Jordan BARDELLA powiększa przewagę. Francuska kampania prezydencka wchodzi w nową fazę

Najnowszy sondaż Ifop-Fiducial dla „Le Figaro”, LCI i Sud Radio pokazuje nie tylko wzrost poparcia dla Jordana Bardelli. Pokazuje przede wszystkim, że kampania przed wyborami prezydenckimi we Francji w 2027 r. zaczyna wchodzić w nową fazę. Coraz wyraźniej rysują się trzy bloki polityczne, a walka przestaje toczyć się już nie tylko o pierwsze miejsce w pierwszej turze. Równie ważne staje się pytanie, kto będzie rywalem kandydata obozu narodowego w decydującym starciu o Pałac Elizejski.

AKTUALIZACJA 29 CZERWCA 2026: Barometr „Le Figaro” pokazuje, że kampania przed wyborami prezydenckimi we Francji w 2027 roku coraz wyraźniej staje się rywalizacją o wiarygodność przyszłej głowy państwa, a nie tylko o bieżące poparcie. Badanie ocenia tzw. „prezydencki format” kandydatów, czyli ich kompetencje, zdolność reprezentowania Francji oraz wizję przyszłości. Wyniki potwierdzają silną pozycję Jordana Bardelli i Édouarda Philippe’a, a zarazem pokazują, że wyścig do Pałacu Elizejskiego pozostaje coraz bardziej otwarty.

Jordan Bardella przestaje być kandydatem rezerwowym

Jeszcze kilka miesięcy temu większość analiz dotyczących wyborów prezydenckich we Francji zakładała, że naturalną kandydatką obozu narodowego pozostanie Marine Le Pen. Jordan Bardella był przedstawiany przede wszystkim jako plan awaryjny, następca przygotowywany na wypadek niekorzystnego rozstrzygnięcia sądowego, polityk młodszy, bardziej medialny, ale wciąż funkcjonujący w cieniu liderki, która przez lata oswajała francuską opinię publiczną z obecnością Rassemblement National w centrum życia politycznego.

Najnowszy sondaż Ifop-Fiducial pokazuje jednak zmianę jakościową. Po raz pierwszy różnica między dwojgiem liderów staje się wyraźna. W zależności od scenariusza Jordan Bardella osiąga od 35 do 37 proc. poparcia w pierwszej turze, podczas gdy Marine Le Pen utrzymuje się na poziomie około 32 proc. To wciąż bardzo wysoki wynik, ale politycznie ważniejsze jest co innego. Bardella nie tylko dogonił Marine Le Pen. On zaczyna ją wyprzedzać jako kandydat, który może maksymalizować wynik całego obozu.

.Nie jest to wyłącznie efekt oczekiwania na decyzję sądu apelacyjnego w sprawie Marine Le Pen. Coraz więcej wyborców zachowuje się tak, jakby sukcesja w Rassemblement National już się rozpoczęła. Głosujący nie czekają biernie na kalendarz sądowy. Zaczynają politycznie układać się wobec wariantu, w którym Jordan Bardella będzie nie zastępcą, lecz właściwym kandydatem obozu narodowego.

Jeszcze niedawno pytanie brzmiało, czy Bardella może zastąpić Marine Le Pen. Dziś coraz częściej pojawia się inne: czy Jordan Bardella nie stał się już naturalnym kandydatem całej prawicy narodowej do drugiej tury wyborów prezydenckich. To jedna z najważniejszych zmian politycznych ostatnich miesięcy.

Dlaczego 35 proc. Bardelli zmienia całą matematykę wyborów

W wyborach prezydenckich we Francji nie liczy się wyłącznie zwycięstwo w pierwszej turze. Liczy się także wysokość pierwszego wyniku, psychologiczna przewaga, zdolność do narzucenia agendy oraz to, czy pozostali kandydaci zaczynają prowadzić kampanię przeciw sobie nawzajem, czy przeciw liderowi.

Wynik Jordana Bardelli na poziomie 35–37 proc. zmieniałby całą matematykę wyborów. Byłby to rezultat nie tylko wyższy od wyniku Marine Le Pen z pierwszej tury w 2022 r., ale także poziom, który przesuwa centrum ciężkości całej kampanii. Gdy jeden kandydat przekracza granicę jednej trzeciej elektoratu, pozostali nie rywalizują już z nim na tych samych zasadach. Ich pierwszym celem staje się nie wyprzedzenie lidera, lecz przetrwanie pierwszej tury i wejście do finału.

To właśnie dlatego najnowszy sondaż ma znaczenie większe niż zwykła fotografia nastrojów. Pokazuje, że kampania może wejść w etap, w którym Jordan Bardella będzie kandydatem odniesienia dla wszystkich pozostałych. Édouard Philippe będzie musiał przekonywać, że tylko on może go pokonać w drugiej turze. Gabriel Attal będzie musiał udowadniać, że młodość i energia nie są już wyłącznym atutem lidera RN. Bruno Retailleau będzie próbował pokazać, że istnieje prawica inna niż narodowa, ale zdolna mówić o bezpieczeństwie, tożsamości i państwie z większą instytucjonalną powagą. Jean-Luc Mélenchon będzie natomiast starał się mobilizować lewicę wokół tezy, że tylko radykalny sprzeciw wobec prawicy narodowej może zatrzymać jej marsz do władzy.

Przy takim poziomie poparcia Bardella nie musi już jedynie poszerzać własnego elektoratu. Może zacząć rozgrywać słabości pozostałych. Im silniejsza jest jego pozycja w pierwszej turze, tym większa presja na centrum i lewicę. Im bardziej prawdopodobny staje się jego awans do drugiej tury, tym brutalniejsza staje się walka o drugie miejsce. To może być najważniejszy efekt polityczny tego badania. Nie sama liczba, lecz zmiana zachowania rywali.

Kampania przestaje być pojedynkiem dwóch kandydatów

Równie interesujące są wyniki po stronie centrum. Choć Gabriel Attal bardzo intensywnie rozpoczął własną kampanię, organizując pierwszy duży wiec i próbując przejąć polityczne dziedzictwo Emmanuela Macrona, przewagę utrzymuje Édouard Philippe. Mer Hawru pozostaje kandydatem znacznie bardziej wiarygodnym dla wyborców dawnego makronizmu, umiarkowanej prawicy oraz części centrowego elektoratu.

To właśnie dlatego niemal we wszystkich wariantach badania Philippe uzyskuje od 19 do 21 proc. poparcia, podczas gdy Gabriel Attal pozostaje w okolicach 15 proc. Różnica nie jest jedynie arytmetyczna. Philippe jest kandydatem ciągłości państwowej, powagi instytucjonalnej i umiarkowanej prawicy. Attal jest kandydatem energii, nowego pokolenia i próby uratowania makronizmu po odejściu Macrona. Problem polega na tym, że dziedzictwo Macrona nie jest już jednolitym kapitałem. Dla jednych pozostaje symbolem modernizacji, dla innych – znakiem zmęczenia władzą, technokratycznego stylu rządzenia i społecznego oddalenia elit.

Sondaż pokazuje więc, że walka o sukcesję po Emmanuelu Macronie nie została rozstrzygnięta, ale obecnie jej liderem pozostaje Édouard Philippe. To on najskuteczniej łączy wyborców centrum, umiarkowanej prawicy i część dawnego elektoratu prezydenckiego.

Dla Gabriela Attala oznacza to poważny problem strategiczny. Nie wystarczy być najbardziej rozpoznawalnym politykiem młodszego pokolenia. Trzeba jeszcze przekonać wyborców, że można wejść do drugiej tury. W kampanii prezydenckiej we Francji sama sympatia nie wystarcza. Wyborcy często przesuwają się w stronę tego kandydata, którego uznają za realnego finalistę.

Bruno Retailleau nie znika z wyścigu

Na szczególną uwagę zasługuje również wynik, jaki osiągnął w najnowszym sondażu Bruno Retailleau. Lider Republikanów utrzymuje poparcie między 9 a 11 proc., a w części wariantów osiąga nawet 14 proc. Oznacza to, że mimo dominacji Jordana Bardelli nadal istnieje znacząca grupa wyborców oczekujących klasycznej konserwatywnej prawicy. Retailleau nie przejmuje obecnie inicjatywy, ale pozostaje kandydatem zdolnym wpływać na przebieg całej kampanii.

Jest to szczególnie istotne w sytuacji, gdy pojawienie się Davida Lisnarda nie powoduje odpływu wyborców od przewodniczącego Republikanów. Retailleau zachowuje polityczną przestrzeń między centrum a RN. Może nie być dziś kandydatem, który samodzielnie wchodzi do drugiej tury, ale może stać się jednym z najważniejszych rozgrywających kampanii. Jego wynik będzie wpływał na to, czy Édouard Philippe zdoła skonsolidować umiarkowaną prawicę, czy też będzie musiał walczyć o nią do ostatnich tygodni kampanii.

Dla linii analiz wyborów prezydenckich Francja 2027 jest to wątek szczególnie ważny. Francuskie wybory nie są prostym pojedynkiem centrum z obozem narodowym. Są także walką o to, kto odziedziczy tradycję prawicy republikańskiej po latach jej osłabienia. Retailleau próbuje pokazać, że ta tradycja nie musi rozpływać się ani w makronizmie, ani w Rassemblement National.

Lewica nadal nie rozwiązała swojego podstawowego problemu

Po lewej stronie sceny politycznej obraz pozostaje zaskakująco stabilny. Jean-Luc Mélenchon utrzymuje pozycję lidera swojego obozu dzięki wyjątkowo wiernemu elektoratowi. Jednocześnie socjaldemokracja nadal nie potrafi wskazać jednego kandydata. Raphaël Glucksmann i François Hollande konkurują o podobnych wyborców, podczas gdy Zieloni oraz komuniści pozostają na poziomach niepozwalających samodzielnie odegrać większej roli.

Paradoks polega na tym, że nawet ewentualne zjednoczenie umiarkowanej lewicy nie osłabia znacząco pozycji Jean-Luka Mélenchona. Przeciwnie, część jego elektoratu jeszcze silniej mobilizuje się wokół lidera La France Insoumise. To pokazuje, że problem lewicy nie jest wyłącznie organizacyjny. Nie chodzi tylko o liczbę kandydatów. Chodzi o brak wspólnej opowieści o Francji.

Mélenchon ma własną opowieść, nawet jeśli dla wielu wyborców jest ona zbyt radykalna. Glucksmann próbuje budować narrację europejską, demokratyczną i socjaldemokratyczną. Hollande pozostaje figurą powrotu do dawnego świata Partii Socjalistycznej. Marine Tondelier reprezentuje ekologiczny komponent lewicy, ale bez siły zdolnej dziś samodzielnie zmienić układ gry. Fabien Roussel przypomina o społecznym i robotniczym języku lewicy, ale również nie jest w stanie przełamać ograniczeń własnego obozu.

W efekcie lewica pozostaje podzielona nie tylko personalnie, lecz także cywilizacyjnie, społeczne i kulturowo. To właśnie dlatego scenariusz powtórki z 21 kwietnia 2002 r., kiedy Lionel Jospin nie wszedł do drugiej tury, wraca jako jedno z najważniejszych ostrzeżeń francuskiej polityki.

Co ten sondaż mówi o kampanii po 7 lipca

Data 7 lipca staje się jednym z kluczowych punktów całej przedkampanii. To wtedy Marine Le Pen ma poznać rozstrzygnięcie sądu apelacyjnego w sprawie, która może przesądzić o jej możliwości startu w wyborach prezydenckich. Niezależnie od decyzji sądu, polityczne skutki będą natychmiastowe.

Jeżeli Marine Le Pen będzie mogła startować, Rassemblement National stanie przed pytaniem o to, czy pozostać przy kandydaturze historycznej liderki, czy też uwzględnić dynamikę, która coraz wyraźniej działa na korzyść Bardelli. Formalnie odpowiedź może być oczywista, ale politycznie nie będzie już tak prosta. Sondaże pokazujące Bardellę wyżej niż Marine Le Pen będą wracać w każdej analizie, w każdym komentarzu i w każdej rozmowie o maksymalizacji szans obozu narodowego.

.Jeżeli natomiast Marine Le Pen nie będzie mogła wystartować, kampania de facto przyspieszy natychmiast. Bardella przestanie być wariantem warunkowym. Stanie się kandydatem pełnym, a cała strategia Rassemblement National zostanie podporządkowana jednemu celowi: utrzymaniu historycznie wysokiego wyniku pierwszej tury i przekonaniu części wyborców, że przejęcie Pałacu Elizejskiego przez obóz narodowy nie jest już hipotezą protestu, lecz realnym scenariuszem władzy.

Po 7 lipca zmieni się również strategia Édouarda Philippe’a. Jeżeli Bardella zostanie potwierdzony jako główny przeciwnik, Philippe będzie jeszcze mocniej budował wizerunek jedynego kandydata zdolnego zatrzymać RN w drugiej turze. Jego kampania będzie musiała łączyć dwie sprzeczne potrzeby: zachować centrową wiarygodność, a zarazem mówić językiem wystarczająco prawicowym, by nie oddać pola Retailleau.

Gabriel Attal po 7 lipca stanie przed jeszcze trudniejszym zadaniem. Będzie musiał przekonać wyborców, że jego kandydatura nie jest jedynie młodszą wersją makronizmu, lecz realną odpowiedzią na nową fazę francuskiej polityki. W starciu z Bardellą nie wystarczy młodość. Bardella również ją posiada. Attal będzie więc musiał szukać innego wyróżnika: sprawczości, doświadczenia rządowego, bezpieczeństwa, energii instytucjonalnej albo zdolności do odbudowania centrum po Macronie.

Bruno Retailleau po 7 lipca może natomiast próbować stać się kandydatem tych wyborców prawicy, którzy nie chcą głosować na RN, ale nie chcą również powrotu do makronizmu. To przestrzeń trudna, lecz politycznie istotna. Im silniejszy będzie Bardella, tym większa będzie pokusa części prawicy, by przejść do zwycięskiego obozu. Im słabsze będzie centrum, tym większa będzie przestrzeń dla Retailleau jako kandydata surowej, republikańskiej i konserwatywnej prawicy.

Jean-Luc Mélenchon po 7 lipca będzie z kolei próbował przedstawić wybory jako starcie z obozem narodowym, ale jego problem pozostanie ten sam. Dla części Francuzów jest on jedynym liderem lewicy zdolnym do mobilizacji. Dla innych – kandydatem, który uniemożliwia zbudowanie większościowej alternatywy wobec RN. To napięcie będzie jednym z najważniejszych dramatów lewej strony sceny politycznej.

Coraz bardziej prawdopodobna staje się druga tura z udziałem Bardelli

Najważniejszy wniosek płynący z badania nie dotyczy jednak samych liczb. Francuska kampania zaczyna przechodzić od etapu budowania rozpoznawalności kandydatów do etapu strategicznego wyboru rywala Jordana Bardelli. Jeszcze rok temu głównym pytaniem było, kto wystartuje w wyborach prezydenckich 2027. Dziś coraz częściej pytanie brzmi: kto zdoła wejść do drugiej tury przeciwko kandydatowi obozu narodowego. To zasadnicza zmiana logiki całej kampanii.

Jeżeli kolejne sondaże będą potwierdzały przewagę Jordana Bardelli na poziomie przekraczającym 35 proc., uwaga opinii publicznej przesunie się z walki o pierwsze miejsce na walkę o miejsce drugie. W praktyce oznacza to, że najbliższe miesiące będą przede wszystkim pojedynkiem Édouarda Philippe’a, Gabriela Attala, Bruna Retailleau oraz kandydatów lewicy o prawo zmierzenia się z liderem obozu narodowego w decydującym starciu o Pałac Elizejski.

Wybory prezydenckie we Francji w 2027 r. coraz mniej przypominają klasyczną rywalizację kandydatów o otwarty urząd po odchodzącym prezydencie. Coraz bardziej wyglądają na kampanię, w której jeden obóz już narzucił podstawową oś sporu, a pozostali próbują ustalić, kto ma największe szanse stanąć naprzeciw niego.

To właśnie dlatego najnowszy sondaż Ifop-Fiducial jest ważny. Nie dlatego, że przesądza wynik wyborów. Sondaże nigdy tego nie robią. Jest ważny dlatego, że pokazuje zmianę politycznej psychologii kampanii.

Jordan Bardella przestaje być tylko następcą Marine Le Pen. Staje się punktem odniesienia całej francuskiej sceny politycznej przed wyborami prezydenckimi 2027 r.

Arkadiusz Jordan
Paryż