Wybory prezydenckie we Francji 2027. Barometr Le Figaro pokazuje granice wzrostu kandydatów

Na pierwszy rzut oka najnowszy barometr Verian dla „Le Figaro Magazine” wygląda jak kolejne badanie opinii publicznej. Francuzi odpowiadają w nim na pytania dotyczące najważniejszych polityków, oceniając ich kompetencje, zdolność reprezentowania kraju, umiejętność podejmowania trudnych decyzji czy predyspozycje do sprawowania najwyższego urzędu w państwie. W rzeczywistości jest to jednak znacznie więcej niż zwykły sondaż popularności. Badanie pokazuje bowiem nie tylko aktualny obraz kandydatów, ale przede wszystkim ujawnia granice ich politycznego rozwoju i wskazuje, którzy z nich dysponują jeszcze znacznym potencjałem poszerzania elektoratu przed wyborami prezydenckimi zaplanowanymi na 2027 r.

Kandydaci na prezydenta Francji 2027. Co pokazuje barometr Le Figaro?

Barometr Verian dla „Le Figaro Magazine” ukazuje się w szczególnym momencie francuskiego życia politycznego. Do wyborów prezydenckich pozostał niespełna rok, większość głównych kandydatów rozpoczęła już budowę swoich kampanii lub przygotowuje się do ich oficjalnego ogłoszenia, a układ sił zaczyna stopniowo się stabilizować. To jedno z pierwszych badań pozwalających ocenić nie tylko aktualne nastroje społeczne, lecz przede wszystkim potencjał poszczególnych pretendentów na wczesnym etapie wyścigu do Pałacu Elizejskiego.

W kampaniach prezydenckich we Francji właśnie ten element często okazuje się ważniejszy od chwilowych intencji głosowania. Historia V Republiki wielokrotnie pokazywała, że kandydat rozpoczynający kampanię z wysokim poparciem nie zawsze potrafił przekonać nowych wyborców, podczas gdy politycy startujący z niższego poziomu zdobywali w kolejnych miesiącach kolejne segmenty elektoratu. Wybory prezydenckie rozstrzygają się bowiem nie tyle wśród najwierniejszych sympatyków poszczególnych ugrupowań, ile wśród wyborców środka, niezdecydowanych oraz tych, którzy w pierwszej turze głosują strategicznie.

To właśnie dlatego najnowszy barometr Verian zasługuje na szczególną uwagę. Nie pyta wyłącznie o to, na kogo Francuzi zagłosowaliby dziś. Znacznie ważniejsze jest pytanie, jak postrzegają poszczególnych kandydatów oraz które grupy społeczne są gotowe zaakceptować ich jako przyszłego prezydenta Republiki. Odpowiedzi pozwalają lepiej zrozumieć nie tylko obecny układ sił, lecz także kierunek, w jakim może rozwijać się kampania przez najbliższe miesiące.

Najnowszy barometr pozwala również lepiej odpowiedzieć na pytanie, kto może wygrać wybory prezydenckie we Francji w 2027 roku, pokazując nie tylko aktualne notowania kandydatów, ale przede wszystkim ich potencjał dalszego wzrostu.

Od wielu miesięcy na łamach „Wszystko co Najważniejsze” analizujemy kolejne etapy przygotowań do wyborów prezydenckich we Francji. Opisywaliśmy ewolucję poparcia dla Jordana Bardelli, sytuację Marine Le Pen po wyroku sądowym, wzrost znaczenia Bruno Retailleau, pozycję Édouarda Philippe’a i Gabriela Attala oraz strategię Jeana-Luka Mélenchona. Najnowszy barometr „Le Figaro Magazine” pozwala spojrzeć na wszystkich tych polityków jednocześnie i zestawić ich nie pod względem deklarowanego poparcia, lecz zdolności do przekraczania własnych politycznych ograniczeń.

W badaniu szczególna uwaga została poświęcona kandydatom już deklarującym start lub najczęściej wymienianym jako pretendenci do Pałacu Elizejskiego. Analizując jego wyniki należy jednak pamiętać, że sytuacja prawna Marine Le Pen pozostaje jednym z najważniejszych czynników mogących zmienić układ sił na prawicy, podobnie jak zakończenie drugiej kadencji Emmanuela Macrona całkowicie przebudowuje francuską scenę polityczną i otwiera rywalizację o przejęcie jego elektoratu.

Dlaczego sondaże Francja 2027 nie pokazują całego obrazu kampanii?

Większość publikowanych przed wyborami badań opinii publicznej koncentruje się na jednym pytaniu: na kogo Francuzi zagłosowaliby, gdyby wybory odbywały się w najbliższą niedzielę. Takie sondaże są niezwykle ważne, ale pokazują przede wszystkim chwilowy układ sił. Reagują na bieżące wydarzenia polityczne, medialne debaty, kryzysy czy sukcesy poszczególnych kandydatów. Stanowią fotografię konkretnego momentu kampanii, a niekoniecznie zapowiedź jej ostatecznego wyniku.

Barometr Verian przygotowany dla „Le Figaro Magazine” ma zupełnie inny charakter. Nie ogranicza się do pomiaru intencji głosowania, lecz bada sposób, w jaki Francuzi postrzegają najważniejszych pretendentów do Pałacu Elizejskiego. Respondenci odpowiadają między innymi na pytania dotyczące kompetencji kandydatów, ich zdolności do podejmowania trudnych decyzji, reprezentowania Francji oraz zaufania, jakim obdarzają ich różne grupy społeczne i pokoleniowe. Dzięki temu badanie pozwala zrozumieć nie tylko obecną pozycję poszczególnych polityków, ale również ich potencjał dalszego wzrostu.

To właśnie dlatego podobne analizy są z dużą uwagą śledzone przez sztaby wyborcze. W wyborach prezydenckich zwycięża bowiem nie zawsze kandydat, który najwcześniej obejmuje prowadzenie w sondażach. Znacznie częściej wygrywa ten, kto w trakcie kampanii potrafi stopniowo przekonywać do siebie kolejne grupy społeczne i wyjść poza własny, najbardziej lojalny elektorat. Historia V Republiki wielokrotnie pokazywała, że o wyniku wyborów decyduje nie tyle siła podstawowego zaplecza politycznego, ile zdolność budowania szerszej większości w pierwszej i drugiej turze głosowania.

Właśnie dlatego analizując sondaże Francja 2027 warto patrzeć nie tylko na chwilowe intencje głosowania, lecz również na to, jak poszczególni kandydaci oceniani są przez różne grupy społeczne i pokolenia. I z tego punktu widzenia warto odczytywać najnowszy barometr „Le Figaro Magazine”. Nie odpowiada on na pytanie, kto zostanie następnym prezydentem Francji. Pokazuje natomiast, którzy kandydaci zbliżają się do granic swojego obecnego elektoratu, a którzy nadal posiadają znaczną przestrzeń do zdobywania nowych wyborców. To właśnie ta zdolność przekraczania własnej bazy poparcia może okazać się jednym z najważniejszych czynników decydujących o wyniku wyborów prezydenckich w 2027 roku.

Nie oznacza to jednak, że wynik wyborów można dziś przewidzieć. Barometr pokazuje potencjał kandydatów, a nie ich przyszły rezultat. Kampania prezydencka we Francji wielokrotnie udowadniała, że wydarzenia polityczne, kryzysy międzynarodowe czy debaty telewizyjne potrafią w ciągu kilku tygodni zasadniczo zmienić dynamikę wyścigu do Pałacu Elizejskiego. Dlatego analizując to badanie warto patrzeć przede wszystkim na kierunki zmian, a nie traktować go jako prognozę wyniku wyborów.

Analiza poszczególnych grup wiekowych, społecznych i zawodowych pozwala bowiem dostrzec procesy, których nie pokazują klasyczne sondaże intencji głosowania.

We Francji wybory wygrywa się między pierwszą a drugą turą

To właśnie specyfika francuskiego systemu wyborczego sprawia, że badania takie jak barometr Verian mają szczególną wartość. W przeciwieństwie do wielu państw europejskich prezydent Republiki wybierany jest w dwóch turach. Pierwsza pozwala kandydatom zmobilizować własny elektorat, druga wymaga już zbudowania znacznie szerszej większości obejmującej wyborców różnych środowisk politycznych i społecznych.

Historia V Republiki pokazuje, że bardzo rzadko zwycięża kandydat pozostający zamknięty w jednym segmencie elektoratu. Nawet najwyższy wynik w pierwszej turze nie gwarantuje sukcesu, jeśli nie towarzyszy mu zdolność przekonywania wyborców konkurencyjnych ugrupowań. Dlatego sztaby wyborcze równie uważnie analizują nie tylko deklarowane poparcie, lecz także poziom zaufania, postrzegane kompetencje czy gotowość różnych grup społecznych do zaakceptowania danego polityka jako przyszłego prezydenta.

To właśnie z tej perspektywy należy czytać najnowszy barometr „Le Figaro Magazine”. Pokazuje on nie tyle aktualny ranking kandydatów, ile ich możliwości budowania większości pomiędzy pierwszą a drugą turą wyborów. A właśnie tam najczęściej rozstrzygają się francuskie wybory prezydenckie.

Jean-Luc Mélenchon pozostaje niezwykle silny wśród najmłodszych, ale niemal nieobecny wśród seniorów

Najbardziej kontrastowy obraz wyłania się z analizy pozycji Jeana-Luka Mélenchona. Lider Niepokornej Francji od wielu miesięcy buduje swoją strategię wokół koncepcji „Nowej Francji”, próbując mobilizować przede wszystkim ludzi młodych oraz mieszkańców dużych aglomeracji i przedmieść, gdzie tradycyjne partie lewicy od lat tracą wpływy.

Barometr Verian pokazuje jednak, że strategia ta ma bardzo wyraźne ograniczenia. Wśród osób poniżej 25. roku życia niemal 40 proc. respondentów uważa, że Jean-Luc Mélenchon dobrze reprezentuje Francję. Jest to jeden z najlepszych wyników w tej grupie wiekowej i dowód, że jego przekaz nadal trafia do najmłodszych wyborców.

Sytuacja zmienia się jednak radykalnie wraz z wiekiem respondentów. W grupie osób mających ponad 65 lat podobną opinię wyraża już zaledwie 5 proc. ankietowanych. Trudno znaleźć drugiego czołowego polityka francuskiej sceny, którego oceny różniłyby się tak bardzo pomiędzy poszczególnymi pokoleniami.

Paradoks polega na tym, że sam Jean-Luc Mélenchon ma obecnie 74 lata i jest najstarszym spośród głównych kandydatów lub potencjalnych kandydatów do Pałacu Elizejskiego. Nie przekłada się to jednak na większą wiarygodność w oczach seniorów. Wręcz przeciwnie – im starsi wyborcy, tym bardziej maleje jego zdolność przekonywania do własnej wizji Francji.

W praktyce oznacza to, że lider LFI dysponuje bardzo lojalnym, ale jednocześnie stosunkowo zamkniętym elektoratem. Potwierdzają to również symulacje drugiej tury wyborów prezydenckich. We wszystkich wariantach testowanych przez ośrodki badawcze Jean-Luc Mélenchon uzyskuje mniej niż 33 proc. głosów przeciwko kandydatowi Zjednoczenia Narodowego.

To jeden z powodów, dla których same wybory prezydenckie Francja 2027 sondaże należy interpretować ostrożnie. Kandydat może dysponować lojalnym elektoratem, a jednocześnie mieć ograniczone możliwości jego dalszego poszerzania. Oczywiście do wyborów pozostaje jeszcze niemal rok i takie prognozy należy traktować ostrożnie. Pokazują one jednak, jak trudne może okazać się wyjście poza własny polityczny obóz.

Co więcej, barometr „Le Figaro Magazine” podważa jeszcze jedno często powtarzane założenie. Powszechnie przyjmuje się, że Jean-Luc Mélenchon posiada szczególnie silne poparcie wśród klas ludowych. Tymczasem badanie pokazuje, że właśnie te grupy społeczne należą dziś do tych, które deklarują stosunkowo niewielkie poczucie bliskości z liderem Niepokornej Francji. To sygnał, że jego strategia mobilizacji może okazać się znacznie trudniejsza do realizacji, niż zakłada kierownictwo LFI.

W historii V Republiki kandydaci dysponujący bardzo lojalnym, lecz ograniczonym elektoratem wielokrotnie napotykali podobny problem. Wybory prezydenckie wygrywali zazwyczaj politycy zdolni przekraczać tradycyjne granice własnego obozu i zdobywać poparcie wyborców centrum lub umiarkowanych przeciwników. Tak było zarówno w przypadku Jacques’a Chiraca w 1995 r., jak i Emmanuela Macrona w 2017 r., który zdołał zbudować nową większość wykraczającą poza klasyczny podział na lewicę i prawicę. To właśnie dlatego zdolność poszerzania elektoratu jest we Francji często ważniejsza od jego bezwzględnej wielkości na początku kampanii.

Ta diagnoza dobrze wpisuje się również w szerszą strategię polityczną Jeana-Luka Mélenchona, którą analizowaliśmy już na łamach „Wszystko co Najważniejsze”. Pokazywaliśmy wówczas, że lider Niepokornej Francji coraz wyraźniej próbuje budować własną tożsamość polityczną poprzez odrzucenie tradycyjnej polityki zagranicznej Francji, krytykę NATO oraz postulaty zbliżenia z Chinami. Strategia ta pozwala utrzymywać wysoką mobilizację najbardziej ideowych wyborców, jednocześnie utrudniając zdobywanie poparcia bardziej umiarkowanej części francuskiego społeczeństwa. Najnowszy barometr Verian pokazuje, że ograniczenia tej strategii widoczne są również w strukturze jego elektoratu.

Raphaël Glucksmann pozostaje politykiem dobrze ocenianym, ale bez wyraźnego zaplecza społecznego

Jeżeli Jean-Luc Mélenchon jest kandydatem o bardzo silnym, lecz ograniczonym geograficznie i pokoleniowo elektoracie, to Raphaël Glucksmann reprezentuje problem dokładnie odwrotny. Barometr Verian pokazuje bowiem polityka, którego wizerunek jest niezwykle stabilny, ale jednocześnie nie wywołuje wyraźnego entuzjazmu w żadnej z najważniejszych grup wyborców.

Na pytanie dotyczące kompetencji niezbędnych do sprawowania urzędu prezydenta różnica pomiędzy najmłodszymi a najstarszymi respondentami wynosi zaledwie 5 punktów procentowych. W normalnych warunkach mogłoby to zostać uznane za atut, oznacza bowiem spójny i przewidywalny wizerunek. W rzeczywistości świadczy jednak o czymś innym. Glucksmann nie buduje dziś silnej więzi z żadnym pokoleniem, nie stając się naturalnym kandydatem ani młodych Francuzów, ani starszych wyborców.

Jeszcze bardziej wymowne są odpowiedzi sympatyków poszczególnych ugrupowań politycznych. Jedynie 13 proc.wyborców Niepokornej Francji uważa, że Raphaël Glucksmann byłby dobrym prezydentem Republiki. Wśród sympatyków Zjednoczenia Narodowego odsetek ten spada do zaledwie 5 proc.

To pokazuje jeden z najważniejszych problemów francuskiej centrolewicy. Raphaël Glucksmann nie budzi silnej niechęci, ale równie trudno odnaleźć grupę społeczną, która byłaby gotowa uczynić z niego naturalnego lidera całej opozycji wobec obecnej władzy. Dla wyborów prezydenckich, w których konieczne jest zbudowanie szerokiej większości społecznej, może to okazać się przeszkodą znacznie poważniejszą niż chwilowo niższe notowania.

Od wielu miesięcy francuska lewica szuka polityka zdolnego zastąpić wyeksploatowaną formułę Jeana-Luca Mélenchona. Barometr „Le Figaro Magazine” sugeruje jednak, że Raphaël Glucksmann nie stał się jeszcze takim kandydatem. Rozpoznawalność i umiarkowanie pozytywny wizerunek nie przekładają się automatycznie na zdolność budowania własnego obozu politycznego.

Édouard Philippe i Gabriel Attal walczą o ten sam elektorat

Jednym z najbardziej interesujących fragmentów badania jest porównanie dwóch byłych premierów. Od miesięcy francuscy komentatorzy zastanawiają się, który z nich stanie się głównym reprezentantem szeroko rozumianego centrum po zakończeniu prezydentury Emmanuela Macrona. Barometr Verian pokazuje jednak, że z perspektywy wyborców różnice pomiędzy Édouardem Philippe’em i Gabrielem Attalem pozostają zaskakująco niewielkie.

Dla obserwatorów zadających pytanie, którzy są dziś najpoważniejsi kandydaci na prezydenta Francji 2027, rywalizacja obu byłych premierów pozostaje jednym z najważniejszych elementów układanki politycznej.

Obaj politycy cieszą się szczególnie dobrym wizerunkiem wśród seniorów, którzy nadal postrzegają doświadczenie rządowe jako jedną z najważniejszych cech przyszłego prezydenta. Jednocześnie obaj mają trudności z wyraźnym odróżnieniem swoich politycznych profili. To problem, który może stać się jednym z głównych wyzwań obozu centrowego w nadchodzących miesiącach.

Dopiero bardziej szczegółowa analiza wyników ujawnia różnice pomiędzy kandydatami. Wśród najmłodszych respondentów większym zaufaniem cieszy się Édouard Philippe, gdy pytanie dotyczy zdolności podejmowania trudnych lub koniecznych decyzji. Były premier jest również lepiej oceniany przez przedstawicieli klas ludowych, a szczególnie przez robotników, którzy częściej niż w przypadku Gabriela Attala deklarują wobec niego zaufanie.

Nie są to różnice rewolucyjne, ale mogą okazać się istotne z punktu widzenia strategii wyborczej. Kampania prezydencka we Francji bardzo często rozstrzyga się bowiem na marginesach poparcia, a nie poprzez gwałtowne przesunięcia całych grup społecznych. Nawet niewielka przewaga wśród robotników czy młodszych wyborców może zdecydować o wejściu do drugiej tury.

Jednocześnie badanie pokazuje problem znacznie głębszy. Zarówno Gabriel Attal, jak i Édouard Philippe próbują przekonać do siebie bardzo podobnych wyborców: umiarkowanych, proeuropejskich, przywiązanych do stabilności instytucjonalnej i niechętnych politycznej konfrontacji. W efekcie zamiast poszerzać elektorat centrum, mogą przede wszystkim odbierać sobie nawzajem głosy.

To właśnie dlatego najbliższe miesiące będą miały dla obu polityków fundamentalne znaczenie. Każdy z nich będzie musiał odpowiedzieć na pytanie, czym różni się od swojego najważniejszego konkurenta i dlaczego to właśnie on powinien stać się następcą Emmanuela Macrona. Barometr „Le Figaro Magazine” pokazuje bowiem, że odpowiedź na to pytanie nie jest dziś dla Francuzów oczywista.

Nie jest przypadkiem, że właśnie Édouard Philippe pozostaje w większości badań jedynym kandydatem szeroko rozumianego centrum, który w części scenariuszy potrafi dziś skutecznie rywalizować z kandydatem Zjednoczenia Narodowego. Temu zagadnieniu poświęciliśmy osobną analizę, pokazując, dlaczego były premier z Hawru od miesięcy konsekwentnie buduje wizerunek polityka przygotowującego się do objęcia najwyższego urzędu w państwie.

Barometr Verian potwierdza również proces, który od wielu miesięcy opisujemy na łamach „Wszystko co Najważniejsze”. Rosnąca pozycja Brunona Retailleau nie wynika wyłącznie z bieżącej popularności byłego ministra spraw wewnętrznych, lecz z przesuwania się całej debaty publicznej w kierunku bezpieczeństwa, migracji i tożsamości państwa. Z kolei wyniki Jordana Bardelli pokazują, że przewodniczący Zjednoczenia Narodowego coraz skuteczniej wykracza poza rolę politycznego następcy Marine Le Pen, budując własny, bardziej przekrojowy profil wyborczy. To właśnie te dwa równoległe procesy mogą w największym stopniu ukształtować francuską prawicę przed wyborami prezydenckimi w 2027 roku.

Bruno Retailleau i Jordan Bardella pokazują dwie odmienne strategie francuskiej prawicy

Najciekawsze wnioski z barometru Verian dotyczą jednak prawicy, ponieważ pokazują, że dwaj najważniejsi politycy tego obozu budują swoje poparcie w zupełnie odmienny sposób. Najnowsze sondaże Francja 2027 pokazują, że o sukcesie nie będzie decydowała wyłącznie wysokość poparcia, lecz także jego struktura społeczna i wiekowa.

Bruno Retailleau od wielu miesięcy znajduje się w centrum francuskiej debaty publicznej. Jako były minister spraw wewnętrznych zdominował dyskusję o bezpieczeństwie, migracji i porządku publicznym, stopniowo stając się najważniejszą postacią Republikanów i jednym z najczęściej wymienianych kandydatów na prezydenta Republiki. Wydawać by się mogło, że jego pozycja jest dziś wyjątkowo silna.

Barometr „Le Figaro Magazine” pokazuje jednak obraz bardziej złożony. Aż 36 proc. Francuzów powyżej 65. roku życia uważa, że Bruno Retailleau posiada kompetencje niezbędne do sprawowania urzędu prezydenta. W żadnej innej grupie wiekowej nie osiąga on jednak równie wysokiego wyniku. Oznacza to, że jego największym atutem pozostają seniorzy – elektorat niezwykle liczny, zdyscyplinowany i regularnie uczestniczący w wyborach, ale niewystarczający do samodzielnego zwycięstwa w wyborach prezydenckich.

Jeszcze bardziej zaskakujące są odpowiedzi przedstawicieli wyższych grup społeczno-zawodowych. Przez dziesięciolecia klasyczna francuska prawica budowała swoją pozycję przede wszystkim wśród przedsiębiorców, kadry kierowniczej i przedstawicieli wolnych zawodów. Tymczasem obecny barometr pokazuje, że właśnie w tych środowiskach Bruno Retailleau oceniany jest stosunkowo chłodno, niekiedy nawet bardziej krytycznie niż przez robotników.

Nie oznacza to oczywiście załamania jego pozycji politycznej. Pokazuje natomiast, że współczesna prawica we Francji przestała być prostym spadkobiercą gaullizmu czy późniejszej centroprawicy Nicolasa Sarkozy’ego. Jej struktura społeczna ulega głębokim zmianom, a tradycyjne podziały klasowe coraz częściej ustępują miejsca nowym liniom podziału związanym z wiekiem, bezpieczeństwem, migracją czy stosunkiem do globalizacji.

Na tym tle jeszcze ciekawiej wypada Jordan Bardella. Przewodniczący Zjednoczenia Narodowego pozostaje kandydatem osiągającym najlepsze wyniki wśród robotników, co od kilku lat stanowi jedną z najbardziej trwałych tendencji francuskiej polityki. Jednocześnie barometr pokazuje, że bardzo dobrze radzi sobie również wśród ludzi młodych. W tej grupie jego wyniki często osiągają poziom porównywalny z rezultatami Jeana-Luka Mélenchona, mimo że obaj politycy reprezentują skrajnie odmienne wizje przyszłości Francji.

To niezwykle ważna informacja. Od wielu lat francuska polityka była opisywana przede wszystkim jako konflikt między lewicą i prawicą. Tymczasem najnowszy barometr sugeruje, że coraz większego znaczenia nabiera podział pokoleniowy. Młodzi Francuzi odchodzą od tradycyjnych partii, poszukując kandydatów wyrazistych, gotowych kwestionować dotychczasowy model funkcjonowania państwa. Korzystają na tym zarówno Jean-Luc Mélenchon, jak i Jordan Bardella, choć proponują odpowiedzi niemal całkowicie przeciwstawne.

Dla przewodniczącego Zjednoczenia Narodowego ma to znaczenie szczególne. Oznacza bowiem, że jego elektorat nie ogranicza się już wyłącznie do jednego środowiska społecznego czy jednej kategorii wiekowej. Właśnie dlatego spośród wszystkich analizowanych polityków wydaje się dziś dysponować jedną z najbardziej zróżnicowanych baz wyborczych.

Rosnąca pozycja Brunona Retailleau oraz coraz silniejsza obecność Jordana Bardelli należą dziś do najważniejszych procesów zachodzących na francuskiej prawicy. W naszych wcześniejszych analizach pokazujemy zarówno źródła wzrostu popularności ministra spraw wewnętrznych, jak i strategiczne znaczenie Jordana Bardelli dla przyszłości Zjednoczenia Narodowego oraz całej kampanii prezydenckiej 2027 r.

Pokolenia mogą stać się najważniejszą osią wyborów prezydenckich w 2027 roku

Analizując cały barometr trudno nie zauważyć jeszcze jednego zjawiska. Niemal wszystkie najciekawsze różnice pomiędzy kandydatami przebiegają dziś wzdłuż granic pokoleniowych. Jean-Luc Mélenchon pozostaje zdecydowanie najsilniejszy wśród najmłodszych wyborców, podobnie jak Jordan Bardella, który również osiąga bardzo wysokie wyniki w tej grupie. Z kolei Bruno Retailleau największym zaufaniem cieszy się wśród seniorów, podczas gdy Édouard Philippe i Gabriel Attal zachowują bardziej wyrównany profil wiekowy. Raphaël Glucksmann natomiast pozostaje kandydatem ocenianym niemal jednakowo przez wszystkie pokolenia.

Oznacza to, że kampania prezydencka w 2027 r. może być w większym stopniu starciem pokoleń niż klasycznym konfliktem lewicy z prawicą. Młodzi Francuzi coraz częściej poszukują kandydatów proponujących wyraźną zmianę dotychczasowego modelu politycznego, podczas gdy starsi wyborcy znacznie większą wagę przywiązują do doświadczenia, stabilności i przewidywalności. Barometr Verian pokazuje, że właśnie ten podział może okazać się jedną z najważniejszych osi całej kampanii.

To właśnie analiza pokoleń może w najbliższych miesiącach okazać się jednym z najlepszych sposobów interpretowania kolejnych sondaży Francja 2027, które będą publikowane aż do dnia głosowania.

Kampania 2027 będzie walką o przekroczenie własnego elektoratu

Największą wartością najnowszego barometru „Le Figaro Magazine” nie jest odpowiedź na pytanie, kto prowadzi dziś w wyścigu do Pałacu Elizejskiego. Do pierwszej tury wyborów prezydenckich pozostał jeszcze niespełna rok, a francuska polityka wielokrotnie pokazywała, że kampania potrafi zasadniczo zmienić układ sił. Historia V Republiki uczy, że zwycięzcą nie zawsze zostaje kandydat najlepiej rozpoczynający wyścig wyborczy, lecz ten, który najskuteczniej wykorzystuje kolejne miesiące do poszerzania swojej społecznej i politycznej bazy.

Znacznie ważniejsze od samego rankingu kandydatów jest więc zrozumienie granic ich dalszego wzrostu. Jean-Luc Mélenchon pozostaje niezwykle silny wśród najmłodszych wyborców, lecz wciąż ma trudności z przekonaniem starszych pokoleń. Raphaël Glucksmann jest oceniany stosunkowo równo przez różne grupy społeczne, ale nadal nie zbudował własnego, wyraźnie zdefiniowanego elektoratu. Gabriel Attal i Édouard Philippe konkurują przede wszystkim o tych samych umiarkowanych wyborców centrum, co może utrudniać obu politykom budowanie przewagi. Bruno Retailleau pozostaje bardzo mocny wśród seniorów, lecz stoi przed wyzwaniem rozszerzenia swojego zaplecza na młodsze pokolenia i część klasy średniej. Jordan Bardella wydaje się natomiast dysponować najbardziej zróżnicowaną strukturą elektoratu spośród głównych pretendentów do Pałacu Elizejskiego.

Właśnie dlatego najnowszy barometr „Le Figaro Magazine” należy czytać nie jako zwykły sondaż, lecz jako mapę politycznych możliwości poszczególnych kandydatów. Pokazuje on, którzy zbliżają się do granic własnego elektoratu, a którzy wciąż posiadają znaczną przestrzeń do dalszego rozwoju. W kampanii prezydenckiej, która dopiero nabiera tempa, może to okazać się znacznie cenniejszą informacją niż chwilowe różnice w intencjach głosowania.

Barometr Verian jest jedynie jednym z elementów znacznie szerszej układanki. Od wielu miesięcy analizujemy na łamach „Wszystko co Najważniejsze” kolejne etapy kampanii prezydenckiej we Francji: ewolucję poparcia dla głównych kandydatów, zmiany zachodzące na prawicy i lewicy, wpływ decyzji sądowych, kwestie bezpieczeństwa, migracji oraz przemian społecznych. Dopiero zestawienie tych wszystkich procesów pozwala zrozumieć, dlaczego wybory prezydenckie w 2027 r. będą miały znaczenie nie tylko dla Francji, lecz również dla całej Europy.

To właśnie zdolność przekraczania własnego obozu będzie prawdopodobnie najważniejszym wyzwaniem wszystkich głównych kandydatów przed wyborami prezydenckimi we Francji w 2027 roku. Nie wygra ich bowiem ten, kto najwierniej zmobilizuje własnych sympatyków, lecz ten, kto przekona do siebie wyborców dotąd pozostających poza jego naturalnym zapleczem politycznym. Najnowszy barometr Verian dla „Le Figaro Magazine” pokazuje, że to właśnie na tym polu rozegra się najważniejsza część nadchodzącej kampanii do Pałacu Elizejskiego.

Podobne badania będą w najbliższych miesiącach regularnie analizowane przez wszystkie sztaby wyborcze. Najważniejszym pytaniem nie będzie bowiem to, kto prowadzi dzisiaj, lecz który z kandydatów zaczyna stopniowo przekonywać wyborców spoza własnego obozu politycznego. I dlatego też odpowiedź na pytanie, kto wygra wybory prezydenckie we Francji w 2027 roku, będzie zależała nie tylko od bieżących sondaży, ale przede wszystkim od zdolności kandydatów do zdobywania nowych grup wyborców w trakcie kampanii.

.Kampania prezydencka we Francji dopiero wchodzi w decydującą fazę. W najbliższych miesiącach kolejne kryzysy polityczne, debaty, publikacje programów i wydarzenia międzynarodowe będą wpływać na notowania poszczególnych kandydatów. Znacznie trudniej będzie jednak zmienić to, co pokazuje najnowszy barometr Verian – sposób, w jaki Francuzi postrzegają ich kompetencje, wiarygodność i zdolność reprezentowania państwa. To właśnie te cechy najczęściej decydują o tym, kto potrafi przekroczyć granice własnego elektoratu i ostatecznie zdobyć Pałac Elizejski.

Arkadiusz Jordan
Paryż