Heidegger pisał w Liście o humanizmie, iż istotę człowieka stanowi to, że jest on czymś więcej niż tylko człowiekiem. Miłosz w Widzeniach nad Zatoką San Francisco dochodził do konkluzji: Tylko Bóg może mnie ocalić, bo wzbijając się ku niemu, wznoszę się ponad siebie, a prawdziwa moja esencja nie jest we mnie, ale nade mną. Z kolei w Salvifici Doloris Jana Pawła II czytamy, że człowiek zostaje niejako »skazany« na to, ażeby przerastał samego siebie – i zostaje do tego w tajemniczy sposób wezwany. Wraz z nimi wierzę w przerastanie samego siebie jako esencję naszego człowieczeństwa, w to coś więcej, co sprawia, że z oczu dziecka emanuje – oby jak najczęściej – prawdziwa radość oraz miłość.