Co oznaczałaby kandydatura Jordana BARDELLI dla młodych wyborców we Francji?

Nadchodzące francuskie wybory prezydenckie w 2027 roku mogą okazać się pierwszym od wielu lat głosowaniem, w którym młodzi wyborcy odegrają rolę znacznie większą, niż wynikałoby to wyłącznie z ich liczebności. Francuscy politolodzy od dawna zwracają uwagę, że kandydat potrafiący zdobyć młody elektorat uzyskuje nie tylko dodatkowe głosy, ale także aurę polityka przyszłości, zdolnego narzucić tempo całej kampanii.

Młode pokolenie coraz bardziej odchodzi od partii tradycyjnych i szuka politycznego zerwania

To właśnie dlatego Jordan Bardella staje się dziś jednym z najważniejszych polityków francuskiej sceny przed wyborami prezydenckimi 2027. Lider Zgromadzenia Narodowego nie jest już wyłącznie młodym przewodniczącym partii Marine Le Pen. Coraz częściej staje się symbolem nowego pokolenia politycznego, które przyciąga młodych Francuzów zmęczonych tradycyjnym systemem partyjnym.

W ostatnich latach francuska młodzież coraz wyraźniej odwraca się od ugrupowań establishmentu. Republikanie, Partia Socjalistyczna, ale również obóz Emmanuela Macrona tracą zdolność budzenia emocji wśród młodego elektoratu. Coraz więcej młodych Francuzów kieruje się natomiast ku ugrupowaniom radykalnym — albo ku narodowej prawicy Jordana Bardelli i Marine Le Pen, albo ku radykalnej lewicy Jean-Luka Mélenchona. 

Jordan Bardella stał się politykiem młodego pokolenia

Jordan Bardella ma dziś dla młodego elektoratu znaczenie wykraczające poza klasyczną politykę partyjną. Dla części młodych wyborców przypomina bardziej influencera lub medialną postać nowej generacji niż tradycyjnego polityka V Republiki. Jego ogromna obecność w mediach społecznościowych, prosty język komunikacji oraz zdolność budowania emocjonalnej więzi z odbiorcami sprawiają, że dla wielu młodych Francuzów jest politykiem bardziej zrozumiałym niż klasyczni przedstawiciele francuskiego establishmentu. 

To właśnie ten aspekt bardzo mocno zmienia sytuację przed wyborami 2027.

Marine Le Pen przez lata była twarzą procesu dédiabolisation, czyli „odczarowywania” narodowej prawicy i przesuwania jej do głównego nurtu francuskiej polityki. Jordan Bardella może natomiast reprezentować kolejny etap tej transformacji — etap pełnej normalizacji narodowej prawicy dla części młodego pokolenia.

Nathaniel Garstecka pisał na łamach „Wszystko co Najważniejsze”, że jednym z najważniejszych procesów ostatnich lat było właśnie przesuwanie granic politycznej akceptowalności RN. Zgromadzenie Narodowe przestało być dla części młodych wyborców partią protestu znajdującą się poza systemem. Coraz częściej staje się ugrupowaniem postrzeganym jako możliwa alternatywa władzy.

To bardzo ważna zmiana psychologiczna. Dla pokolenia wychowanego już po wielkich sporach lat 80. i 90. nazwisko Le Pen nie ma tego samego znaczenia, jakie miało dla wcześniejszych generacji Francuzów. Jordan Bardella dodatkowo jeszcze bardziej osłabia historyczne skojarzenia związane z dawnym Frontem Narodowym.

Jordan Bardella byłby najmłodszym kandydatem całej stawki

Jednym z najważniejszych elementów budujących siłę Jordana Bardelli jest także jego wiek. Lider RN urodzony w 1995 roku byłby zdecydowanie najmłodszym spośród głównych kandydatów rozważanych przed wyborami prezydenckimi 2027.

W praktyce oznaczałoby to ogromny kontrast pokoleniowy wobec większości francuskiej klasy politycznej. W świecie francuskiej polityki, od dekad zdominowanej przez starsze pokolenia elit republikańskich, Jordan Bardella stałby się symbolem gwałtownego przyspieszenia zmiany generacyjnej.

Potencjalni kandydaci wyborów prezydenckich we Francji 2027 i ich wiek

Jordan Bardella — ur. 1995 (31 lat w 2027 r.)
Gabriel Attal — ur. 1989 (38 lat)
Marion Maréchal — ur. 1989 (38 lat)
François-Xavier Bellamy — ur. 1985 (42 lata)
Sébastien Lecornu — ur. 1986 (41 lat)
Marine Tondelier — ur. 1986 (41 lat)
Aurore Bergé — ur. 1986 (41 lat)
Manuel Bompard — ur. 1986 (41 lat)
Gérald Darmanin — ur. 1982 (45 lat)
Raphaël Glucksmann — ur. 1979 (48 lat)
François Ruffin — ur. 1975 (52 lata)
Laurent Wauquiez — ur. 1975 (52 lata)
Clémentine Autain — ur. 1973 (54 lata)
Sandrine Rousseau — ur. 1972 (55 lat)
Carole Delga — ur. 1971 (56 lat)
Édouard Philippe — ur. 1970 (57 lat)
Yaël Braun-Pivet — ur. 1970 (57 lat)
Fabien Roussel — ur. 1969 (58 lat)
Bruno Le Maire — ur. 1969 (58 lat)
David Lisnard — ur. 1969 (58 lat)
Marine Le Pen — ur. 1968 (59 lat)
Olivier Faure — ur. 1968 (59 lat)
Valérie Pécresse — ur. 1967 (60 lat)
Xavier Bertrand — ur. 1965 (62 lata)
Éric Ciotti — ur. 1965 (62 lata)
Philippe Juvin — ur. 1964 (63 lata)
Jean-François Copé — ur. 1964 (63 lata)
Nicolas Dupont-Aignan — ur. 1961 (66 lat)
Bruno Retailleau — ur. 1960 (67 lat)
Anne Hidalgo — ur. 1959 (68 lat)
Éric Zemmour — ur. 1958 (69 lat)
Jean Lassalle — ur. 1955 (72 lata)
Dominique de Villepin — ur. 1953 (74 lata)
Jean-Luc Mélenchon — ur. 1951 (76 lat)
Michel Barnier — ur. 1951 (76 lat)

Najbardziej uderzające pozostaje to, że Jordan Bardella byłby kandydatem o całe pokolenie młodszym od większości głównych postaci francuskiej sceny politycznej. Nawet Gabriel Attal, często przedstawiany jako symbol nowej generacji centrum, jest od Bardelli starszy o sześć lat.

Różnica między Bardellą a Mélenchonem wynosiłaby aż 45 lat.

To właśnie dlatego jego kandydatura mogłaby wyjątkowo silnie działać na młody elektorat. Dla części młodych Francuzów Bardella byłby nie tylko kandydatem narodowej prawicy, ale także politykiem reprezentującym ich generację.

Młodzi Francuzi coraz częściej wybierają radykalizm

Francuscy badacze zachowań wyborczych podkreślają, że młody elektorat nie jest dziś jednolity. Coraz wyraźniej widać podział między młodymi mieszkańcami wielkich metropolii a młodymi Francuzami żyjącymi poza największymi miastami. 

Studenci i absolwenci szkół wyższych częściej kierują się ku La France insoumise Jean-Luka Mélenchona. Przyciąga ich radykalizm społeczny, ekologiczny i antykapitalistyczny tej formacji. Z kolei młodzi Francuzi wcześniej rozpoczynający życie zawodowe, częściej doświadczający niestabilności ekonomicznej i mieszkający poza wielkimi centrami miejskimi coraz częściej wybierają Zgromadzenie Narodowe. 

To właśnie w tym środowisku Jordan Bardella okazuje się szczególnie skuteczny.

Jego przekaz dotyczący bezpieczeństwa, migracji, kosztów życia i kryzysu państwa trafia do młodych wyborców, którzy coraz częściej mają poczucie, że klasyczny model francuskiej republiki przestał gwarantować stabilność społeczną i ekonomiczną.

Wielu młodych Francuzów nie pamięta już czasów wielkich partii gaullistowskich czy socjalistycznych. Ich polityczne doświadczenie ukształtowały raczej kryzysy: zamachy terrorystyczne, protesty społeczne, inflacja, napięcia migracyjne i poczucie utraty kontroli przez państwo.

To właśnie dlatego atrakcyjność ugrupowań proponujących „zerwanie” z obecnym systemem politycznym stale rośnie. 

Kandydatura Bardelli mogłaby zmienić dynamikę całej kampanii

Gdyby Jordan Bardella został kandydatem narodowej prawicy w wyborach prezydenckich 2027, kampania mogłaby wejść w zupełnie nową fazę.

Marine Le Pen pozostaje politykiem bardzo silnie zakorzenionym w historii własnego obozu. Jordan Bardella reprezentuje natomiast przyszłość i zmianę pokoleniową. Dla części młodych wyborców może być łatwiejszy do zaakceptowania niż sama Marine Le Pen właśnie dlatego, że nie niesie całego ciężaru historycznego konfliktu wokół nazwiska Le Pen.

To mogłoby pomóc Zgromadzeniu Narodowemu jeszcze mocniej wejść do świata młodego elektoratu.

Jednocześnie Bardella bardzo dobrze rozumie współczesną politykę emocji. Francuscy eksperci coraz częściej podkreślają, że w świecie przesytu informacyjnego i kryzysu zaufania do elit prosty, emocjonalny i wyrazisty przekaz okazuje się skuteczniejszy niż klasyczny język technokratyczny. 

To właśnie dlatego Bardella działa szczególnie dobrze w mediach społecznościowych. Dla części młodych wyborców wydaje się bardziej autentyczny i bardziej „bezpośredni” niż politycy centrum.

Młodzi wyborcy mogą przesądzić o drugiej turze wyborów

Francuscy komentatorzy zwracają uwagę, że wybory prezydenckie 2027 mogą być wyjątkowo wyrównane. W takim układzie nawet niewielkie przesunięcia w młodym elektoracie mogą przesądzić o wejściu do drugiej tury wyborów. 

To szczególnie ważne dla Jordana Bardelli.

Jeśli uda mu się utrzymać bardzo wysoką popularność wśród młodych wyborców i jednocześnie zwiększyć mobilizację młodego elektoratu, może uzyskać efekt politycznej dynamiki znacznie wykraczający poza tradycyjny elektorat narodowej prawicy.

Jednocześnie pozostaje pytanie, czy popularność Bardelli wśród młodych przełożyłaby się także na zdolność wygrania drugiej tury wyborów prezydenckich. Francuski system polityczny wielokrotnie pokazywał już bowiem zdolność mobilizacji różnych środowisk przeciw kandydatom narodowej prawicy.

To właśnie dlatego kandydatura Jordana Bardelli mogłaby oznaczać dla młodych wyborców coś więcej niż tylko zmianę personalną.

Mogłaby stać się symbolem wejścia nowego pokolenia do centrum francuskiej polityki.

Francja młodych wyborców coraz bardziej oddala się od starego systemu

Coraz więcej wskazuje na to, że wybory 2027 będą pierwszymi od wielu lat wyborami naprawdę postmacronowskimi. Emmanuel Macron nie będzie kandydatem, tradycyjny układ partyjny jest osłabiony, a młode pokolenie coraz mniej ufa dawnym elitom politycznym.

Jordan Bardella idealnie wpisuje się w tę zmianę epoki.

Nie dlatego, że całkowicie zrywa z historią narodowej prawicy, lecz dlatego, że potrafi ją przedstawić w języku nowego pokolenia. Dla części młodych Francuzów nie jest już symbolem dawnego Frontu Narodowego. Jest politykiem ery TikToka, Instagrama i polityki emocjonalnej, który mówi o bezpieczeństwie, tożsamości i kryzysie państwa w sposób prostszy i bardziej bezpośredni niż klasyczne partie establishmentu.

I właśnie dlatego jego kandydatura mogłaby okazać się jednym z najważniejszych wydarzeń całych wyborów prezydenckich we Francji w 2027 roku.

Arkadiusz Jordan
Paryż