wychowany w wierze prawosławnej, wcześnie zetknął się z napięciami życia publicznego. W 2002 roku uczestniczył w protestach przeciwko wejściu Jean-Marie Le Pena do drugiej tury wyborów prezydenckich – wydarzeniu, które dla całego pokolenia stało się momentem inicjacyjnym.

Od Partii Socjalistycznej do obozu Macrona

Studia w Sciences Po Paris otworzyły mu drogę do polityki instytucjonalnej. Wstępując do Partii Socjalistycznej, zaangażował się w kampanię Ségolène Royal w 2007 roku. Po jej porażce pozostał aktywny, zbliżając się do liberalnego skrzydła ugrupowania. W tym okresie ujawniają się jego cechy, które będą powracać w kolejnych etapach kariery: łatwość w komunikacji, wyczucie sceny publicznej i zdolność szybkiego adaptowania się do zmieniającego się kontekstu politycznego.

Momentem przesilenia okazało się pojawienie się Emmanuela Macrona. Attal, związany z jego środowiskiem jeszcze w czasie, gdy Macron pełnił funkcję ministra gospodarki, w 2016 roku dołączył do projektu En Marche. Był to wybór nie tylko polityczny, ale i generacyjny – przejście od tradycyjnej lewicy do nowej formacji centrowej, budowanej wokół dynamiki i osobowości.

Błyskawiczna kariera: poseł, minister, premier

Po zwycięstwie Macrona jego kariera nabrała tempa. Został posłem, następnie rzecznikiem partii, a wkrótce potem członkiem rządu. W 2018 roku objął stanowisko wiceministra edukacji, stając się najmłodszym ministrem w historii V Republiki. Kolejne nominacje – rzecznika rządu, ministra budżetu, ministra edukacji – układają się w sekwencję przyspieszenia, która rzadko znajduje odpowiednik w powojennej historii Francji.

Jako minister edukacji podejmował decyzje wywołujące spory, w tym zakaz noszenia tradycyjnych islamskich ubrań w szkołach czy propozycję wprowadzenia mundurków. Działania te wpisywały się w próbę redefinicji roli państwa w sferze publicznej, a zarazem budowały jego rozpoznawalność.

W styczniu 2024 roku Emmanuel Macron powierzył mu funkcję premiera. W wieku 34 lat Attal stał się najmłodszym szefem rządu V Republiki, a zarazem pierwszym homoseksualnym premierem. Ten wymiar biograficzny nie pozostawał bez znaczenia w jego przekazie publicznym, stając się elementem narracji politycznej.

Kryzys polityczny i rozpad większości

Okres ten przypadł jednak na moment głębokiego napięcia politycznego. Rozwiązanie Zgromadzenia Narodowego doprowadziło do wyborów, w których Attal odegrał rolę mobilizującą elektorat przeciwko Zjednoczeniu Narodowemu. Apel o blokowanie prawicy, nawet kosztem poparcia dla radykalnej lewicy, nie zapobiegł jednak utracie większości przez centrum. Powstał układ trzech bloków o zbliżonej sile, paraliżujący życie polityczne.

Po tych wydarzeniach Attal zrezygnował z funkcji premiera i skupił się na kierowaniu partią Renaissance. Jednocześnie rozpoczął przygotowania do wyborów prezydenckich w 2027 roku. Jego ambicja natychmiast napotkała konkurencję wewnątrz obozu centrowego. Edouard Philippe, były premier i lider Horizons, również zgłosił swoje aspiracje, otwierając rywalizację, która zdominuje okres poprzedzający kampanię.

Gabriel Attal, kandydat w wyborach prezydenckich 2027

Relacje z Partią Socjalistyczną oraz Republikanami stają się w tym kontekście kluczowe, podobnie jak sam mechanizm wyłonienia kandydata. Attal, ze względu na swoje polityczne początki, wydaje się posiadać większą zdolność dialogu z lewicą, podczas gdy jego rywal dysponuje silniejszym zapleczem po stronie centroprawicy.

Po wyborach samorządowych w 2026 roku Attal rozpoczął działania, które można odczytywać jako początek pre-kampanii. Wizyty w miastach, publikacja książki, spotkania w ramach bloku centrowego oraz zapowiedź dużego wiecu w Paryżu 30 maja 2026 r. układają się w strategię stopniowego budowania obecności.

Sondaże, które dają mu od 10 do 13 procent poparcia w pierwszej turze, nie zapewniają mu miejsca w decydującym starciu. Nie zamykają jednak scenariusza. W logice jego dotychczasowej kariery ambicja i zdolność wykorzystania momentu pozostają czynnikami, które mają przesądzić o wyniku.

Konkurenci Gabriela Attala do Pałacu Elizejskiego

Najpoważniejszym kontrkandydatem Gabriela Attala w wyprawie ku Pałacowi Prezydenckiemu jest, jak już wspomnieliśmy, Édouard Philippe. To były premier, mer Hawru, który może przyciągnąć wyborców poszukujących stabilności i kontynuacji polityki symbolizowanej przez Emmanuela Macrona. W podobnym obszarze wyborców łowić będą David Lisnard, mer Cannes i przewodniczący Stowarzyszenia Merów Francji, twórca centroprawicowego ugrupowania Nowa Energia oraz Bruno Retailleau, lider Republikanów i były minister spraw wewnętrznych, który uchodzi za konserwatystę.

Ogólnie, w umiarkowanym centrum i na centroprawicy kandydatów w wyborach prezydenckich 2027 r. będzie sporo. Nie kryją też swoich aspiracji  Jean-Louis Borloo, były minister gospodarki, finansów i suwerenności przemysłowej i cyfrowej Francji, Laurent Wauquiez, przewodniczący deputowanych Republikanów w Zgromadzeniu Narodowym, Sarah Knafo z Reconquete, Gérald Darmanin, Xavier Bertrand czy Dominique de Villepin.

Ponieważ Francja od kilku już lat skręca w prawo, największe szanse sondażowe ma dziś jednak Jordan Bardella, reprezentujący najbardziej skrajne skrzydło na prawicy: Zjednoczenie Narodowe (dawniej Front Narodowy).

Dla porządku dodajmy, że w wyborach prezydenckich 2027 powinni się stawić reprezentanci ugrupowań lewicowych: Jean-Luc Mélenchon z LFI, Fabien Roussel z Partii Komunistycznej i Marine Tondelier z Partii Zielonych. Partia Socjalistyczna wskaże europosła Raphaëla Glucksmanna, byłego prezydenta Françoisa Hollande lub szefa PS Oliviera Faure.

Wybory prezydenckie odbędą się we Francji na przełomie kwietnia i maja 2027 roku. Komentarze, opinie, najnowsze sondaże i teksty wystąpień oraz relacje z wieców wyborczych i analizy, kto wygra wybory prezydenckie we Francji 2027 – na bieżąco we „Wszystko co Najważniejsze”.

Nathaniel Garstecka